บทที่ 723 สวรรค์ เยอะชะมัด!

ทางลาดชันไม่ได้นับว่าชันมากนัก แต่พื้นถนนเปียกลื่นและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ โจวอันประคองเจียงหนิงค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงไปก่อน โดยมีลิงกอริลลาหลังเงินตามอยู่ด้านหลังเจียงหนิง คอยเตรียมช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา เมื่อมาถึงบริเวณริมหน้าผา สายตาของโจวอันก็ถูกภาพตรงหน้าดึงดูดไว้ทันที—

ตามรอยแยกของหน้าผาสีเทาอมน้ำตาล มีเถาวัลย์สีเขียวมรกตเลื้อยปกคลุมอยู่อย่างหนาแน่น บนเถาวัลย์ห้อยลำต้นอวบหนาเป็นปล้อง ๆ ลำต้นมีสีเขียวคล้ายเหล็กและมีลวดลายสีม่วงจาง ๆ นี่คือกล้วยไม้สกุลหวาย บางต้นชูช่อดอกเรียวยาวออกมาแล้ว และกำลังผลิดอกเล็ก ๆ สีเหลืองอ่อน กลีบดอกบางราวกับกระดาษ ไหวเอนเบา ๆ ไปตามสายลม ส่วนบางต้นมีลำต้นอวบสมบูรณ์ ดูแข็งแรงเติบโตได้ดี เพียงบิออกมาเล็กน้อยก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของพืชพรรณ

“โอ้สวรรค์ มีเยอะขนาดนี้เลย!” เจียงหนิงขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต “โชคดีเกินไปแล้วมั้ง พวกเราเจอขุมทรัพย์เข้าให้แล้ว”

โจวอันเองก็อดดีใจขึ้นมาในใจไม่ได้ กล้วยไม้สกุลหวายต้องการสภาพแวดล้อมในการเติบโตสูงมาก โดยทั่วไปจะขึ้นอยู่ตามหน้าผาหรือบนลำต้นไม้ที่ชื้นและมีร่มเงาในระดับความสูงตั้งแต่หลายร้อยเมตรไปจนถึงกว่าพันเมตร อีกทั้งยังเติบโตช้า กล้วยไม้สกุลหวายป่ายิ่งล้ำค่าเข้าไปใหญ่ เขาไม่คิดเลยว่าบริเวณเขาด้านหลังจะมีอยู่เป็นผืนใหญ่ขนาดนี้

“ตอนเก็บระวังหน่อย อย่าหักลำต้น และอย่าทำลายรากด้วย” โจวอันถอดกระบุงไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกจากหลัง แล้วหยิบมีดพร้าขนาดเล็กที่ลับจนคมออกมา “ต้องตัดให้ชิดหน้าผาและเก็บรากไว้ แบบนี้ปีหน้ามันจะได้งอกขึ้นมาใหม่”