บทที่ 711 ที่นั่นมีต้นผลไม้ป่าเยอะมาก!

“โจวอัน คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?” เจียงหนิงนั่งกอดเข่าอยู่ข้างกองไฟ แสงไฟสะท้อนจนแก้มของเธอแดงระเรื่อ ดวงตากระจ่างใสเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นขณะมองเขา

โจวอันได้สติกลับมา เขายิ้มแล้วตอบว่า “กำลังคิดถึงเส้นทางที่จะเข้าไปในภูเขาพรุ่งนี้ แล้วก็สถานที่ที่เราจะบุกเบิกทำไร่ในอนาคต เราต้องหาที่ดินผืนหนึ่งที่อยู่ใกล้ลำธารและมีพื้นที่ราบ แบบนี้พืชผลที่ปลูกถึงจะเติบโตได้ดี”

เจียงหนิงพยักหน้าแรง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน “ฉันฟังคุณอยู่แล้ว! ฉันช่วยถอนหญ้า รดน้ำ งานอะไรฉันก็ทำได้ทั้งนั้น!”

จวี้ลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะเข้าใจคำว่า “ทำไร่” มันส่งเสียงฮึ่มเบา ๆ แล้วใช้งวงยาวเคาะพื้นเบา ๆ ราวกับกำลังบอกว่าตัวเองก็ช่วยออกแรงได้เช่นกัน โจวอันหัวเราะพลางลูบใบหูของมัน “วางใจได้ ไม่มีทางขาดผลงานของนายหรอก ถึงเวลาบุกเบิกพลิกหน้าดิน คงต้องพึ่งเจ้าตัวใหญ่แบบนายแล้วล่ะ”

คืนนั้นไม่มีบทสนทนาใด ๆ กองไฟลุกไหม้ไปจนถึงรุ่งเช้า เหลือเพียงกองเถ้าถ่านอุ่น ๆ