บทที่ 519 นี่มันต้นอะไรกันเนี่ย? แปลกประหลาดไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!

สิ้นเสียงของเขา เจ้าต้าฝูสุนัขสีขาวตัวน้อยที่อยู่ข้างเท้าก็ส่งเสียง “โฮ่ง โฮ่ง” ออกมาสองครั้ง ต้าฝูเป็นสุนัขพื้นเมืองของยูนนาน จึงคุ้นเคยกับผลไม้ป่าแถบนี้เป็นอย่างดี โจวอันเข้าใจความหมายของต้าฝู มันบอกว่า: “เจ้านี่คือผลไม้ท้องถิ่นของยูนนานเรียกว่า ‘ซวนเจี่ยว’ (มะขามป้อมป่า) เจ้าของข้าชอบเข้าป่ามาเก็บไปกินบ่อยๆ รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมากเลยนะ!”

โจวอันได้ยินต้าฝูบอกว่าเจ้าสิ่งนี้เป็นผลไม้ที่กินได้ แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาหยิบผลมะขามป้อมป่าในมือขึ้นมาพลิกดูไปมาหลายรอบ แล้วขยับเข้าไปใกล้จมูกดมกลิ่นเปรี้ยวหอมจางๆ นั้น อดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเองว่า: “นี่มันผลไม้จริงๆ เหรอ? กินได้แน่หรือ? หน้าตาเหมือนฝักซาเจี่ยวไม่มีผิด ระวังจะมียาพิษนะ!”

เขาไม่ได้กังวลไปเองเปล่าๆ เพราะซาเจี่ยวนั้นมีพิษอ่อนๆ อยู่ ในเมื่อเจ้ามะขามป้อมป่านี้หน้าตาเหมือนซาเจี่ยวเหลือเกิน โจวอันจึงอดระแวงไม่ได้ เขารู้สึกว่าของแบบนี้คงกินสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

พอกล่าวจบ ต้าฝูที่อยู่ข้างเท้าก็เงยหน้าขึ้นทันที มันส่งเสียง “โฮ่ง โฮ่ง” ใส่เขา พร้อมกับแกว่งหางอย่างร้อนรน โจวอันเข้าใจความหมายของต้าฝูได้ทันที: ของนี่กินได้จริง! ตอนที่มันเคยตามเจ้าของเข้าป่า ไม่เพียงแต่เห็นเจ้าของกิน เจ้าของยังเคยหักเนื้อผลไม้มาป้อนมันด้วย รสชาติเปรี้ยวหวานอร่อยสุดๆ ไม่มีปัญหาแน่นอน มันจึงเร่งให้เขาลิ้มลองดู

เมื่อเห็นต้าฝูยืนยันหนักแน่นเช่นนั้น ความกังวลในใจของโจวอันก็จางหายไปเกินครึ่ง เขาถือผลนั้นไว้ในมือด้วยความอยากรู้อยากเห็น คิดว่าในเมื่อกินได้ ก็ต้องลองดูว่ารสชาติจะเป็นอย่างไร แต่ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะนำมะขามป้อมป่าที่บิออกแล้วเข้าปาก เขาก็เหลือบเห็นแสงเรืองรองจางๆ ที่เปล่งออกมาจากผลไม้ในฝ่ามือ