บทที่ 713 นายช่วยพวกเราได้มากจริง ๆ!

โจวอันพยักหน้าเบา ๆ “ทุกสรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ ขอเพียงเรามอบความปรารถนาดีให้ มันก็สัมผัสได้”

ไม่นาน เผือกเต้าหู้และเผือกแห้งที่อยู่บนพื้นก็ถูกกอริลลาหลังเงินกินจนหมดเกลี้ยง มันเลียริมฝีปากอย่างยังไม่หนำใจ ก่อนจะมองโจวอันด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงอย่างสิ้นเชิง ไร้ซึ่งความเป็นศัตรูแม้แต่น้อย มันเดินมาหยุดตรงหน้าโจวอัน ก้มศีรษะขนาดมหึมาลง ใช้นิ้วมือหยาบกร้านแตะแขนของโจวอันเบา ๆ ราวกับกำลังแสดงความเป็นมิตร

โจวอันดีใจอยู่ในใจ ไม่คิดเลยว่ากอริลลาหลังเงินตัวนี้จะเข้าใจจิตใจคนถึงเพียงนี้ เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ลูบขนหยาบของมันเบา ๆ กอริลลาหลังเงินไม่ได้หลบหนี กลับหรี่ตาลงอย่างสบายใจ พร้อมส่งเสียงครางต่ำ ๆ ออกมา

เมื่อจวี้ลี่เห็นว่ากอริลลาหลังเงินไม่มีเจตนาร้าย มันก็คลายความระแวดระวังลงเช่นกัน งวงยาวค่อย ๆ พันรอบแขนของกอริลลา สัตว์ร่างมหึมาสองตัวกลับสนิทสนมกันขึ้นมาในพริบตา และอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียว

โจวอันมองภาพอันอบอุ่นตรงหน้า ริมฝีปากอดยกยิ้มขึ้นไม่ได้ เขาไม่คิดเลยว่าการขึ้นเขาครั้งนี้จะได้พบกอริลลาหลังเงิน แถมยังกลายเป็นเพื่อนกับมันโดยไม่คาดคิด เมื่อมีเจ้าป่าแห่งผืนเขาตัวนี้อยู่ ความปลอดภัยของค่ายก็จะมีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกชั้น