บทที่ 765 หากแยกแยะไม่ออกห้ามแตะต้องโดยเด็ดขาด

เมื่อโจวกังกับโจวเฉียงได้ยินว่าวันรุ่งขึ้นยังสามารถติดตามพี่สามขึ้นเขาไปเก็บเห็ดหัวลิงได้ ทั้งสองก็ดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบพยักหน้าตอบรับซ้ำๆ ปกติเด็กหนุ่มทั้งสองแทบไม่มีโอกาสได้กินอาหารรสเลิศ พอนึกถึงเห็ดหัวลิงสดอ่อนนุ่มละมุนก็เฝ้ารอด้วยใจจดจ่อ ตื่นเต้นเป็นพิเศษตลอดทั้งคืน

รุ่งเช้าในวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หมอกบางยามเช้าปกคลุมภูเขา อากาศสดชื่นชุ่มชื้นและเจือกลิ่นหอมของพืชพรรณ

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมีแสงสว่าง ทุกคนในครอบครัวก็ตื่นกันตั้งแต่เช้าตรู่ หลังจากกินอาหารเช้าจากธัญพืชหยาบอย่างง่ายๆ แล้ว โจวอันก็เตรียมมีดตัดฟืน ตะกร้าไม้ไผ่ และถุงผ้าให้พร้อม พร้อมกำชับน้องชายทั้งสองให้ตามหลังเขาอย่างใกล้ชิด ห้ามวิ่งเล่นซุกซน ห้ามออกไปไกลเกินสายตา และห้ามเข้าใกล้ป่าทึบอันเปลี่ยวร้างตามลำพัง ในภูเขามีทั้งแมลงพิษและสัตว์ร้ายอยู่มากมาย เพียงประมาทเล็กน้อยก็อาจเกิดเรื่องได้

โจวกังว่านอนสอนง่าย เขาจดจำคำกำชับเหล่านั้นไว้อย่างขึ้นใจและเดินตามอยู่ข้างกายอย่างใกล้ชิด ส่วนโจวเฉียงยังอยู่ในวัยซุกซนไม่อยู่นิ่ง แต่เขาก็รู้ว่าป่าเขาอันตราย จึงเก็บนิสัยดื้อรั้นซุกซนของตนเอาไว้ เดินตามพี่ชายอย่างสงบเสงี่ยมโดยไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว

ทั้งสามคนเดินขึ้นเขาช้าๆ ตามเส้นทางบนภูเขาที่ราบเรียบ หมอกยามเช้าในป่ายังไม่จางหาย หยาดน้ำค้างเกาะจนกิ่งก้านและใบไม้เปียกชื้น ผืนหญ้าใต้ฝ่าเท้าเปียกแฉะไปทั่ว แสงตะวันส่องทะลุหมอกบางเข้ามาในป่า ก่อเกิดเงาแสงพร่างพราย อากาศเย็นสบาย ไม่มีบรรยากาศอันตรายและกดดันเหมือนเมื่อวาน ตลอดเส้นทางสงบราบรื่นดี