บทที่ 530 นี่มันแมลงอะไรกัน? มันต่อยคนไหมเนี่ย?

เจียงฝานเงื้อมีดพร้าขึ้นแล้วจัดการฟันต้นไผ่ที่มีใบเหลืองจนโค่นลงมากับพื้นอย่างขยันขันแข็ง เหล่าน้องชายพอเห็นดังนั้นก็รีบกรูเข้ามาล้อมวง ช่วยกันคนละไม้คนละมือ โจวกังและโจวเฉียงที่มีเรี่ยวแรงมากกว่าคนอื่น ต่างเลียนแบบท่าทางของเจียงหนิง ใช้มีดพร้าผ่าต้นไผ่ออกเป็นท่อนๆ ส่วนโจวเหอและเด็กๆ คนอื่นๆ ก็นั่งยองๆอยู่กับพื้น รอคอยที่จะเก็บหนอนไม้ไผ่ที่ร่วงออกมาจากปล้องไผ่

“เร็วเข้า! ตรงนี้มีเยอะเลย!” โจวเฉียงผ่าปล้องไผ่ออกมาเห็นหนอนไม้ไผ่อยู่ข้างในก็ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น โจวเหอรีบหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่เตรียมมา แล้วโกยหนอนไม้ไผ่สีขาวอวบอ้วนพวกนั้นใส่ลงไป ไม่นานนัก พวกเขาก็พบต้นไผ่ที่มีหนอนอีกต้น ในจังหวะที่โจวเฉียงและโจวกังร่วมแรงร่วมใจกันผ่าต้นไผ่ จู่ๆ โจวเหอที่นั่งยองๆ ช่วยอยู่ข้างๆ ก็ร้อง “อ๊ะ” ออกมาเสียงดัง พร้อมกับรีบหดตัวถอยหลังไปทันที

“เป็นอะไรไป?” เจียงฝานและโจวอันหันขวับไปถามด้วยความตกใจ โจวเหอชี้มือไปยังจุดหนึ่งบนต้นไผ่ “นั่นมันแมลงอะไรครับ? เกาะอยู่บนต้นไผ่หน้าตาน่ากลัวจัง มัน… มันต่อยคนไหมครับเนี่ย?”

ทุกคนมองตามนิ้วของเขาไป พบว่าบนปล้องไผ่นั้นมีแมลงปีกแข็งรูปร่างแปลกประหลาดตัวหนึ่งเกาะอยู่ พอมองดูชัดๆ เฮ้ย! เจ้าแมลงตัวนี้หน้าตาก็แปลกประหลาดจริงๆ ด้วย! ขนาดตัวของมันไม่เล็กนัก น่าจะพอๆ กับนิ้วหัวแม่มือ ลำตัวเป็นรูปวงรีคล้ายกับกระสวยเล็กๆ ส่วนที่เด่นที่สุดคือจมูกที่ยาวและแหลมของมัน ซึ่งกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหนึ่งของส่วนหัว ดูราวกับงวงช้างฉบับย่อส่วน ดูตลกพิลึกชอบกล ลำตัวส่วนใหญ่เป็นสีน้ำตาลแดง บนตัวยังแต้มไปด้วยจุดสีดำที่ไม่เป็นระเบียบ เปลือกนอกที่ดูแข็งเป๊กนั้นเห็นได้ชัดว่ามีคุณภาพไม่เบา

เจียงฝานจำมันได้ พอเห็นชัดแล้วก็ไม่รอช้า เขายื่นมือเข้าไปจับเจ้าแมลงตัวนั้นขึ้นมาทันที มันพยายามดิ้นรนในมือเขา แต่เจียงฝานจับไว้แน่น เขาถือแมลงตัวนั้นไปตรงหน้าโจวเหอแล้วยิ้มกล่าวว่า “ไม่ต้องกลัว นี่คือแมลงงวงไม้ไผ่ มันไม่ต่อยคนหรอก มันก็คือแม่ของเจ้าหนอนไม้ไผ่ที่เราเพิ่งจับไปเมื่อกี้นี้ไงล่ะ”