บทที่ 410 โตขนาดนี้ พอกินไปอีกนานเลยล่ะ!

ในหัวของโจวอันอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวเกี่ยวกับทียนหม่าที่ระบุไว้ในตำราแพทย์ ในตำราแพทย์บอกว่า ถ้าบ้านไหนมีเด็กเล็กเกิดอาการไข้หวัดเสมหะตีกลับปานประหนึ่งเด็กชักกระตุก จนร่างกายสั่นเทิ้มพาลจะชัก ให้เอาทียนหม่าชิ้นเล็กๆ มาฝันเป็นแผ่น แล้วเอาไปเคี่ยวเป็นโจ๊กเหลวคู่กับข้าวสารเกรดพรีเมียม ป้อนให้กินไม่เกินสองวัน เสียงร้องไห้โยเยของเด็กจะค่อยๆ บรรเทาลง และตอนกลางคืนยังสามารถนอนหลับสนิทได้ตลอดทั้งคืน

รวมถึงพวกผู้เฒ่าผู้แก่ที่มีอายุอานามมากแล้วในหมู่บ้าน ถ้าเกิดโชคร้ายเป็นโรคอัมพฤกษ์อัมพาต จนร่างกายซีกหนึ่งขยับเขยื้อนไม่ได้ หรือโดนโรคโรคลมบ้าหมูตามตื้อ เวลาอาการกำเริบจะน้ำลายฟูมปาก หมดสติไม่รู้สึกตัว ในเทียบยาที่ท่านหมอเปิดให้ สิบครั้งย่อมต้องมีถึงแปดครั้งที่ไม่ขาดแคลนยาสมุนไพรทียนหม่าตัวนี้ บอกว่ามันมีสรรพคุณช่วยทะลวงเส้นลมปราณ และช่วยสงบจิตใจ

อาศัยทียนหม่าค่อยๆ ปรับสมดุลไปเรื่อยๆ พละกำลังตามมือและเท้าก็จะค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาบ้าง จำนวนครั้งที่โรคลมบ้าหมูกำเริบก็จะลดน้อยลงไปมาก และของสิ่งนี้ไม่เพียงแต่จะใช้เป็นยาสมุนไพรได้เท่านั้น แต่นำมาตุ๋นน้ำซุปนี่ยิ่งถือเป็นที่สุด ในตำราแพทย์ก็มีบันทึกไว้เช่นกัน ว่าการใช้ทียนหม่าป่ามาตุ๋นเนื้อสัตว์ ถือเป็นอาหารบำรุงร่างกายที่ดีที่สุดในป่าเขา

เขาคิดคำนวณในใจว่า สามารถขุดเพิ่มอีกสักหน่อย คืนนี้จะได้เอาไปตุ๋นรวมกับไก่ป่าเพื่อซดน้ำซุปร้อนๆ

โจวอันก้มตัวโก่งหลังง่วนอยู่แบบนั้นประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง ขุดทียนหม่าขึ้นมาได้ร่วมหนึ่งถึงสองร้อยหัว แต่ละหัวล้วนอวบอิ่ม แฝงไปด้วยกลิ่นอายดินสดใหม่ ผลตอบแทนในส่วนนี้ทำเอามุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะขยับโค้งขึ้น