บทที่ 717 เริ่มลงมือสร้างบ้านใหม่ของพวกเขาอย่างเป็นทางการ

หลังจากเก็บทุเรียนเสร็จ โจวอันก็สำรวจป่าทุเรียนผืนนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง นอกจากต้นใหญ่ที่ออกผลแล้ว ใต้ต้นยังมีต้นกล้าทุเรียนเล็ก ๆ ขึ้นอยู่ไม่น้อย ล้วนเกิดจากเมล็ดทุเรียนที่งอกขึ้นเองตามธรรมชาติ ใบของพวกมันเขียวอ่อนและเติบโตได้ดี เขาค่อย ๆ ขุดต้นกล้าขนาดเล็กที่มีรากสมบูรณ์ขึ้นมาหลายต้น แล้วใช้ใบไม้ห่อหุ้มรากไว้อย่างดี ตั้งใจจะนำกลับไปปลูกที่บ้านใหม่ เมื่อมีต้นกล้าเหล่านี้ ต่อไปบริเวณใกล้เขตที่อยู่อาศัยของพวกเขาก็จะมีป่าทุเรียนเป็นของตัวเอง ไม่ต้องเดินทางไกลมาเก็บอีก

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย โจวอันก็พากอริลลาหลังเงินและจวี้ลี่ที่แบกทุเรียนเต็มหลังเดินทางกลับไปยังที่ราบ ระหว่างทาง กลิ่นหอมหวานของทุเรียนลอยไปตามสายลม ดึงดูดให้สัตว์เล็ก ๆ ในป่าชะโงกหน้าออกมามองอยู่บ่อย ๆ แต่พวกมันก็หวาดเกรงท่าทีทรงพลังของจวี้ลี่และกอริลลาหลังเงิน จึงไม่กล้าเข้าใกล้

เมื่อกลับมาถึงที่ราบโล่ง เจียงหนิงก็จัดแจงเครื่องมือและเสบียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว ขณะนี้นางกำลังก่อเตาแบบง่าย ๆ ด้วยก้อนหิน เมื่อเห็นโจวอันกับพวกกลับมา อีกทั้งบนหลังจวี้ลี่และในอ้อมแขนของกอริลลาหลังเงินยังมีผลไม้ที่เต็มไปด้วยหนาม นางก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“โจวอัน พวกเจ้ากลับมาแล้ว! นี่คืออะไรหรือ? ดูน่ากลัวแปลก ๆ แต่ทำไมถึงหอมขนาดนี้?” เจียงหนิงเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นทุเรียนเข้มข้นก็โชยเข้าปะทะใบหน้า แม้นางจะไม่เคยเห็นทุเรียนมาก่อน แต่กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์นี้ก็ชวนให้นางอยากอาหารขึ้นมา

โจวอันวางต้นกล้าทุเรียนในมือลงด้วยรอยยิ้ม ก่อนชี้ไปยังผลไม้บนหลังจวี้ลี่แล้วกล่าวว่า “นี่คือทุเรียน ราชาแห่งผลไม้ อร่อยมาก ข้าพบต้นทุเรียนป่าผืนใหญ่ในป่าเลยเก็บกลับมาไม่น้อย รีบลองชิมดูสิ”