บทที่ 531 เจ้านี่กินสดๆ ได้จริงๆ เหรอ?

ขณะที่โจวอันกำลังมองหาหนอนไม้ไผ่ในป่า จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติใต้ฝ่าเท้า “หือ?” เขาหยุดฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ แล้วก้มลงมองดูที่พื้น พบว่าบนผืนดินร่วนซุยที่เต็มไปด้วยเศษซากพืช มีส่วนนูนขึ้นมาแปลกๆ ก้อนหนึ่ง ขนาดราวปากชาม ข้างนอกห่อหุ้มด้วยกาบหน่อไม้สีน้ำตาลเหลือง หัวใจของโจวอันเต้นระรัว เขาจึงนั่งยองๆ ลงไป ใช้นิ้วมือค่อยๆ เขี่ยเศษดินและใบไม้แห้งที่อยู่รอบๆ ยอดหน่อไม้ออก

โอ้โห! นี่มันไม่ใช่ก้อนดินธรรมดา แต่เป็นหน่อไม้ที่กำลังโผล่พ้นดินขึ้นมาต่างหาก! ยิ่งมองเขาก็ยิ่งตกใจ หน่อไม้นี้ขนาดไม่เล็กเลย มันโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมาสูงประมาณหนึ่งคืบแล้ว ดูจากความหนาของส่วนที่โผล่พ้นดินออกมา ส่วนที่ฝังอยู่ใต้ดินต้องไม่ธรรมดาแน่นอน โจวอันยื่นมือไปกะขนาดความหนาของหน่อไม้ดู คาดคะเนในใจว่าหน่อไม้นี้อย่างน้อยต้องมีน้ำหนักถึงสามถึงสี่ชั่ง!

“พี่อัน พี่นั่งดูอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ?” ทันใดนั้น เสียงใสๆ ของเจียงหนิงก็ดังมาจากข้างหลัง โจวอันหันกลับไปมองเห็นเจียงหนิงกำลังเดินตรงมาหาเขาด้วยฝีเท้าที่รวดเร็ว โจวอันชี้ไปที่หน่อไม้บนพื้นแล้วยิ้มกล่าวว่า “เธอดูสิว่านี่คืออะไร?”

เจียงหนิงมองตามที่เขาชี้ไป แล้วเผยรอยยิ้มหวาน “ว้าว หน่อไม้นี่นา! เป็นหน่อไม้หวานที่อวบอิ่มดีจริงๆ!” โจวอันมองดูหน่อไม้ที่ดูสดใหม่นั้น แต่ในใจกลับเกิดคำถาม เขาเคยได้ยินแต่หน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิและหน่อไม้ฤดูหนาว ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าฤดูร้อนก็มีหน่อไม้ขึ้นด้วย เขาเกาหัวแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวหนิง ผมเข้าใจมาตลอดว่าหน่อไม้มีเฉพาะช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูหนาวเท่านั้น ทำไมหน้าร้อนถึงมีหน่อไม้โผล่ออกมาได้ล่ะครับ?”

เจียงหนิงได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “พี่อัน พี่มาจากทางเหนือ ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ หน่อไม้หวานพวกนี้ไม่เหมือนหน่อไม้ทั่วไปที่พี่รู้จัก แต่มันออกผลเยอะที่สุดในช่วงฤดูร้อนนี่แหละ ทุกปีช่วงเดือนหกถึงเดือนเจ็ด คือสองเดือนที่มันจะงอกออกมามากที่สุด ช่วงนี้แหละที่หน่อไม้สดที่สุด เนื้อนุ่มที่สุด และรสชาติดีที่สุดแล้วค่ะ”