บทที่ 520 แม่หมูพาลูกมาด้วย? ของดีของแท้แน่นอน!

หลังจากเก็บมะขามป้อมป่าจนเรียบร้อยแล้ว โจวอันก็ตบหลังต้าฝูที่อยู่ข้างๆ แล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ ป่าแห่งนี้กว้างใหญ่กว่าที่คิด เราเข้าไปสำรวจลึกกว่านี้อีกหน่อย เผื่อว่าจะเจอของดีที่แจ่มกว่านี้อีก!”

การที่โจวอันเดินเข้าไปในป่าไม่ใช่การเดินมั่วซั่วแต่อย่างใด เพราะเขามีแผนที่จิตสำนึกอยู่ในหัว เครื่องมือดีขนาดนี้มีหรือจะไม่รู้จักใช้ ในตอนนี้เขาเปิดแผนที่จิตสำนึกขึ้นมาดู บนแผนที่ห่างออกไปจากตรงนี้ไม่ไกลนัก มีเครื่องหมายสีฟ้าจางๆ อยู่จุดหนึ่ง ดูจากรูปร่างและตำแหน่งแล้ว มันคือแหล่งน้ำอย่างแน่นอน

โจวอันออกล่าสัตว์และเดินป่ามาหลายปี เขารู้ดีที่สุดว่า สัตว์ป่าขาดน้ำไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ชนิดไหนก็ต้องมาดื่มน้ำที่แหล่งน้ำทั้งนั้น เพียงแค่เฝ้าอยู่ที่แหล่งน้ำ โอกาสที่จะเจอเหยื่อก็มากกว่าการเดินสุ่มไปเรื่อยในป่าถึงหลายเท่าตัว

“ไปทางนี้!” โจวอันเดินตามทิศทางที่แผนที่ชี้ไป เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ฝีเท้าของเขาก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด เขาจงใจลดความเร็วลง ปลายเท้าแตะพื้นก่อนแล้วค่อยวางส้นเท้าลงอย่างช้าๆ ในป่าเงียบสงัดมาก เพียงแค่เสียงกิ่งไม้หักก็อาจดังไปไกล หากทำให้เหยื่อตกใจจนหนีไปเสียก่อน การเดินทางครั้งนี้คงต้องเสียเปล่า

เดินไปได้สองก้าว เขาก็หันกลับมามองต้าฝู เขาคุกเข่าลงลูบหูของมันแล้วกระซิบเสียงต่ำ “เดี๋ยวพอไปถึงริมน้ำ เจ้าต้องทำตัวให้ดีๆ นะ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด เข้าใจไหม? ถ้าทำให้เหยื่อตกใจหนีไปล่ะก็ คืนนี้ไม่มีเนื้อให้เจ้ากินแน่” ต้าฝูถูจมูกกับฝ่ามือของเขาอย่างออดอ้อน ก่อนจะเดินตามหลังเขาไปอย่างว่าง่าย คนกับสุนัขต่างค่อยๆ ย่องไปทางแหล่งน้ำอย่างเงียบเชียบ