บทที่ 720 กลิ่นที่ทำให้ใครได้กลิ่นก็อดน้ำลายไหลไม่ได้จริงๆ

เจียงหนิงคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ นำต้นหอมป่าและขิงซอยที่โจวอันเก็บกลับมาล้างให้สะอาด แล้วสับเป็นชิ้นเล็ก ๆ จากนั้นก็คั้นผลไม้ป่ารสเปรี้ยวหวานออกมาเป็นน้ำ ใส่เตรียมไว้ในชามหิน โจวอันนำต้นหอม ขิงสับ และน้ำผลไม้ป่าที่เตรียมไว้มาทาให้ทั่วทั้งด้านในและด้านนอกของเป็ดป่า แล้วโรยเกลือหยาบที่เก็บรวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ลงไปเล็กน้อย นวดเบา ๆ อยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้เครื่องปรุงซึมเข้าเนื้อเป็ดอย่างทั่วถึง เป็นการหมักอย่างง่าย ๆ แม้เครื่องปรุงเหล่านี้จะเรียบง่าย แต่ก็ช่วยขจัดกลิ่นคาวของเนื้อเป็ดและเพิ่มรสชาติให้สดอร่อยได้เป็นอย่างดี

ระหว่างรอหมักเป็ดป่า โจวอันกับเจียงหนิงช่วยกันก่อเตาย่างแบบง่าย ๆ ขึ้นข้างเตาหินที่สร้างไว้ก่อนหน้านี้ โดยใช้ก้อนหินเรียงเป็นฐาน แล้วใช้กิ่งไม้แข็งแรงและหนาทึบประกอบเป็นตะแกรงย่าง แข็งแรงทนทาน และพอดีสำหรับวางเป็ดป่าตัวอวบอ้วนสองตัว เจ้ากอริลลาหลังเงินเก็บกิ่งไม้แห้งและฟืนมาได้กองใหญ่ จึงนำมากองไว้ข้างตะแกรงย่าง มีมากพอให้เผาได้นานทีเดียว

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว โจวอันจุดฟืนแห้งใต้ตะแกรงย่าง เปลวไฟพลันลุกโชนขึ้นพร้อมเสียงแตกดังเปรี๊ยะ ๆ แสงไฟสีส้มแดงส่องสว่างไปทั่วพื้นที่ราบ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดง ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นเป็นพิเศษ เขาใช้กิ่งไม้สะอาดเสียบเป็ดป่าที่หมักไว้จากทางท้อง แล้วนำไปวางบนตะแกรงย่าง เริ่มย่างอย่างช้า ๆ

เปลวไฟเลียไล้ไปตามหนังและเนื้อเป็ดป่า ไม่นานไขมันในเนื้อเป็ดก็เริ่มส่งเสียงฉ่า หยดแล้วหยดเล่าร่วงลงในกองไฟ เกิดเสียงดัง “ฉ่า” กลิ่นเนื้อเข้มข้นพลันลอยฟุ้งไปทั่ว แล้วถูกสายลมพัดกระจายออกไปรอบด้าน ชวนให้น้ำลายสอ เจ้ากอริลลาหลังเงินนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองไฟ ดวงตาจับจ้องเป็ดย่างเขม็ง กลืนน้ำลายไม่หยุด แถมยังแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเป็นครั้งคราว ท่าทางดูน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก จวี้ลี่เองก็ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยสูดดมกลิ่นเนื้อที่ลอยอยู่ในอากาศไม่หยุด และรอคอยอย่างสงบ

โจวอันถือกิ่งไม้ไว้ คอยหมุนเป็ดป่าบนตะแกรงย่างไม่หยุด เพื่อให้หนังและเนื้อทุกส่วนได้รับความร้อนอย่างทั่วถึงจนเหลืองกรอบ เขาทาน้ำผลไม้ป่าที่เหลืออยู่ลงบนเนื้อเป็ดเป็นครั้งคราว ทำให้เป็ดย่างมีกลิ่นหอมสดอร่อยยิ่งขึ้น เจียงหนิงนั่งอยู่ข้าง ๆ มองเป็ดป่าที่มีสีเหลืองทองและเคลือบด้วยน้ำมันเงาวาว ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความคาดหวัง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว