บทที่ 437 สหายโจวอัน ฉันช่วยได้จริงๆ นะ!

โจวอันรับฟัง ในใจก็ยิ่งรู้สึกประทับใจหญิงสาวคนนี้เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน หญิงสาวทั่วไปหากเจอเรื่องแบบนี้ ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องรู้สึกท้อแท้สิ้นหวังไปพักหนึ่ง แต่ทว่าเจียงหนิงกลับทำตัวสบายๆ ตามใจ ไม่ได้เก็บเอามาคิดเล็กคิดน้อยเลยสักนิด กลับสามารถเสาะหาความสนุกสนานจากการลงพื้นที่ทำงานในชนบทครั้งนี้ได้เสียอีก

โจวอันรับฟังเจียงหนิงเล่าเรื่องราวสนุกๆ ในยูนนาน รอยยิ้มมุมปากก็ไม่เคยหุบลงเลยสักครั้ง ฉีกยิ้มกว้างอย่างซื่อบื้อ แววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมนั้นปิดซ่อนเอาไว้ไม่มิดเลย ในใจยิ่งอดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า : ที่แท้ก็เป็นหญิงสาวที่มาจากแดนใต้ มิน่าล่ะมองดูแล้วถึงไม่เหมือนกับคนอื่น ความมีชีวิตชีวาในส่วนนั้น ทั้งน่ารักและงดงาม โดยเฉพาะเวลาที่เธอหัวเราะ ลักยิ้มเล็กๆ สองข้างยุบลงไป ช่างสวยงามจนทำเอาคนไม่อาจละสายตาไปได้จริงๆ

เขาได้สติกลับคืนมา หันไปมองหมูป่าที่ยังจัดการไม่เสร็จ แล้วเอ่ยทักทายพวกยุวชนหญิงว่า "เอาล่ะๆ ไม่ต้องมายืนอออยู่ในลานบ้านกันหมดหรอก เข้าไปนั่งพักในบ้านกันก่อนเถอะ ผมขอจัดการหมูป่าตัวนี้ให้เสร็จก่อน ประเดี๋ยวพวกเราก็มาตั้งหม้อลวกเนื้อกินกัน จะให้พวกพี่ได้ลิ้มลองความสดหวานของเนื้อหมูป่าตัวนี้กัน!"

"ได้เลย!" พวกยุวชนหญิงพอได้ยินว่าจะได้กินหม้อไฟลวกจิ้ม ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที พากันขานรับแล้วเดินมุ่งหน้าเข้าบ้าน หวังเหมยและซุนจวนยังจงใจดึงแขนเจียงหนิงทีหนึ่ง พลางเอ่ยกลั้วรอยยิ้มว่า "เจียงหนิง ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปนั่งผิงไฟในบ้านกัน"

แต่ทว่าเจียงหนิงกลับสะบัดมือของพวกเธอออก ไม่เพียงแต่จะไม่ขยับเขยื้อน แต่ยังขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองก้าว ไปยืนปักหลักอยู่ข้างแผ่นหินชนวนสีเขียว ดวงตากลมโตเป็นประกายจับจ้องไปที่งานในมือของโจวอันตาไม่กะพริบ "ฉันไม่เข้าบ้านหรอก ฉันจะอยู่ช่วยงานตรงนี้สักหน่อย"