บทที่ 716 นี่มันความสุขอันยิ่งใหญ่จริง ๆ

โจวอันก้มเก็บทุเรียนลูกหนึ่งที่เปลือกปริแตกชัดเจนที่สุดขึ้นมาก่อน ผลลูกนี้สุกเต็มที่แล้ว เปลือกจึงแตกออกตามธรรมชาติเป็นร่องกว้าง เผยให้เห็นเนื้อสีเหลืองทองนุ่มละมุนด้านใน เขาระมัดระวังหนามแหลม พลางใช้สองมือจับเปลือกทั้งสองข้างแล้วค่อย ๆ แยกออก ทุเรียนก็แยกออกจากกันโดยสมบูรณ์ เผยให้เห็นเนื้อแน่นเต็มพูในพริบตา เนื้อสีเหลืองทองเป็นประกาย นุ่มเหนียวเนียนละเอียด ฉ่ำน้ำราวกับพร้อมจะไหลทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ กลิ่นหอมก็เข้มข้นถึงขีดสุด

“หอมมาก” โจวอันอดชื่นชมไม่ได้ เขายื่นมือไปแกะเนื้อออกมาชิ้นหนึ่งเบา ๆ เนื้อทุเรียนป่ามีรสเข้มข้นกว่าทุเรียนที่ปลูกทั่วไป ไม่มีรสฝาดแม้แต่น้อย แค่เข้าปากก็ละลาย หวานแต่ไม่เลี่ยน นุ่มเหนียวลื่นละมุน กลิ่นหอมของทุเรียนระเบิดกระจายไปทั่วช่องปากในทันที ความหวานแผ่จากปลายลิ้นลึกเข้าไปถึงหัวใจ เนื้อสัมผัสแน่นนุ่มกำลังดี หลังรับประทานแล้ว กลิ่นหอมยังติดอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน ชวนให้ลิ้มรสไม่รู้จบ

เขากินต่อคำแล้วคำเล่า รสชาติที่ไม่ได้ลิ้มลองมานานทำให้หัวใจอิ่มเอม ในผืนป่าที่ขาดแคลนทั้งเสื้อผ้าและอาหารเช่นนี้ การได้กินทุเรียนแสนอร่อยถึงเพียงนี้ ช่างเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่จริง ๆ

กอริลลาหลังเงินกระโดดลงมาจากต้นไม้ เดินมาข้างทุเรียน แล้วใช้นิ้วหยาบใหญ่แกะเนื้อออกมาชิ้นหนึ่ง ก่อนจะกินอย่างเอร็ดอร่อยเต็มคำ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ และส่งเสียงครางอย่างสบายใจเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่ามันโปรดปรานทุเรียนเป็นอย่างยิ่ง แม้ท่าทางการกินจะดูหยาบกระด้าง แต่กลับน่ารักเป็นพิเศษ

โจวอันยิ้ม พลางแกะเนื้อออกมาอีกหลายชิ้นแล้วยื่นไปตรงงวงของจวี้ลี่ จวี้ลี่ใช้ปลายงวงม้วนเนื้อทุเรียนอย่างลองเชิง ก่อนจะส่งเข้าปากเบา ๆ หลังเคี้ยวไปสองสามครั้ง หูที่กำลังแกว่งอย่างสบายอารมณ์ก็ผงกขึ้นทันที งวงยาวสะบัดไปมาอย่างร่าเริง เห็นได้ชัดว่ามันถูกเนื้อแสนอร่อยนี้เอาชนะแล้ว กินไปหนึ่งชิ้นยังไม่พอ มันยังใช้ปลายงวงถูมือของโจวอันเบา ๆ เพื่อบอกว่ายังอยากกินอีก