บทที่ 532 ไม่นึกเลยว่าหน่อไม้จะกินสดๆ ได้ด้วย!

เนื้อหน่อไม้สีขาวนวลดูน่ากินจนเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี หลังจากปอกเสร็จแล้ว เจียงหนิงก็ใช้มีดเฉือนลงบนยอดหน่อไม้เป็นชิ้นบางๆ แล้วยื่นมาตรงหน้าโจวอันพลางกล่าวว่า “มาค่ะ ลองชิมดู”

โจวอันที่อยากรู้อยากเห็นจนอดใจไม่ไหวรีบโน้มตัวเข้าไปอ้าปากรับ แล้วใช้ฟันกัดเบาๆ เอ๊ะ? เขาชะงักไปเล็กน้อย มันไม่มีรสฝาดหรือรสขมเหมือนหน่อไม้ทั่วไปจริงๆ ด้วย! กลับกัน รสหวานใสกลับกระจายไปทั่วปลายลิ้น พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของไม้ไผ่ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชื่อของมันถึงมีคำว่า “หวาน” อยู่ด้วย มันสมชื่อจริงๆ

เนื้อสัมผัสก็แปลกตา ไม่มีความรู้สึกของเส้นใยที่หยาบกระด้างเลย รสสัมผัสกรุบกรอบและนุ่มนวล แถมยังมีน้ำฉ่ำออกมาเต็มคำ ความรู้สึกนี้คล้ายกับมันแกวที่เขาเคยทาน แต่กลับมีความสดชื่นของป่าเขามากกว่ามันแกวเสียอีก โจวอันเคี้ยวไปพลางพยักหน้าไปพลาง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ว้าว มหัศจรรย์มาก! ไม่นึกเลยว่าหน่อไม้จะกินสดๆ ได้ แถมยังมีรสหวานด้วย!” เจียงหนิงเห็นท่าทางของเขาแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เธอพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “แต่ก็มีแค่หน่อไม้หวานชนิดนี้เท่านั้นนะคะที่กินสดได้แบบนี้ ถ้าเป็นหน่อไม้จากไผ่ชนิดอื่นคงไม่ได้หรอกค่ะ กินเข้าไปรับรองลิ้นชาแน่นอน แต่ถึงจะเป็นหน่อไม้หวานก็ไม่ควรทานมากเกินไปนะคะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวท้องจะอืดเอาได้”

โจวอันกลืนหน่อไม้ในปากลงคอ แล้วเสนอด้วยความตื่นเต้นว่า “งั้นพวกเรามาขุดกันเพิ่มอีกเยอะๆ เถอะ! เอาไปกินที่บ้านช้าๆ!” เจียงหนิงยิ้มตอบว่า “ได้เลยค่ะ!”