บทที่ 407 ทุกวันต้องไปจับแมลงเป็นๆ มากมายขนาดนี้เชียวเหรอ?

จากหมู่บ้านตระกูลโจวเดินทางไปถึงหลานสือเก้า ในเวลาปกติที่สภาพอากาศเป็นใจ ต่อให้เร่งฝีเท้าเดินก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งค่อนวัน ยิ่งตอนนี้มีหิมะปกคลุมอยู่หนึ่งชั้น เส้นทางจึงยิ่งสัญจรลำบากมากขึ้นไปอีก

ยามก้าวเท้าเหยียบลงไป หิมะที่ทับถมกันหนาสูงถึงข้อเท้า ทุกฝีแปรงต้องออกแรงเบียดเค้นถึงจะถอนขาขึ้นมาได้ แถมเศษหิมะยังคอยมุดลอดตามขากางเกงเข้าไปด้านในอีกต่างหาก ส่วนเจ้าเสี่ยวไป๋นั้นดูคล่องแคล่วดี มันมีรูปร่างใหญ่โตเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อุ้งเท้าก็กว้าง เวลาเหยียบลงบนพื้นหิมะจึงมั่นคงแข็งแรงดี แต่ทว่าเจ้าเฮยเป้ากลับไม่มีหนทางเลย มันเดินทางได้อย่างยากลำบากยิ่งนัก

สัตว์ประเภทแมวป่าลิงหม่าตัวนี้มีช่วงตัวเล็ก ขาทั้งสี่ข้างก็สั้น เวลาเดินบนพื้นหิมะ จึงมีสภาพไม่ต่างจากเรือลำน้อยที่เกยตื้น เดินไปได้สองก้าวก็จมหายลงไปในกองหิมะ เหลือเพียงหัวกลมๆ ผุดขึ้นมา และอุ้งเท้าที่คอยตะกุยตะกายไม่หยุด

โจวอันเห็นมันน่าสงสาร จึงก้มตัวลงไปช้อนตัวมันอุ้มขึ้นมา "เอาเถอะ แกเข้าไปนอนพักในมิติสักครู่ก่อนแล้วกัน"

โจวอันพูดพลางลูบตัวเจ้าเฮยเป้าแล้วนึกในใจเพื่อสั่งเก็บ วินาทีต่อมา เจ้าเฮยเป้าในอ้อมกอดก็ไร้ร่องรอย มันถูกเขาเก็บเข้าไปในมิติที่พักอาศัยเป็นที่เรียบร้อย