บทที่ 719 แบบนี้พวกเรามีบุญปากได้กินของอร่อยกันมื้อเย็นนี้แล้วล่ะ!

บ่อน้ำมีพื้นที่ไม่ใหญ่ น้ำใสจนมองเห็นก้นบ่อ บนผิวน้ำมีฝูงเป็ดป่ากำลังว่ายอยู่ราวสิบกว่าตัว ขนของพวกมันเป็นสีเทาอมน้ำตาล ลำตัวอ้วนแน่น กำลังเล่นน้ำและหาอาหารอย่างสบายอารมณ์ บางครั้งก็ก้มลงจิกกินพืชน้ำ ปลาตัวเล็ก และกุ้งฝอย

เป็ดป่าฝูงนี้อ้วนท้วนสมบูรณ์อย่างยิ่ง มองแวบเดียวก็รู้ว่าได้รับสารอาหารอย่างเต็มที่ นับเป็นเหยื่อชั้นยอด โจวอันกลั้นหายใจทันที ค่อย ๆ ย่อตัวลงหลบอยู่หลังพุ่มไม้ ก่อนหยิบปืนล่าสัตว์ที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมาอย่างเงียบเชียบ แล้วยกขึ้นเล็งเป็ดป่าตัวที่ใหญ่ที่สุดในบ่อน้ำ เขาสงบจิตใจจนมั่นคง ใช้นิ้วเหนี่ยวไกเบา ๆ เสียงปืนทึบดัง “ปัง” กระสุนพุ่งแหวกอากาศออกไป กระแทกเข้าที่ปีกของเป็ดป่าตัวนั้นอย่างแม่นยำ

เป็ดป่าส่งเสียงร้องโหยหวน กระพือปีกดิ้นรนก่อนร่วงลงน้ำ เลือดสดแผ่ย้อมผิวน้ำเป็นสีแดงในพริบตา เป็ดป่าตัวอื่น ๆ พากันแตกตื่น ร้อง “ก้าบ ๆ” พร้อมกระพือปีกหมายจะบินหนี ทั่วท้องฟ้าเหนือบ่อน้ำจึงเต็มไปด้วยปีกที่โบยบินอย่างวุ่นวาย โจวอันไม่กล้ารั้งรอ รีบบรรจุกระสุนแล้วเล็งอีกครั้ง ก่อนลั่นไกออกไปอีกนัด เป็ดป่าร่างอ้วนใหญ่อีกตัวหนึ่งก็ร่วงลงพื้นตามเสียงปืน

เสียงปืนสองนัดติดต่อกันรบกวนความสงบของผืนป่าทั้งหมด โจวอันรู้ว่าไม่อาจอยู่ต่อได้นาน จึงรีบลุกขึ้นเดินเร็ว ๆ ไปยังริมบ่อน้ำ แล้วช้อนเป็ดป่าที่ถูกยิงขึ้นมาทั้งสองตัว เป็ดป่าทั้งคู่มีขนาดใหญ่มาก แต่ละตัวหนักราวห้าถึงหกจิน ขนแน่นฟู เนื้อหนาเต็มไปด้วยไขมัน เมื่อหิ้วไว้ในมือก็รู้สึกหนักอึ้ง เขาใช้เถาวัลย์เหนียวมัดขาทั้งสองของเป็ดป่าเข้าด้วยกัน แบกพาดบ่า แล้วหันหลังเดินไปยังพื้นที่ราบเชิงเขา

ระหว่างทางกลับ โจวอันแวะเก็บต้นหอมป่ากับขิงป่า รวมถึงผลไม้ป่ารสเปรี้ยวหวานอีกสองสามลูก สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับปรุงรส ช่วยให้เป็ดป่าย่างมีรสชาติอร่อยยิ่งขึ้น ฝีเท้าของเขาเบาสบาย หัวใจเปี่ยมไปด้วยความสุขจากการเก็บเกี่ยว เมื่อมีเป็ดป่าอ้วนพีถึงสองตัว คืนนี้ทุกคนก็จะได้กินมื้อใหญ่ เติมพลังที่เสียไปกลับคืนมา