บทที่ 100 ฉันดูเหมือนคนบ้าหรือไง

น่าขำชะมัด ทำไมจู่ ๆ ถึงนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้นะ

เซี่ยหรานยกมือกุมหน้าผาก ตั้งใจว่าคืนนี้จะเขียนจดหมายถึงสหายจางผิงกั่วสักฉบับ นอกจากกำชับให้เธอตั้งใจเรียนรู้ความรู้ใหม่ ๆ ด้านสิ่งทอแล้ว ยังต้องขยันเรียนภาษาอังกฤษด้วย

เมื่อคิดแล้วก็ลงมือทำ คืนนั้นเซี่ยหรานเขียนจดหมายรวดเดียวถึงสองฉบับ ฉบับหนึ่งส่งให้สหายจางผิงกั่ว กำชับใครบางคนให้ตั้งใจเรียน ห้ามขี้เกียจ ทั้งยังเตือนไม่ให้เธอไปคบหาดูใจกับใครมั่วซั่วในโรงงาน เพราะความรักมีแต่จะขัดขวางความก้าวหน้า และอีกสารพัดเหตุผล!

ส่วนอีกฉบับเขียนถึงฉู่เจิ้งปิน ผู้เป็นลุงใหญ่ เล่าเรื่องความเป็นอยู่หลังเข้าเรียนกับผลการเรียนให้ฟัง เธอยังซื้อของประดับลงยาจิ่งไท่หลานชิ้นหนึ่ง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้หลังรับประทานอาหารกลางวันแล้ว จะหาเวลาไปที่ทำการไปรษณีย์และส่งทั้งหมดไปยังเมือง沪พร้อมกัน

วันต่อมา ทันทีที่ส่งจดหมายออกไป เซี่ยหรานก็ได้รับจดหมายจากสหายจางผิงกั่ว

ในจดหมาย จางผิงกั่วเล่าด้วยความยินดีว่า ตอนนี้เธอถูกย้ายไปทำงานที่แผนกปั่นด้ายส่วนหลัง และได้เป็นหัวหน้ากลุ่มสายการผลิตหมายเลข 6 แล้ว

เมื่อไม่กี่วันก่อน เพราะเธอเป็นคนแรกที่พบความขัดข้องของเครื่องจักร จึงไม่เพียงช่วยชีวิตคุณแม่ยังสาวที่เพิ่งคลอดลูกและกลับมาทำงานเอาไว้ได้ แต่ยังช่วยให้ช่างเทคนิคของโรงงานแก้ไขเครื่องจักรได้ทันท่วงที ลดความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น ด้วยเหตุนี้เธอจึงได้รับคำชมเชยและรางวัลจากทางโรงงาน

เธอบอกว่าตอนนี้กำลังอ่านหนังสือเรื่องการปั่นเส้นใยพอลิเอสเตอร์กับความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการผลิตเส้นใยพอลิโพรพิลีน ตั้งใจจะปรับตัวให้เข้ากับงานทุกตำแหน่งอย่างเต็มที่ และพยายามคว้าโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำที่หน่วยงานด้านสิ่งทอจะเปิดในปีหน้า เพื่อศึกษาต่อเพิ่มเติม

เซี่ยหรานอ่านจดหมายที่สหายจางผิงกั่วส่งมา พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นและความเจริญก้าวหน้าที่แทรกอยู่ทุกตัวอักษร ทำให้มุมปากของสหายเซี่ยยกขึ้นไม่ยอมลดตลอดเวลา

ดีจริง ๆ ทุกคนต่างกำลังพยายามเพื่อตัวเองในยุคสมัยแห่งการมุ่งมั่นก้าวไปข้างหน้าเช่นนี้

เซี่ยหรานกับเพื่อนร่วมห้องทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างเต็มที่ ในแต่ละวันนอกจากเข้าเรียนและเลิกเรียนแล้ว ทันทีที่มีเวลาว่างก็จะมุดเข้าไปในห้องสมุด ค้นอ่านหนังสืออ้างอิงตามรายชื่อที่อาจารย์ที่ปรึกษาให้มา

ตลอดทั้งสัปดาห์ พวกเธอแทบไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่น กระทั่งเที่ยงวันเสาร์ เซี่ยหรานจึงได้รับโทรเลขจากสหายอวิ๋นซูอีกครั้ง

ดูท่าผลตรวจสารพิษจะมีความคืบหน้าแล้ว เซี่ยหรานใจเต้นวูบ หลังเลิกเรียนจึงออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งตรงไปยังร้านอาหารส่วนตัวที่อวิ๋นซูนัดหมายไว้

แม้ตรงหน้าจะมีอาหารเลิศรสมากมาย แต่อวิ๋นซูกลับไม่อยากอาหารแม้แต่น้อย เขาเพียงขมวดคิ้วมองเธอ “ใครกันที่ลงมือกับเธออย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้”

เซี่ยหรานรับรายงานมา แต่อารมณ์กลับผ่อนคลายอย่างมาก “ไม่เป็นไร ยังไงอีกฝ่ายก็ทำไม่สำเร็จ”

นี่เป็นเรื่องที่แค่ทำไม่สำเร็จแล้วจบหรือไง อวิ๋นซูโมโหจนหลุดหัวเราะกับท่าทางไม่ใส่ใจของเธอ

“ฉันจะไปกองรักษาความสงบเป็นเพื่อนเธอ”

“ฉันแจ้งเรื่องไว้กับฝ่ายรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้มีหลักฐานชัดเจน ให้ทางมหาวิทยาลัยออกหน้าจัดการจะดีกว่า”

“เธออย่าทำเป็นไม่ใส่ใจ” อวิ๋นซูตัดสินใจเงียบ ๆ แล้วว่า หลังจากนี้จะให้คนไปสืบดูสักหน่อย ว่าเด็กสาวคนนี้ไปล่วงเกินใครเข้ากันแน่

“อวิ๋นซู รายงานฉบับนี้ของนายช่วยฉันไว้มากจริง ๆ” เซี่ยหรานเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

นี่เป็นรายงานจากห้องปฏิบัติการที่ได้มาตรฐาน ทั้งยังประทับตรารับรองเรียบร้อย เป็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ไม่ว่าจะนำไปแสดงที่ไหนก็มีน้ำหนักเพียงพอ

แม้ระบบจะตรวจพบว่าเป็นสารพิษชนิดใด แต่หากต้องการดำเนินการขั้นต่อไป ก็ยังจำเป็นต้องมีรายงานอย่างเป็นทางการมารับรอง

อวิ๋นซูยิ้ม

เซี่ยหรานรู้ว่าเด็กคนนี้จะต้องพูดประโยคทำนองว่า “บุญคุณที่ช่วยชีวิต ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร” อีกแน่ จึงรีบคว้าตะเกียบของเขา คีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งยัดใส่ปากเพื่อปิดปากเขาเอาไว้

อวิ๋นซูจ้องเธอตาไม่กะพริบ หลังกลืนหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงลงไปแล้วจึงพูดว่า “เธอไม่ต้องเอาแต่ขอบคุณฉันหรอก นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย”

“ช่วงนี้นายอยู่บ้านตลอดเลยเหรอ” รู้สึกว่าคนคนนี้จะว่างมากจริง ๆ...

“อืม” อวิ๋นซูพยักหน้า “ฉันลาพักครึ่งปี”

งานบ้าอะไรเนี่ย ลาทีเดียวพักได้นานถึงครึ่งปี! เซี่ยหรานอดอยากร้องโหยหวนไม่ได้

“ฉันไม่ได้ลาพักมาสองสามปีแล้ว!” อวิ๋นซูมองเห็นความอิจฉาของเธอ จึงรีบอธิบายว่า “ครั้งนี้ก็เพราะปัญหาสุขภาพ ถึงได้หยุดเพิ่มอีกหลายวัน”

จะปล่อยให้เสี่ยวเซี่ยเข้าใจผิดว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มที่เฉื่อยชาและละเลยหน้าที่ไม่ได้เด็ดขาด

เซี่ยหรานทบทวนคำพูดของเขาเงียบ ๆ “นายเริ่มทำงานตั้งแต่ปี 1978 เลยเหรอ”

อวิ๋นซูส่ายหน้า “ปลายปี 1976”

นี่มันแรงงานเด็กชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง เซี่ยหรานรีบเก็บความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองกลับไปทันที ไม่อยากถามเรื่องงานของเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย

ห้องปฏิบัติการลับในยุคนี้จะทำอะไรกันได้ นอกจากเรื่องนั้นก็มีแต่เรื่องนั้น...

อวิ๋นซูขยับเข้ามาใกล้เธอ “กำลังคิดอะไรอยู่ งานของฉันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรขนาดนั้น แค่มีปริมาณการคำนวณมากไปหน่อย ปกติมีอิสระน้อยไปนิด พอยุ่งขึ้นมาอาจต้องอยู่ในห้องปฏิบัติการเป็นปีหรือครึ่งปีเท่านั้นเอง”

พูดจบ เขาก็พึมพำราวกับพูดกับตัวเองว่า “พวกเขาบอกว่าสภาพจิตใจของฉันไม่ค่อยดี กลัวว่าอาการจะกำเริบ เลยบังคับให้กลับมาลาพัก พอดีขาก็มาเจ็บอีก ต่อให้ไม่อยากพักก็คงไม่ได้ ช่วงนี้ซวยจริง ๆ โชคดีที่ได้เจอพี่สาวทั้งสวยทั้งใจดี พี่สาวดูสิ ฉันเหมือนคนบ้าหรือเปล่า”

เซี่ยหรานพูดไม่ออก

“ไม่เหมือน...มั้ง”

อวิ๋นซูหัวเราะลั่น “ทำไมเธอต้องเติมคำว่ามั้งด้วย”

พูดว่ามั้งก็แปลว่าไม่แน่ใจไม่ใช่หรือไง!

แต่ก็จริง สหายเสี่ยวเซี่ยฉลาดขนาดนี้ จะมีข้อสงสัยอยู่บ้างก็เป็นเรื่องปกติ

เซี่ยหรานเองก็หัวเราะแหะ ๆ ตามเขาไปด้วย

“หรานหราน พรุ่งนี้วันอาทิตย์ พวกเราไปดูหนังกันเถอะ”

สัญญาณเตือนภัยในใจเซี่ยหรานดังลั่นทันที

ดูหนังงั้นเหรอ ผู้ชายหนึ่งคน ผู้หญิงหนึ่งคนจะไปดูหนังอะไรกัน แล้วตอนนี้จะมีหนังเรื่องอะไรให้ดูได้อีก ก็ต้องเป็นเรื่องรักแห่งเขาหลูซานน่ะสิ!

เรื่องรักแห่งเขาหลูซานอีกแล้วเหรอ ชาตินี้ทั้งชาติฉันไม่อยากดูอีกแล้ว!

เด็กหนุ่ม นายตั้งใจทำงานสร้างอนาคตของตัวเองไปเถอะ!

สมองของเซี่ยหรานหมุนเร็วจี๋ เตรียมหาทางปฏิเสธน้องชายอย่างละมุนละม่อม “พรุ่งนี้เช้าฉันมีนัดกับเพื่อนร่วมห้อง ส่วนช่วงบ่ายต้องไปงานพบปะเพื่อนร่วมถิ่น”

จู่ ๆ เธอก็นึกดีใจที่มีงานพบปะเพื่อนร่วมถิ่นอะไรก็ไม่รู้นี่มาเป็นโล่กำบัง ตอนแรกที่หยางหลิงหลิงบอกเรื่องนี้ เธอยังไม่อยากเข้าร่วมอยู่เลย

แต่ตอนนี้ งานพบปะเพื่อนร่วมถิ่นก็งานพบปะเพื่อนร่วมถิ่นสิ คนจากบ้านมาไกลย่อมถูกคนดูแคลน เพราะฉะนั้นคนบ้านเดียวกันจึงต้องติดต่อกันให้มาก ๆ ถุย ๆ ตอนนี้เธออยู่เมืองหลวง ใครจะมาดูแคลนกัน!

น้องชายคงผิดหวังมาก เขามองเธอตาละห้อยจนเซี่ยหรานเกือบใจอ่อน แทบจะหลุดปากตอบว่า “ตกลงก็ได้” ออกไปแล้ว

อวิ๋นซูก้มหน้าลงอย่างห่อเหี่ยว “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ไว้สุดสัปดาห์หน้าฉันค่อยชวนเธอใหม่”

ชวนกับผีน่ะสิ! ใครอยากไปดูเรื่องรักแห่งเขาหลูซานกัน!

เซี่ยหรานรังเกียจเสียจนไม่รู้จะรังเกียจอย่างไรแล้ว

วันรุ่งขึ้นแต่เช้า เพื่อนร่วมห้องก็นำจดหมายอีกฉบับจากห้องรับส่งมาให้เธอ

ครั้งนี้เป็นจดหมายจากศิษย์พี่จางเหมิ่ง ในจดหมายบอกว่า การเดินทางไปกลับเมืองเซินครั้งก่อนทำเงินได้มากกว่า 1,600 หยวน

สินค้ายังคงให้พี่เสี่ยวเหว่ยเป็นผู้จัดการให้ เพียงแต่ไม่สามารถขนกลับมาคราวเดียวมากเกินไปได้ เขายังบอกอีกว่า ตั้งใจจะจ้างศิษย์พี่สามกับศิษย์พี่สี่ให้ไปด้วยกันตอนปลายเดือน จึงเขียนมาถามเธอว่าสามารถทำได้หรือไม่

หม่าเหยียนผู่มีลูกศิษย์ห้าคน เซี่ยหรานรู้จักทุกคน นอกจากศิษย์น้องห้าที่ฉลาดปราดเปรียวและมีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นของตัวเองแล้ว คนอื่นล้วนซื่อตรงจนทึ่ม เซี่ยหรานจึงไม่มีอะไรต้องกังวล

ในจดหมาย ศิษย์พี่จางเหมิ่งยังเอ่ยถึงเรื่องที่บริเวณใกล้บ้านเลขที่ 81 ตรอกต้าซู่โถว มีคนเดินวนเวียนอยู่ในยามค่ำคืน สงสัยว่าอาจเป็นพวกเดียวกับสายลับศัตรูคนนั้นก่อนหน้านี้

เซี่ยหรานรีบหยิบปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายตอบ บอกให้พวกเขาระวังความปลอดภัย และหาทางส่งจดหมายนิรนามให้กองรักษาความสงบ เพื่อให้เจ้าหน้าที่ออกหน้าจัดการเรื่องนี้

ส่วนเรื่องหาศิษย์พี่สามกับศิษย์พี่สี่ที่กำลังว่างงานมาช่วย เซี่ยหรานก็ไม่มีความเห็นอะไร ทุกคนล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน จะช่วยฉุดดึงกันสักหน่อยก็ไม่เป็นไร

“เสี่ยวเซี่ย เสร็จหรือยัง”

“เสร็จแล้ว ๆ” เซี่ยหรานพับจดหมาย ติดแสตมป์เรียบร้อย ตั้งใจว่าจะพกออกไปหย่อนลงตู้ไปรษณีย์

“โอ้โฮ ห้อง 303 ออกกันครบทีมอีกแล้วเหรอ”

“ไปแล้วนะ!” สวีลี่หัวกับเพื่อน ๆ โบกมือให้กลุ่มนักศึกษาหญิงห้องข้าง ๆ

เซี่ยหรานมองขบวนใหญ่โตของคนทั้งเจ็ดแล้วก็อยากหัวเราะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพียงแต่ตอนนี้เรื่องเจ็ดพี่น้องน้ำเต้ายังไม่ได้ออกฉาย ไม่อย่างนั้นพวกเธอก็คงเป็นเจ็ดพี่น้องน้ำเต้าชัด ๆ...