บทที่ 771 เคารพยำเกรง รู้จักประมาณในการเก็บเกี่ยว

โจวอันหยิบโสมป่าอายุร้อยปีต้นนั้นขึ้นมา วางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ก่อนอธิบายให้น้องชายทั้งสองฟังเสียงเบาว่า “สิ่งนี้เรียกว่าโสมป่า เป็นหนึ่งในของล้ำค่าที่สุดในภูเขา มีมูลค่าสูงมาก อีกทั้งยังเป็นสมุนไพรบำรุงชั้นยอด กินแล้วช่วยเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรงและดีต่อสุขภาพอย่างยิ่ง วันนี้พวกเราโชคดี พบโสมป่าอายุหลายปีอยู่หลายต้นในป่าเขา”

เขาเล่าถึงความล้ำค่าของโสมป่าให้น้องชายทั้งสองฟังคร่าวๆ พร้อมกำชับว่าเรื่องนี้ห้ามบอกคนนอกโดยเด็ดขาด ต่อให้เป็นคนคุ้นเคยในหมู่บ้านก็ห้ามแพร่งพรายแม้แต่ครึ่งคำ เพื่อไม่ให้คนชั่วหมายตาและนำภัยพิบัติมาสู่ครอบครัว แม้น้องชายทั้งสองยังอายุน้อย แต่ก็รู้ความ เข้าใจว่านี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของครอบครัว จึงรีบพยักหน้าอย่างแรงและรับรองว่าพวกเขาจะไม่พูดให้ใครฟังอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นน้องชายทั้งสองรู้ความเช่นนี้ ภายในใจของโจวอันก็ยิ่งอบอุ่น เขาใช้ผ้าเนื้อนุ่มห่อโสมป่าทั้งสามต้นไว้อีกครั้ง ก่อนนำไปเก็บในช่องลับของตู้ไม้ซึ่งซ่อนเร้นที่สุดภายในเรือน แล้วลงกุญแจตู้ให้เรียบร้อย ตั้งใจว่าอีกไม่กี่วัน เมื่อหาเวลาว่างได้จะเข้าไปในตำบลสักครั้ง เพื่อนำโสมป่าไปขายและแลกเงินกับธัญพืชกลับมา

คืนนั้น โจวอันตั้งใจนำเห็ดหัวลิงสดที่เก็บมาเมื่อช่วงเช้าไปต้มรวมกับเนื้อหมักรมควันเพียงเล็กน้อยที่เหลืออยู่ในบ้าน กลายเป็นน้ำแกงเห็ดหัวลิงใส่เนื้อหมักรมควันร้อนฉ่าหม้อหนึ่ง ทั้งยังผัดผักป่าอ่อนสดอีกหนึ่งจาน เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันสีเหลืองสลัว คนในครอบครัวทั้งสามนั่งล้อมโต๊ะไม้เรียบง่าย ดื่มน้ำแกงรสเลิศและกินอาหารพื้นบ้าน บรรยากาศอบอุ่นและกลมเกลียว

ระหว่างมื้ออาหาร น้องชายทั้งสองยังคงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโสมป่า พวกเขาแอบชำเลืองมองตู้ที่เก็บโสมป่าอยู่เป็นครั้งคราว แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ พวกเขารู้ว่าพี่สามเก่งกาจ สามารถหาของล้ำค่าพบ ต่อไปชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ และไม่ต้องทนหิวอีกแล้ว