บทที่ 768 รีบมาดูเร็ว ที่นี่มีเห็ดหัวลิง!

โจวอันได้สติกลับมา เขายื่นมือลูบศีรษะน้องชายทั้งสอง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน “ไม่ได้คิดอะไรหรอก เพียงเห็นว่าอากาศดี จึงคิดว่าหากช่วงบ่ายไม่มีอะไรทำ พวกเราไปเดินดูแถวป่ารอบนอกกันอีกสักรอบ อย่างแรกจะได้ลองหาดูว่ามีเห็ดหัวลิงที่ตกหล่นไปหรือไม่ อย่างที่สองจะได้ทำความคุ้นเคยกับเส้นทางบริเวณรอบนอก จดจำให้ดีว่าที่ใดปลอดภัยและที่ใดห้ามไป”

ทันทีที่เขาพูดจบ ดวงตาของน้องชายทั้งสองก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที น้ำแกงเห็ดหัวลิงสดที่ดื่มเมื่อช่วงสายอร่อยเสียเหลือเกิน รสชาติสดอร่อยนั้นยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น เมื่อคิดว่ายังสามารถเก็บของล้ำค่าจากป่าเขาเช่นนี้ได้อีก เด็กทั้งสองย่อมเปี่ยมไปด้วยความยินดี

“ดีเลยๆ! ข้าจะไป!” โจวเฉียงยกมือขึ้นทันที ตื่นเต้นจนแทบกระโดดโลดเต้น “พี่สาม ครั้งนี้ข้าจะตามพี่ให้ดี ไม่วิ่งเพ่นพ่านเด็ดขาด และจะตั้งใจหาเห็ดหัวลิง!”

โจวกังพยักหน้าเบาๆ เช่นกัน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พี่สาม ข้าก็จะไป ข้าจะระวังตัวและจะคอยดูแลน้องให้ดีด้วย”

โจวอันมองน้องชายทั้งสองที่รู้ความ ภายในใจเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขาลุกขึ้นเดินกลับเข้าเรือน นำกระบุงไม้ไผ่ใบเล็กออกมาสามใบ แบ่งให้น้องชายคนละใบ จากนั้นตรวจดูมีดตัดฟืน เชือก และถุงผ้าสำหรับใส่ของป่าภายในกระบุงของตน เมื่อแน่ใจว่านำสิ่งของมาครบถ้วนแล้ว เขาก็กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “จำสิ่งที่พวกเราพูดกันตอนเที่ยงไว้ให้ดี หลังเข้าไปในภูเขาแล้ว ห้ามอยู่ห่างจากข้าแม้แต่ก้าวเดียว ห้ามวิ่งเล่น ห้ามไปยังเนินลาดชันหรือป่าทึบที่ห่างไกลผู้คน เมื่อเห็นผลไม้ป่าหรือผักป่าที่ไม่รู้จักก็ห้ามแตะต้องส่งเดช ยิ่งห้ามส่งเสียงดังจนรบกวนสัตว์ป่าในภูเขา ทุกอย่างต้องฟังการจัดการของข้า พวกเราไปเร็วกลับเร็ว ตกลงหรือไม่?”