บทที่ 770 ดูพิเศษมากเลย!

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ดวงตะวันยามเย็นค่อยๆ คล้อยต่ำ แสงสีทองยามอัสดงสาดส่องเข้ามาในป่าเขา เคลือบพืชพรรณด้วยรัศมีสีเหลืองอบอุ่นชั้นหนึ่ง โจวอันนั่งยองอยู่บนพื้น ขุดอยู่นานเกือบครึ่งชั่วยามเต็ม หน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดละเอียดซึ่งไหลลงมาตามแก้มและหยดลงบนพื้นดิน ทว่าเขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เพราะความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับโสมป่าตรงหน้า

ในที่สุด ภายใต้การขุดอย่างพิถีพิถันของเขา โสมป่าทั้งสามต้นก็หลุดออกจากพื้นดินอย่างสมบูรณ์ เผยให้เห็นตัวโสมที่ครบถ้วนอยู่ตรงหน้า โสมป่าอายุร้อยปีต้นใหญ่ที่สุดมีตัวโสมอวบอิ่ม รูปร่างคล้ายมนุษย์ รากฝอยเรียวยาวและสมบูรณ์ สีสันนวลละมุน ทั้งยังส่งกลิ่นหอมของโสมจางๆ สดชื่นน่าดมและซึมซาบเข้าไปถึงหัวใจ ส่วนโสมป่าอายุหลายสิบปีอีกสองต้นก็มีลักษณะสมบูรณ์เช่นเดียวกัน อีกทั้งยังมีกลิ่นโสมเข้มข้น

โจวอันประคองโสมป่าทั้งสามต้นไว้อย่างแผ่วเบา ภายในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดีที่โชคดีถึงเพียงนี้ เขารีบนำผ้าเนื้อนุ่มที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา ห่อหุ้มส่วนรากของโสมป่าอย่างระมัดระวัง เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวโสมสูญเสียน้ำจนเสียหาย จากนั้นจึงใช้หญ้าแห้งปูรองในกระบุงสะพายหลัง ก่อนวางโสมป่าทั้งสามต้นลงไปอย่างแผ่วเบา เพราะเกรงว่าจะถูกเบียดทับ

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงถอนหายใจยาว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มยินดีที่ไม่ได้เห็นมานาน เมื่อมีโสมป่าเหล่านี้ ชีวิตความเป็นอยู่ของคนในครอบครัวก็จะดีขึ้นอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงนำไปแลกธัญพืชชั้นดีและผ้าได้ไม่น้อย แต่ยังสามารถเก็บสะสมเงินและเสบียงเอาไว้ได้อีกส่วนหนึ่ง ต่อให้ภายหน้าพบเจอเรื่องฉุกเฉินใด อย่างน้อยก็ยังมีสิ่งให้พึ่งพา ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ โสมป่าช่วยบำรุงร่างกายได้อย่างมาก น้องชายทั้งสองของเขาขาดสารอาหารมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายผอมแห้งอ่อนแอ พอดีสามารถใช้รากฝอยโสมเพียงเล็กน้อยมาต้มน้ำแกง เพื่อบำรุงร่างกายของพวกเขาให้ดีขึ้น

“พี่สาม เสร็จหรือยัง?” โจวเฉียงซึ่งรออย่างเชื่อฟังอยู่ไม่ไกล เห็นว่าโจวอันยังไม่กลับมาเสียที จึงอดร้องถามเบาๆ ไม่ได้