บทที่ 725 ฤดูหนาวก็จะไม่หนาวแล้ว

จากนั้นเขาก็เริ่มตากสือหูที่เหลือ เพื่อป้องกันไม่ให้สือหูขึ้นราหรือเสื่อมสภาพ เขาพลิกกลับด้านทุกครึ่งชั่วยาม และกระจายก้านสือหูออกให้ทุกด้านได้รับแสงแดด แสงอาทิตย์ค่อย ๆ คล้อยต่ำลง สือหูบนแผ่นหินค่อย ๆ สูญเสียความชื้น เหี่ยวแห้งลง สีเปลี่ยนจากเขียวเข้มเป็นเขียวอมเหลืองอ่อน แต่กลิ่นหอมของสมุนไพรก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

ส่วนเจียงหนิงกำลังจัดการผักป่าที่เก็บกลับมาในตอนเช้าอยู่ด้านข้าง นางล้างกุยช่ายป่าและต้นหอมป่าให้สะอาดแล้วหั่นเตรียมไว้ จากนั้นปอกเปลือกบุก หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วแช่น้ำสะอาดเพื่อขจัดพิษ อีกทั้งยังล้างราสป์เบอร์รีให้สะอาด วางผึ่งไว้บนตะแกรงไม้ไผ่ เก็บไว้กินเล่นภายหลัง

ยามเย็น โจวอันเก็บสือหูเปลือกเหล็กที่ตากแห้งแล้วลงตะกร้าไม้ไผ่ นำไปเก็บไว้อย่างดีในห้องด้านนอกของกระท่อมไม้ รวมไว้กับเนื้อเป็ดที่เหลือจากเมื่อคืนและเมล็ดพันธุ์ที่เก็บมา ส่วนเจียงหนิงก็เริ่มเตรียมอาหารจานหลักของมื้อเย็น นั่นคือซุปไก่สือหู

นางเลือกเป็ดป่าตัวอ้วนตัวหนึ่งจากที่เหลือเมื่อคืน จัดการจนสะอาดแล้วสับเป็นชิ้น ลวกในน้ำเดือดเพื่อช้อนฟองเลือดออก ก่อนใส่ลงในหม้อดิน เติมก้านสือหูเปลือกเหล็กที่ล้างสะอาด ขิงฝาน และต้นหอมป่าเล็กน้อย จากนั้นเทน้ำพุจากภูเขาลงไป แล้วค่อย ๆ เคี่ยวด้วยฟืน

ฟืนในเตาส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ น้ำในหม้อดินค่อย ๆ เดือด กลิ่นหอมสดใหม่ของซุปไก่ผสมกับกลิ่นสมุนไพรของสือหู ค่อย ๆ ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วกระท่อมไม้ โจวอันนั่งอยู่ตรงประตูกระท่อม มองดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทีละน้อย ย้อมท้องนภาให้เป็นสีส้มแดง กอริลลาหลังเงินพิงอยู่ข้างกายเขา ส่วนจวี้ยี่นอนหมอบอยู่ไม่ไกลนัก วางศีรษะบนอุ้งเท้าหน้า คอยระวังภัยรอบด้าน