บทที่ 534 แถวยูนนานนี้ก็นิยมทำหน่อไม้ดองด้วยเหรอ?

โจวอันช่วยตัดไม้ไผ่เพิ่มอีกหลายต้น แต่ละต้นมีขนาดหนาพอๆ กับปากชาม “เอาล่ะ พอแล้ว เดี๋ยวเราลากกลับกัน” โจวอันอุ้มส่วนโคนไม้ไผ่ขึ้น ทั้งสองคนช่วยกันคนละไม้คนละมือออกแรงลากลงจากเขา ต้องออกแรงกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ลากมาถึงหน้าบ้านจนได้ เมื่อวางไม้ไผ่ไว้ในลานบ้านแล้ว พวกเขาก็เริ่มจัดการกับหน่อไม้เหล่านั้นเป็นอันดับแรก

แม่ของเจียงหนิงเดินลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นไม้ไผ่กองอยู่เต็มลานบ้านและหน่อไม้หวานในตะกร้า นางก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดว่า “พวกเจ้าเที่ยวนี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ได้ของมาเยอะมากเลยนะ!”

เจียงหนิงยิ้มพยักหน้า พลางหยิบหน่อไม้ขึ้นมาต้นหนึ่ง เริ่มหัดปอกเปลือก “หน่อไม้หวานพวกนี้อ่อนมาก คืนนี้ลองเอามาผัดสักสองสามต้นให้ได้ชิมกันดูนะคะ” เปลือกของหน่อไม้หวานนั้นทั้งหนาและแข็ง แถมยังมีขนละเอียดปกคลุมอยู่เต็มไปหมด การปอกจึงต้องใช้แรงอยู่บ้าง เจียงหนิงใช้มีดกรีดลงไปตามความยาวของยอดหน่อไม้ หลังจากกรีดแล้วก็ใช้มือช่วยแกะเปลือกออก โจวอันลองทำตามดูไม่กี่ครั้งก็เป็นงาน ยิ่งปอกก็ยิ่งคล่องมือ

หลังจากปอกเสร็จไปต้นหนึ่ง เขาก็ยกขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือแล้วอดอุทานไม่ได้ “โห ขนาดนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ!” เขาเอาเนื้อหน่อไม้ที่ปอกเสร็จแล้ววางลงในอ่างไม้ข้างๆ เนื้อหน่อไม้อวบอิ่ม ขาวนวลสะอาดตา แม้จะปอกเปลือกออกไปแล้วน้ำหนักยังเหลือถึงสองชั่งกว่า

เจียงหนิงเผยรอยยิ้มบนใบหน้าพลางกล่าวว่า “แค่ต้นเดียวแบบนี้ หั่นมาผัดได้จานใหญ่จานหนึ่งเลยนะ!” เธอนำหน่อไม้ใส่กลับลงในอ่างไม้ แล้วเงยหน้าพูดกับโจวอันว่า “คืนนี้เราทำสักสามสี่ต้นก็พอแล้วค่ะ ส่วนที่เหลือพวกเราเอาไปทำหน่อไม้ดองกันเถอะ เวลาทำกับข้าวทีหลัง จะได้หยิบโยนลงไปสักสองสามหยิบ ช่วยเรียกน้ำย่อยได้ดีมากเลย!”