บทที่ 772 ในป่าเขา ทุกสรรพสิ่งล้วนมีร่องรอยให้สืบหา

โจวอันก้มตัวลง ใช้ใบไม้ผุชื้นที่พกติดตัวมาห่อโสมป่าอายุสามสิบปีซึ่งเพิ่งขุดพบอย่างละเอียด จากนั้นจึงใช้เถาวัลย์เขียวสะอาดพันทับด้านนอก ก่อนวางไว้ตรงก้นกระบุงสะพายหลังอย่างมั่นคง แล้วใช้ผักป่ากับเห็ดหัวลิงทับไว้ด้านบน การซุกซ่อนเช่นนี้รัดกุมปลอดภัย ไม่เพียงป้องกันไม่ให้หัวโสมกระแทกเสียหาย แต่ยังช่วยปกปิดร่องรอยของสิ่งของ ต่อให้บังเอิญพบคนในหมู่บ้านระหว่างทาง อีกฝ่ายก็มองไม่เห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ยืดตัวขึ้นและยกมือเช็ดเหงื่อบางๆ ตรงหน้าผาก เวลานี้ดวงตะวันค่อยๆ เคลื่อนสูงขึ้น แสงแดดส่องลอดช่องว่างระหว่างกิ่งใบของต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน ทอดเงาแสงแตกพร่างกระจัดกระจายลงบนพื้นซึ่งปกคลุมด้วยใบไม้ผุหนาทึบ ป่าเขาโดยรอบเงียบสงัดผิดปกติ เสียงนกร้องรับกันเป็นทอดๆ และเสียงกระรอกกระโจนไปมาตามกิ่งไม้ซึ่งปกติได้ยินอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าหายไปจนหมดสิ้นตั้งแต่เมื่อใด

ในป่าเขา ทุกสรรพสิ่งล้วนมีร่องรอยให้สืบหา ความเงียบสงัดอย่างฉับพลันไม่เคยเป็นเรื่องดี

ประสบการณ์เอาชีวิตรอดในป่าเขาจากทั้งสองชีวิต ทำให้ความระแวดระวังของโจวอันพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในทันที เขาไม่ได้ผลีผลามหันหลังลงจากเขา และไม่ได้ขยับฝีเท้า เพียงค่อยๆ กลั้นลมหายใจ กล้ามเนื้อทั่วร่างขึงตึงขึ้นอย่างเงียบงัน เปิดประสาทสัมผัสทั้งหมดอย่างเต็มที่ และคอยจับทุกความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างสงบนิ่ง

เสียงสายลมอ่อนพัดผ่านพงหญ้าดังสวบสาบลอยเข้าหูอย่างชัดเจน เสียงน้ำไหลในลำธารกลางหุบเขาที่อยู่ไกลออกไปดังแว่วไม่ขาดสาย มีเพียงส่วนลึกของป่าทึบห่างออกไปหลายสิบเมตรเบื้องหน้าเท่านั้นที่เงียบอย่างประหลาด ราวกับมีสิ่งมีชีวิตจงใจซุ่มซ่อนและกลั้นลมหายใจทั้งหมดเอาไว้