บทที่ 409 ทียนหม่าเต็มพื้นดิน!

ตอนที่ขุดต้นที่สอง แผ่นไม้ไผ่ดันไปกระแทกโดนต้นกล้าข้างๆ โดยไม่ตั้งใจ เขาจึงตบหน้าขาตัวเองด้วยความโกรธระคนเสียใจ รีบใช้มือโอบป้องลำต้นที่บอบบางนั้นไว้ จนกระทั่งแน่ใจว่ามันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรถึงได้โล่งอก

"จะโลภไม่ได้ ต้องเหลือแนวพันธุ์ไว้ให้ปีหน้าบ้าง"

โจวอันพึมพำในปาก พลางจงใจหลบหลีกพวกหน่ออ่อนที่เพิ่งโผล่พ้นดินมา และเลือกจะลงมือเฉพาะต้นที่มีลำต้นหนาบึกบึนซึ่งดูปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปี ทียนหม่าที่ขุดออกมาได้ถูกเขาวางลงตรงมุมตะกร้าหวายที่ปูรองด้วยใบสนอย่างระมัดระวัง วางสลับกันทียนหม่าชั้นหนึ่งใบสนชั้นหนึ่ง เพราะกลัวว่ามันจะกระทบกระแทกกันจนทำให้สภาพภายนอกเสียหาย

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น แสงแดดที่ส่องผ่านช่องว่างของใบไม้ขยับเคลื่อนไหวไปมาบนพื้น เม็ดเหงื่อบนหน้าผากของโจวอันไหลซึมเข้าตาจนแสบตาทำให้เขาต้องกะพริบตาถี่รัว เขาจึงกระชากผ้าขนหนูเนื้อหยาบตรงเอวมาเช็ดหน้าลวกๆ ผ้าขนหนูพลันเปียกโชกทันที เสียงท้องร้อง "โครกคราก" คอยเตือนเขาว่าได้เวลากินข้าวกลางวันตั้งนานแล้ว แต่เมื่อมองดูบนเนินลาดที่ยังมีทียนหม่าอีกจำนวนมากที่ไม่ได้ขุด เขามีหรือจะตัดใจหยุดมือได้?

"ขุดอีกสิบหัวค่อยพักผ่อน"