บทที่ 722 มองไปทางนั้นสิ!

โจวอันถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนกร้องใสกังวานจากในป่า

แสงสีขาวนวลยามเช้าที่ขอบฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแสงสีทองอบอุ่น ส่องลอดช่องระหว่างตงไม้ของบ้านไม้ที่ยังสร้างหลังคาไม่เสร็จเข้ามา ตกลงบนปลายผมนุ่มสลวยของเจียงหนิง และแผ่นหลังที่ปกคลุมด้วยขนหนานุ่มของกอริลลาหลังเงิน จวี้ลี่เฝ้าอยู่ตรงประตูบ้านไม้ ศีรษะขนาดมหึมาก้มต่ำเล็กน้อย ราวกับกำลังระแวดระวังความเคลื่อนไหวรอบข้าง หรือไม่ก็กำลังรอคำสั่งจากเจ้านาย

“ตื่นแล้วหรือ?” เจียงหนิงลืมตาขึ้น พอเห็นโจวอันลุกนั่งก็ยื่นมือขยี้ตา น้ำเสียงนุ่มนิ่มแบบคนเพิ่งตื่น “ฉันจะไปดูน้ำอุ่นบนเตา แล้วอุ่นเนื้อเป็ดที่เหลือจากเมื่อคืนอีกหน่อย พวกเรากินอาหารเช้าเสร็จแล้วค่อยสร้างหลังคาบ้านไม้ต่อ”

โจวอันพยักหน้า ยื่นมือไปจัดเส้นผมที่ปรกหน้าผากของเธอให้เข้าที่ “ยังไม่ต้องรีบสร้างหลังคา ฉันอยากไปดูที่เขาด้านหลัง เมื่อวานตอนเดินผ่านเหมือนจะเห็นสือหูอยู่สองสามต้นตรงริมหน้าผา อยากไปเก็บกลับมา จะได้เพิ่มของใช้ที่มีประโยชน์ให้กับบ้านของเรา”

เจียงหนิงได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ใช่เถี่ยผีสือหูที่เอาไปชงน้ำหรือตุ๋นน้ำแกงได้หรือเปล่า? ฉันเคยได้ยินคนรุ่นเก่าพูดถึง ของสิ่งนี้มีค่ามาก เป็นสมุนไพรชั้นดีเลยนะ”