บทที่ 721 ยิ่งใช้ชีวิตก็ยิ่งหอมหวาน ยิ่งอยู่ก็ยิ่งมั่นคง

โจวอันเองก็หยิบเนื้อเป็ดขึ้นมากินเช่นกัน เนื้อเป็ดป่าเหนียวแน่น ไขมันกระจายตัวอย่างพอดี เมื่อนำไปย่างอย่างเรียบง่ายก็ยังคงรสชาติสดอร่อยแบบดั้งเดิมเอาไว้ เพียงกัดเข้าไปคำเดียว กลิ่นหอมก็อบอวลเต็มปาก ท่ามกลางถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ การได้กินเนื้อย่างแสนอร่อยถือเป็นความสุขอย่างยิ่ง

ทั้งสี่คนนั่งล้อมกองไฟอันอบอุ่น กินเป็ดป่าย่างที่หอมกรุ่นและชุ่มฉ่ำ ดื่มน้ำลำธารใสสะอาด แสงไฟสะท้อนใบหน้าของทุกคน บรรยากาศทั้งอบอุ่นและงดงาม หลังจากกอริลลาหลังเงินกินจนอิ่ม มันก็เอนตัวพิงกองไฟ เรอออกมาอย่างอิ่มหนำ พลางลูบท้องอย่างสบายใจ ส่วนจวี้ลี่ค่อย ๆ เดินไปที่ลำธาร ดื่มน้ำไปสองสามอึก ก่อนจะเดินกลับมาเฝ้าอยู่ข้างทุกคน

เจียงหนิงกินเนื้อย่างแสนอร่อย พลางมองภาพตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัย “โจวอัน แค่มีคุณอยู่ตรงนี้ แล้วก็มีทุกคนคอยอยู่เป็นเพื่อน ต่อให้ต้องอยู่ในถิ่นทุรกันดารแห่งนี้ ฉันก็ยังรู้สึกสบายใจมาก”

โจวอันยิ้มแล้วส่งเนื้อเป็ดชิ้นนุ่มสดให้เจียงหนิง “ต่อไปพวกเราจะตั้งรกรากกันที่นี่ ค่อย ๆ สร้างบ้านของเราเอง ปลูกต้นทุเรียนกับต้นผลไม้ แล้วก็ล่าสัตว์ป่ามาทำอาหาร ชีวิตของพวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ”

ราตรีค่อย ๆ ลึกลง กองไฟยังคงลุกโชน เปล่งแสงอันอบอุ่นออกมา โจวอันห่อเนื้อย่างที่เหลือด้วยใบไม้ เก็บไว้เป็นอาหารสำหรับวันพรุ่งนี้ จากนั้นจึงลดความแรงของไฟลง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอันตราย ส่วนเจียงหนิงเอนกายอยู่ข้างกอริลลาหลังเงิน หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าแต่เปี่ยมสุข