บทที่ 715 เป็นต้นทุเรียนป่าจริงๆ ด้วยนะเนี่ย

ใบไม้ร่วงบนพื้นหนาขึ้น เหยียบลงไปราวกับเหยียบปุยนุ่น ไร้สุ้มเสียงแม้แต่น้อย กอริลลาหลังเงินคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้เป็นอย่างดี มันเดินนำหน้าเปิดทาง ใช้แขนกำยำปัดเถาวัลย์ที่ขวางทางออกอย่างสบายๆ คล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ ทั้งยังชี้ไปยังพืชบางต้นเป็นครั้งคราว พร้อมส่งเสียงร้องเบาๆ ให้โจวอันฟัง ราวกับกำลังแนะนำว่านี่คือผลไม้ป่าที่กินได้ ส่วนนั่นคือดอกไม้ใบหญ้าที่ไม่มีพิษ

โจวอันเดินไปพลางสังเกตรอบๆ ตลอดทาง เขาพบพืชป่าที่คุ้นตาไม่น้อย ทั้งผลไม้ป่าที่มีผลสีม่วงแดง ผักป่าที่ใบอวบหนา รวมถึงต้นมะม่วงป่าอีกหลายต้นที่มีผลเล็กๆ ห้อยอยู่ เพียงแต่ผลยังเป็นสีเขียว ยังไม่ถึงฤดูสุก เขาจดจำทุกอย่างไว้ในใจ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของล้ำค่าที่สามารถย้ายไปปลูกในพื้นที่เพาะปลูกได้ในภายหลัง ช่วยทำให้อาหารของพวกเขามีความหลากหลายมากยิ่งขึ้น

ขณะที่คนกลุ่มหนึ่งเดินมาถึงเนินลาดที่มีความชันลดลงเล็กน้อย จู่ๆ กลิ่นหอมหวานอันเข้มข้นและเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยมาตามลม กลิ่นนั้นทั้งเข้มข้นหนักแน่นและหวานเลี่ยนคล้ายผ่านการหมัก พุ่งเข้าสู่โพรงจมูกจนใครได้กลิ่นก็อดใจเต้นไม่ได้

โจวอันหยุดฝีเท้าลงทันที แววดีใจวาบผ่านดวงตา “กลิ่นนี้... ทุเรียนงั้นหรือ?”

ตอนอยู่ยุคปัจจุบัน เขาชอบกินทุเรียนมากที่สุด จึงคุ้นเคยกับกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์นี้อย่างยิ่ง เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่าในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้จะได้พบต้นทุเรียนป่าเข้า!