บทที่ 712 กอริลลาหลังเงินโตเต็มวัยตัวหนึ่ง!

มันคือกอริลลาที่สูงกว่าสองเมตร ร่างกายปกคลุมด้วยขนหยาบแข็งสีดำสนิทเป็นประกาย ไหล่กว้างราวกับโขดหิน แขนอันกำยำห้อยอยู่ข้างลำตัว กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงแน่น เปี่ยมด้วยพละกำลังมหาศาล บนศีรษะมีขนสีเงินอมเทาเป็นกระจุกอันเป็นเอกลักษณ์ เห็นได้ชัดว่าเป็นกอริลลาหลังเงินโตเต็มวัย!

กอริลลาหลังเงินตัวนี้มีร่างกายใหญ่โตยิ่งกว่าที่โจวอันจินตนาการไว้ ทุกครั้งที่มันก้าวเดิน พื้นดินก็ราวกับสั่นสะเทือนเบา ๆ ดวงตากลมโตของมันจ้องเขม็งไปยังโจวอันทั้งสามคน มุมปากแสยะออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม พร้อมส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ เห็นได้ชัดว่ามันมองพวกเขาเป็นศัตรูที่บุกรุกเข้ามาในอาณาเขต

เจียงหนิงตกใจจนหน้าซีด เธอกำแขนเสื้อของโจวอันแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย โจวอันเองก็กลั้นหายใจ ฝ่ามือมีเหงื่อซึม เขารู้ดีว่ากอริลลาหลังเงินเป็นหนึ่งในเจ้าป่าแห่งขุนเขา พละกำลังของมันน่าทึ่ง แม้แต่จวี้ลี่เอง หากคิดจะรับมือกับมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน

จวี้ลี่ขวางอยู่เบื้องหน้าโจวอันกับเจียงหนิง ร่างอันใหญ่โตของมันโค้งลงเล็กน้อย งวงยาวส่งเสียงคำรามอย่างเดือดดาล ขาทั้งสี่อันแข็งแรงปักมั่นลงบนพื้น ตั้งท่าเตรียมป้องกัน ช้างหนึ่งตัวกับกอริลลาหนึ่งตัวเผชิญหน้ากัน บรรยากาศตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุดในพริบตา การต่อสู้ครั้งใหญ่พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ

โจวอันสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าการปะทะกันตรง ๆ ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแน่นอน แม้จวี้ลี่จะมีร่างกายใหญ่โต แต่กอริลลาหลังเงินกลับคล่องแคล่วอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีพละกำลังมหาศาล หากเปิดฉากต่อสู้กัน ต่อให้เอาชนะได้ จวี้ลี่ก็ต้องได้รับบาดเจ็บ เขาตบหลังจวี้ลี่เบา ๆ เป็นสัญญาณไม่ให้มันบุ่มบ่าม จากนั้นจึงค่อย ๆ หยิบบุกแห้งชิ้นหนึ่งออกจากถุงเก็บของที่เอว แล้วหยิบเต้าหู้บุกสดอีกหลายชิ้น ยื่นไปทางกอริลลาหลังเงินด้วยการเคลื่อนไหวที่ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้