บทที่ 533 ต้องกลับมาจัดหนักอีกรอบให้ได้!

เมื่อได้ยินว่าจับหนอนไม้ไผ่ได้มากพอแล้วและถึงเวลาต้องกลับ โจวอันจึงหยุดมือลงอย่างนึกเสียดาย กระสอบใบใหญ่ที่เขานำมาด้วยตอนนี้เต็มจนตุง มันหนักอึ้ง คาดคะเนว่าน่าจะมีน้ำหนักสักแปดสิบถึงร้อยชั่ง นี่คือของที่เขาตั้งใจเก็บไว้ข้างนอกเพื่อเตรียมนำกลับไปพร้อมกับทุกคน หรือก็คือผลงานที่ “เปิดเผยได้”

แต่สิ่งที่อยู่ในพื้นที่มิติของเขานั้น คือของจริงที่เป็นจำนวนหลักใหญ่ เขากองหน่อไม้หวานเอาไว้ในมิติถึงสามร้อยกว่าชั่ง! ทว่าเขาก็รู้ดีว่านี่คือน้ำหนักรวมแบบติดเปลือก หากต้องปอกเปลือกออกจริงๆ เนื้อหน่อไม้ที่เหลือคงไม่ได้มากมายขนาดนั้น หน่อไม้หวานชนิดนี้มีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง คือเปลือกจะหนาและหนักมาก ทำให้ได้เนื้อไม่เยอะนัก จากประสบการณ์การปอกเมื่อครู่นี้ หน่อไม้สดติดเปลือกหนึ่งชั่งจะได้เนื้อหน่อไม้เพียงครึ่งชั่งเท่านั้น คำนวณแล้ว สามร้อยกว่าชั่งในมิติคงเหลือเนื้อหน่อไม้ร้อยกว่าชั่ง ส่วนในกระสอบที่แบกอยู่นี้ คงจะได้เนื้อสักสี่สิบถึงห้าสิบชั่งเท่านั้น

แม้ว่าสัดส่วนเนื้อที่ได้จะไม่ถือว่าน่าประทับใจนัก แต่โจวอันก็ไม่ได้ท้อถอยเลยสักนิด ป่าไผ่แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล แถมหน่อไม้ก็ดกมาก เขาคำนวณในใจไว้แล้วว่า วันหน้าถ้ามีโอกาส ต้องกลับมาจัดหนักอีกรอบให้ได้!

ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวเดินออกจากป่า จู่ๆ เจียงหนิงก็หยุดฝีเท้าลง เธอคว้ามีดพร้าที่ลับจนคมกริบจากข้างเอวออกมา จากนั้นเดินตรงไปที่ต้นไผ่สีเขียวที่ขนาดลำต้นกำลังพอดี แล้วใช้ข้อมือออกแรง มีดพร้าพุ่งแหวกอากาศเกิดเสียง “ซ่า” ฟันลงไปอย่างรวดเร็ว เสียง “เป๊าะ” ดังขึ้น ต้นไผ่ที่หนากว่าแขนคนก็แยกออกและโค่นลงมาบนพื้นเสียงดัง “ตุบ”

โจวอันซึ่งแบกกระสอบยืนอยู่ข้างๆ เห็นแล้วรู้สึกงุนงง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “เสี่ยวหนิง เธอจะตัดไม้ไผ่ไปทำไมเหรอ? มันหนักจะตาย เอากลับไปบ้านจะมีประโยชน์อะไรหรือเปล่า?” เจียงหนิงยืดตัวขึ้น ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก บนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน และตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า “ไม่กี่วันก่อนฉันได้ยินเสี่ยวชวนกับเสี่ยวเหอบ่นว่า ตอนกลางคืนอากาศร้อนมาก นอนพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับเลย ฉันเลยคิดว่าจะตัดไม้ไผ่กลับไป แล้วลองถักเสื่อไม้ไผ่ให้พวกเด็กๆ สักสองสามผืน เวลาปูบนแคร่ไม้จะได้นอนสบายขึ้นน่ะค่ะ”