บทที่ 726 ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังที่มีต่ออนาคต

ยามค่ำคืนล่วงลึกลงเรื่อย ๆ ลมยามค่ำคืนบนภูเขาพัดพาความเย็นมาด้วยเล็กน้อย ทว่าไม่อาจพัดพาความอบอุ่นในกระท่อมไม้ไปได้ กองไฟส่งเสียงปะทุ เปลวประกายไฟลอยขึ้นเป็นจุด ๆ สะท้อนใบหน้าของโจวอันและเจียงหนิงจนดูอบอุ่นเป็นสีแดงระเรื่อ ลิงกอริลลาหลังเงินขดตัวอยู่ข้างกองไฟ แผ่นหลังกว้างหนาช่วยบังลมยามค่ำคืน และส่งเสียงกรนต่ำ ๆ อย่างผ่อนคลายเป็นครั้งคราว ส่วนจวี้ลี่เฝ้าอยู่ตรงประตูกระท่อมไม้ ราวกับผู้พิทักษ์ผู้ซื่อสัตย์ หูของมันขยับเป็นระยะ คอยระแวดระวังความเคลื่อนไหวในป่าภูเขา

โจวอันประคองชาตงหลิงอุ่น ๆ ไว้ในมือ ปลายนิ้วลูบไล้ลวดลายบนถ้วยดินเผา พลางมองเจียงหนิงที่อยู่ข้างกาย ซึ่งมีสีหน้าและแววตาอ่อนโยน ความรู้สึกสงบในใจยิ่งทวีความชัดเจน เจียงหนิงจิบชาทีละน้อย สายตาทอดมองกระท่อมไม้ที่ยังสร้างไม่เสร็จ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม ในหัวของนางวาดภาพหลังคาที่มุงด้วยหญ้าคาเสร็จเรียบร้อย และภายในบ้านที่ปูด้วยผ้าห่มนวมแสนนุ่มเอาไว้แล้ว นางยื่นมือไปเขี่ยฟืนในกองไฟ ทำให้เปลวไฟลุกโชนขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ชาตงหลิงนี่อร่อยจริง ๆ รสชุ่มคอกว่าชาดอกไม้ที่ซื้อในเมืองเสียอีก ดื่มทุกวันแล้วรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นมาก”

โจวอันพยักหน้า ดื่มชาตงหลิงที่เหลือในถ้วยจนหมดในรวดเดียว จากนั้นหยิบตงหลิงแห้งจากตะกร้าไม้ไผ่มาจัดเรียงอย่างพิถีพิถัน ห่อด้วยผ้าป่านสะอาด แล้วนำไปวางไว้ในจุดที่มีอากาศถ่ายเทบนชั้นไม้ “ตงหลิงนี่เป็นของดี ช่วยบำรุงหยินและกระเพาะอาหาร ดื่มเป็นเวลานานจะดีต่อร่างกาย รอพวกเราสะสมได้มากขึ้นในภายหน้า ก็ยังเก็บไว้สำรองได้ หากต่อไปมีโอกาสลงจากเขา ก็ยังนำไปแลกข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันได้” เขาพูดพลางจัดข้าวของไปด้วย แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต

เจียงหนิงลุกขึ้น เก็บชามตะเกียบจนสะอาด ล้างด้วยน้ำจากธารภูเขาอย่างพิถีพิถัน แล้วนำไปวางผึ่งให้แห้งบนชั้นไม้ จากนั้นนำเนื้อเป็ดที่เหลือมาร้อยด้วยเถาวัลย์ แขวนไว้ใต้ชายคาให้ลมพัดจนแห้ง เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ตัวเล็ก ๆ ในป่ามาแอบขโมยกิน หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ นางก็หาวออกมา ความง่วงอ่อน ๆ ปรากฏอยู่ในดวงตา กลางวันนางทั้งเก็บผักป่า ต้มซุปไก่ และยังช่วยจัดการเรื่องจุกจิกในการสร้างกระท่อมไม้จนเหนื่อยล้าแล้ว “ข้าไปพักในห้องด้านในก่อนนะ เจ้าเองก็รีบเข้านอน พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้ามาทำหลังคากันอีก”

“ได้ เจ้าไปนอนก่อนเถอะ ข้าจะเฝ้ากองไฟต่ออีกสักพัก เติมฟืนอีกหน่อยแล้วค่อยนอน” โจวอันตอบ มองเจียงหนิงเดินเข้าไปในห้องด้านในของกระท่อมไม้ จากนั้นจึงเติมฟืนแห้งอีกสองท่อนลงในกองไฟ เพื่อให้แน่ใจว่ากองไฟจะลุกอยู่ได้ตลอดทั้งคืน ทั้งให้ความอบอุ่นและขับไล่สัตว์ป่าในเขา ลิงกอริลลาหลังเงินสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขา จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือไปดันฟืนสองท่อนเข้าไปในกองไฟ ท่าทางของมันดูซื่อ ๆ น่าเอ็นดู โจวอันหัวเราะแล้วตบไหล่ของมันเบา ๆ การอยู่เป็นเพื่อนกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด ทำให้ค่ำคืนในถิ่นทุรกันดารไม่เงียบเหงาอีกต่อไป