บทที่ 764 หกล้มบนเขามาหรือ_

บทที่ 764 หกล้มบนเขามาหรือ?

โจวอันเร่งเดินมาตลอดทางนานกว่าครึ่งชั่วยามเต็มๆ ในที่สุดจึงออกจากภูเขาลึกอันตรายได้อย่างสิ้นเชิง เมื่อมองจากระยะไกลก็เห็นควันไฟจากการหุงหาอาหารลอยอ้อยอิ่งเหนือหมู่บ้านเชิงเขา บ้านดินเตี้ยๆ ตั้งกระจัดกระจายสลับกันไป เสียงไก่ขันและสุนัขเห่าดังแว่วมารางๆ กลิ่นอายสงบสุขของโลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยควันไฟแห่งชีวิตประจำวันโชยเข้ามาปะทะใบหน้า ถึงตอนนี้หัวใจที่แขวนค้างของโจวอันจึงวางลงอย่างสิ้นเชิง

ตอนกลับถึงหมู่บ้าน ท้องฟ้าก็มืดสลัวแล้ว ทุกครัวเรือนต่างจุดตะเกียงส่องแสงริบหรี่ ทันทีที่เขาเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ประตูเรือนก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด โจวกังน้องชายคนที่สามกับโจวเฉียงน้องชายคนที่สี่ เด็กหนุ่มวัยกำลังโตทั้งสองคนรีบออกมาต้อนรับทันที

พี่สามออกไปนานกว่าครึ่งวันแล้วยังไม่กลับมาเสียที ช่วงนี้ในภูเขาไม่ค่อยสงบ มักมีสัตว์ร้ายปรากฏตัวอยู่เสมอ สองพี่น้องเป็นกังวลอยู่ที่บ้านมาตลอด คอยเฝ้าชะเง้อมองอยู่ตรงประตู เมื่อเห็นโจวอันกลับมาอย่างปลอดภัย สีหน้าของพวกเขาก็เผยความยินดีออกมาทันที

“พี่สาม! ในที่สุดพี่ก็กลับมาเสียที! พวกเราแทบเป็นห่วงจนตายอยู่แล้ว!”