บทที่ 521 ใจเบิกบานราวกับดอกไม้บาน!

โจวอันจ้องมองฝูงหมูป่ากลุ่มนั้นตาไม่กะพริบ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ หมูป่าท้องถิ่นของยูนนานกลุ่มนี้ ต่างจากหมูป่าที่เขาเคยเห็นในแถบตะวันออกเฉียงเหนือจริงๆ

หมูป่าท้องถิ่นยูนนานเมื่อเทียบกับหมูป่าตัวใหญ่ในแถบตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว ถือว่ามีขนาดเล็กกว่ามาก หมูป่าตัวเต็มวัยที่อยู่ริมลำธารนั่น โจวอันลองกะด้วยสายตาแล้ว น่าจะหนักเพียง 100 ชั่งเท่านั้น นี่คือหมูป่าแคระสายพันธุ์ท้องถิ่นยูนนาน ซึ่งเมื่อโตเต็มวัยจะมีน้ำหนักเพียง 50 ถึง 60 กิโลกรัมเท่านั้น ส่วนลูกหมูที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ่งดูตัวเล็กกว่านั้นไปอีก น่าจะหนักเพียงสิบสองถึงสิบสามชั่ง ดูเล็กกะทัดรัดน่ารักน่าชังจริงๆ

หมูป่าท้องถิ่นยูนนานมีลักษณะเฉพาะตัวที่น่าสนใจมาก พวกมันมีสีเทาดำ รูปร่างป้อมสั้นดูคล้ายฟักเขียวลูกกลมๆ ดูน่ารักไม่เบาเลย ใบหูของมันเล็กและตั้งชันเหมือนธงสามเหลี่ยมเล็กๆ ที่ปักอยู่บนหัว ถึงตัวจะเล็ก แต่รูปร่างกลับแน่นเปรี๊ยะ ก้นของมันกลมมนได้รูป และกล้ามเนื้อต้นขาก็ดูแข็งแรงแน่นหนา

ก่อนหน้านี้โจวอันเคยฟังเจียงหนิงเล่าให้ฟังว่า หมูป่าในสิบสองปันนามักจะออกลูกในช่วงเดือน 5 เมื่อคำนวณดูแล้ว ลูกหมูพวกนี้คงมีอายุได้เพียงสองเดือนกว่าๆ เท่านั้น โดยปกติแล้วลูกหมูป่าต้องมีอายุอย่างน้อยครึ่งปีถึงจะแยกจากแม่ไปใช้ชีวิตลำพังได้ ลูกหมูพวกนี้ยังเล็กเกินไป จึงต้องอาศัยอยู่กับแม่หมูตลอดเวลา พวกมันดูเชื่อฟังมาก อยู่ข้างกายแม่ไม่ยอมห่างไปไหนเลย

โจวอันมองดูฝูงหมูป่ากลุ่มนี้แล้วใจเบิกบานราวกับดอกไม้บาน หมูป่าท้องถิ่นยูนนานแม้จะไม่มีขนาดใหญ่โตเหมือนหมูป่าทางแถบตะวันออกเฉียงเหนือ แต่บอกตามตรง โจวอันกลับชอบหมูป่าท้องถิ่นยูนนานตัวเล็กๆ พวกนี้มากกว่า