บทที่ 406 ชอบเข้าป่าจริงๆ เลยนะเนี่ย!

เขาเดินวนไปวนมาอยู่ในลานบ้าน พลางถูมือไปมา เดี๋ยวก็เกาหัว เดี๋ยวก็ฉีกยิ้มกว้าง ความรู้สึกดีใจมันท่วมท้นเหลือเกิน!

"ฉันกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้ว!"

เขาเอ่ยยืดคอตะโกนขึ้นประโยคหนึ่ง น้ำเสียงดังกึกก้องจนสามารถแผ่ขยายไปถึงหัวหมู่บ้านฝั่งตะวันออกได้เลย พอตะโกนเสร็จก็รู้สึกขัดเขินขึ้นมา รีบเกาหลังศีรษะหัวเราะแหะๆ

ตกดึกคืนนั้น ด้าหลี่ก็เอาเรื่องนี้ไปบอกกับพ่อแม่ ซึ่งก็คืออาขุ่ยกับป้ากุ้ย พอผู้เฒ่าทั้งสองฟังจบ ป้ากุ้ยก็อึ้งไปครู่ใหญ่ แล้วจู่ๆ น้ำตาก็ไหลพรากออกมา เธอเช็ดน้ำตาไปยิ้มไป ในใจมีความสุขเป็นพิเศษ

"สวรรค์คุ้มครอง ในที่สุดก็สมปรารถนาสักที..."