บทที่ 99 ร่วมทาง

เซี่ยหรานออกไปข้างนอกเที่ยวหนึ่ง ก่อนจะขี่จักรยานกลับมา สวีลี่หัวถึงกับอุทานว่าเธอช่างว่องไวเสียจริง

“ฉันยังคิดว่าจะชวนเธอไปเดินดูตลาดของมือสองด้วยกันสุดสัปดาห์หน้าเพื่อซื้อจักรยานสักคันอยู่เลย ไม่คิดว่าเธอจะลงมือเร็วขนาดนี้”

“ไม่เป็นไร สุดสัปดาห์หน้าฉันไปซื้อเป็นเพื่อนเธอได้”

“งั้นตกลงตามนี้ ต่อไปหอพักเราก็จะมีจักรยานสองคันแล้ว เวลามีธุระอะไรจะไปไหนมาไหนก็สะดวกขึ้น”

ขณะที่กำลังคุยกัน หยางหลิงหลิงก็หิ้วกระติกน้ำหลายใบวิ่งลงมาจากชั้นบน พลางร้องอย่างร่าเริง “ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ กว่าจะขี่ไปถึงยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ มีอะไรไว้ค่อยคุยกันระหว่างทาง”

วันนี้อากาศดี อุณหภูมิก็ไม่สูง สมาชิกห้องพัก 303 จึงออกเดินทางกันพร้อมหน้า มุ่งหน้าไปยังพระราชวังฤดูร้อนด้วยกัน

ก่อนออกเดินทาง หม่า ซิ่วเหมยเข็นจักรยานพุ่งเข้ามาหา “รอก่อน รอก่อน พาฉันไปด้วย พาฉันไปด้วยสิ”

พอร้อนใจ สำเนียงอำเภออินของเธอก็หลุดออกมา

สวีลี่หัวกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “สหายซิ่วเหมย เธอต้องรีบฝึกภาษาจีนกลางให้มากกว่านี้แล้วนะ”

เมื่อวานตอนอาจารย์ถามเรื่องกฎแห่งมูลค่า สหายซิ่วเหมยตอบด้วยภาษาจีนกลางสำเนียงอำเภออินทุกคำ เล่นเอาอาจารย์ที่ถามมีสีหน้างุนงง จนไม่รู้ว่าใครกำลังถามใครกันแน่ ไม่รู้ว่าอาจารย์ฟังเข้าใจหรือเปล่า สุดท้ายดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ก่อนจะบอกให้เธอนั่งลง

เพื่อนร่วมชั้นทุกคนแทบกลั้นหัวเราะกันไม่อยู่

เมื่อได้ยินดังนั้น หม่า ซิ่วเหมยก็ไม่ได้ถือสาแม้แต่น้อย ซ้ำยังหัวเราะเสียงดัง “กำลังฝึกอยู่ กำลังฝึกอยู่ พวกเธออดทนหน่อยนะ พวกเขาบอกว่าฝึกสักเดือนสองเดือนก็น่าจะใช้ได้แล้ว”

ตอนนี้ค่าบัตรเข้าสวนสำหรับนักเรียนอยู่ที่หนึ่งเหมา สหายสวีลี่หัวแย่งจ่ายค่าบัตรให้เพื่อนทุกคน

แน่นอนว่าชาติที่แล้วเซี่ยหรานเคยมาที่นี่แล้ว

เมื่อเทียบกับปี 2021 ที่ต้องจองล่วงหน้าถึงจะเข้ามาได้ สวนในเวลานี้แค่จ่ายหนึ่งหรือสองเหมาก็เข้ามาเดินเที่ยวได้ตามสบาย แทบไม่มีกลิ่นอายเชิงพาณิชย์เลยแม้แต่น้อย

ร้านค้าของรัฐเพียงไม่กี่แห่งที่มีอยู่ก็ขายแค่น้ำอัดลม ขนมปังกรอบ และลูกกวาด ชนิดของสินค้ามีน้อยจนน่าเบื่อ

หลายพื้นที่ในสวนแห่งนี้ยังไม่เปิดให้เข้าชมและยังไม่ได้รับการบูรณะ ทว่าอาคารโบราณสภาพเดิมซึ่งดูเก่าคร่ำคร่าเล็กน้อยกลับงดงามไม่แพ้สีสันสดใสที่ได้รับการทาใหม่ในยุคหลัง

นี่แหละคือสวนโบราณในรูปลักษณ์ดั้งเดิมอย่างแท้จริง ริมทะเลสาบเงียบสงบเสียจนได้ยินเสียงนกร้อง

เซี่ยหรานรู้สึกราวกับเดินเข้าไปอยู่ในภาพวาดโบราณ ร่างกายและจิตใจจมดิ่งไปกับบรรยากาศ ความวิตกกังวลจากชีวิตอันเร่งรีบและข้อมูลมหาศาลในยุคหลัง ล้วนถูกสายลมเหนือทะเลสาบพัดสลายไปจนหมดสิ้น

เหลือเพียงสะพานยาวสีขาวดุจหิมะกับระเบียงทอดยาวอันวิจิตร ประกอบกันเป็นทิวทัศน์งดงามเกินบรรยาย

ทิวทัศน์ชวนรื่นรมย์และช่วยให้จิตใจสงบลง หญิงชราพลันรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ราวกับว่าตัวเองสามารถโยนทุกสิ่งในอดีตทิ้งไปได้ในคราวเดียว แล้วกลายเป็นตัวเธอคนใหม่อย่างสมบูรณ์

จะคิดมากไปทำไมกัน การดื่มด่ำกับวัยเยาว์ ทิวทัศน์งดงาม และอาหารเลิศรสต่างหาก ถึงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงที่สุดของเธอ

เซี่ยหรานลากหวงไฉ่เสียวิ่งไปซื้อน้ำอัดลมกับขนมที่ร้านค้า ก่อนจะอุ้มของกินกองโตกลับมาอย่างตื่นเต้น “นี่ พวกเราไปพายเรือกันเถอะ!”

“เธอพายเป็นเหรอ”

“ไม่เป็น จ้างคนพายสิ!”

ทุกคนร้องอุทาน “งั้นก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มน่ะสิ!”

เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว!

เซี่ยหรานเรียกเพื่อน ๆ ให้ขึ้นเรือ พวกเธอมีทั้งหมดเจ็ดคนจึงต้องแบ่งขึ้นเรือสองลำ ในยุคนี้จะมีเรือนำเที่ยวไฟฟ้าได้อย่างไร มีเพียงเรือไม้ลำเล็กแบบเรียบง่ายเท่านั้น

ค่าเช่าชั่วโมงละห้าเหมา หากจ้างคนพายเรือด้วยก็ต้องจ่ายเพิ่มเป็นสองเท่า

ใช้เงินเพียงสองหยวนก็ทำให้เหล่าสาว ๆ สนุกกันจนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เงินจำนวนนี้นับว่าคุ้มค่าเหลือเกิน

คนพายเรือเห็นพวกเธอส่งเสียงเอะอะครึกครื้น ก็ย้ำเตือนครั้งแล้วครั้งเล่าให้นั่งดี ๆ อย่าตกลงไปในน้ำ จนกระทั่งส่งพวกเธอขึ้นฝั่งเรียบร้อยจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

เซี่ยหรานเองก็ถอนหายใจอย่างเป็นเรื่องเป็นราว “คราวหน้าฉันไม่พาพวกเธอมาพายเรือแล้ว”

นอกจากสหายสวีลี่หัวที่เป็นคนท้องถิ่นแล้ว แต่ละคนทำตัวเหมือนบ้านนอกเข้ากรุง ตื่นเต้นกันจนเกินเหตุ!

เธอคิดไม่รอบคอบเอง ในยุคนี้จะมีเสื้อชูชีพอะไรแบบนั้นได้อย่างไร หากพลัดตกลงไปในน้ำจริง ๆ คงอันตรายมาก

มิน่าเล่าคุณลุงคนพายเรือถึงได้จับตาดูพวกเธอด้วยสีหน้าระแวดระวังอยู่ตลอด หากเกิดเรื่องขึ้นมา พวกเขาคงชดใช้ไม่ไหว

เหยียนลี่ตีหน้าเคร่งขรึม “ฉันว่ายน้ำเป็น!”

เห็นได้ชัดว่านี่คือการปฏิเสธแผน “คราวหน้าจะไม่พายเรือ” ของเพื่อนเซี่ยสินะ

ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะ จากนั้นก็หาม้าหินกับโต๊ะหินแห่งหนึ่ง บ้างนั่งบ้างยืนกันอยู่ตรงนั้น

เซี่ยหรานเปิดห่อกระดาษน้ำมันที่ห่อเป็ดย่างออก ทันใดนั้นเสียง “ว้าว” ก็ดังขึ้นรอบด้าน

“เพื่อนเซี่ย วันนี้เธอเสียเงินเยอะเกินไปแล้ว ทั้งซื้อน้ำอัดลม ซื้อเป็ดย่าง แล้วยังพาพวกเราไปพายเรืออีก เอาอย่างนี้ ฉันช่วยออกค่าใช้จ่ายครึ่งหนึ่ง”

“ฉัน ฉันก็จะออก...” หยางหลิงหลิงพูดอึกอักยังไม่ทันจบ ก็ถูกจอมมารเซี่ยถลึงตาใส่จนต้องกลืนคำพูดกลับไป

“ฉันไม่ได้เลี้ยงพวกเธอทุกวันเสียหน่อย คราวหน้าถ้าฉันขัดสน พวกเธอค่อยช่วยเหลือฉันแล้วกัน!”

“ได้เลย”

“รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วเก็บขยะให้เรียบร้อย จากนั้นนั่งพักอีกหน่อย พวกเราก็ต้องกลับมหาวิทยาลัยแล้ว” เซี่ยหรานเตือนทุกคน

การออกมาเที่ยวเล่นทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นมาก

คนทั้งเจ็ดขี่จักรยานกลับมหาวิทยาลัย เมื่อมาถึงก็เกือบห้าโมงแล้ว

สวีลี่หัวจัดการพาพวกเธอไปหาพวกรุ่นพี่ที่ชมรมวรรณกรรมเพื่อคืนจักรยาน ระหว่างทางกลับ หยางหลิงหลิงก็เอ่ยถามอย่างลังเล “เพื่อนลี่หัว สุดสัปดาห์หน้าฉันไปซื้อจักรยานกับพวกเธอได้ไหม”

“เธอก็จะซื้อจักรยานเหรอ” สวีลี่หัวพิจารณาสีหน้าระแวดระวังของเธอ ก่อนจะกระแอมเบา ๆ “ที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด แล้วคิดว่าตัวเองต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อห้องพักของเราหรอก ตอนนี้เสี่ยวเซี่ยมีจักรยานหนึ่งคัน ถ้าฉันซื้อเพิ่มอีกคันไว้ผลัดกันใช้ ห้องพักเราก็มีพอแล้ว”

“มะ ไม่ใช่นะ ก่อนที่พ่อฉันจะกลับ เขาให้เงินฉันไว้ซื้อจักรยานแล้ว... ฉันได้ยินมาว่าซื้อจักรยานมือสองก็ไม่ขาดทุน พอถึงวันเรียนจบ ยังขายลดราคาให้เพื่อนนักศึกษาใหม่ได้อีก”

สวีลี่หัวพยักหน้า “อ้อ ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผล เอาสิ ถ้าเธออยากซื้อ สุดสัปดาห์หน้าก็ไปเลือกกับพวกเรา”

“อื้อ ๆ” หยางหลิงหลิงพยักหน้าอย่างดีใจ

“นี่ งั้นฉันไปด้วย ฉันไปด้วยนะ” หม่า ซิ่วเหมยที่เดินตามหลังทั้งคู่พูดขึ้น “สุดสัปดาห์หน้าใช่ไหม ก่อนจะไปพวกเธอต้องเรียกฉันด้วยนะ”

“ได้”

ทันทีที่พวกเซี่ยหรานกลับถึงห้องพัก ก็มีเพื่อนจากห้องข้าง ๆ หลายคนแวะมาหา

“พระราชวังฤดูร้อนสนุกไหม”

“โอ๊ย สนุกมาก ถ้าไม่ไปสักครั้งต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่”

“พวกเราไปพายเรือมาด้วย”

“หา! พายเรือสนุกไหม”

“สนุกมาก! ทิวทัศน์สวยสุด ๆ เลย”

เซี่ยหรานเห็นพวกเธอคุยกันอย่างตื่นเต้น ก็ได้แต่คอยดับความกระตือรือร้นอยู่ข้าง ๆ “อย่าพายเรือเลย พายไม่ได้เด็ดขาด ถ้าพลัดตกลงไปในน้ำขึ้นมา ได้ไม่คุ้มเสีย”

หวงไฉ่เสียยิ้มอย่างเขินอาย “ถ้าจะพายเรือต้องระวังความปลอดภัย เอาเป็นว่าเชื่อเพื่อนเซี่ยเถอะ อย่าพายเลย แค่เดินเล่นเลียบทะเลสาบก็สวยมากแล้ว”

“ใช่ ๆ”

หม่า ซิ่วเหมยกอดกล่องข้าววิ่งเข้ามา ก่อนจะแสยะยิ้มให้พวกเธอ “ฉันจะไปเอาหมั่นโถวที่โรงอาหารสักสองลูก เผื่อตอนกลางคืนหิวจะได้มีอะไรกินเล่น ให้ฉันเอามาเผื่อพวกเธอไหม”

“เอาสิ ๆ” สวีลี่หัวเดินไปหยิบคูปองอาหาร

เซี่ยหรานครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะฝากหม่า ซิ่วเหมยเอาหมั่นโถวมาให้หนึ่งลูก เผื่อไว้ยามจำเป็น

หม่า ซิ่วเหมยไม่ยอมรับคูปองอาหารจากพวกเธอ โบกมือแล้วเผ่นออกไป “หมั่นโถวไม่กี่ลูกเอง จะเอาคูปองอาหารไปทำไม แล้วเจอกัน!”

“วันนี้สมาชิกห้อง 306 ไปดูหนังกันหมดเลย”

“อ๊า ฉันก็อยากดูเหมือนกัน สุดสัปดาห์หน้าพวกเราไปดูกันเถอะ!”

“ห้อง 303 พวกเธอจะไปดูกันไหม”

“หนังเรื่องอะไรเหรอ”

“ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย!”

เซี่ยหรานพิงขอบโต๊ะ มองเหล่าสาวน้อยที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ก่อนจะอดเม้มปากยิ้มไม่ได้

อย่าเห็นว่าตอนนี้บรรยากาศกลมเกลียวกันดี เพราะนั่นไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พวกเพื่อนร่วมชั้นแย่งที่กันในห้องน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมตะโกนว่า “พวกห้อง 303 ไร้ยางอาย!”

ภาพยนตร์ที่กำลังได้รับความนิยมในช่วงนี้ คงจะเป็นเรื่องรักแห่งเขาหลูซานกระมัง...

เซี่ยหรานจดจำภาพยนตร์เรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ ไม่ใช่เพราะมันทำลายสถิติโลกกินเนสส์

แต่เป็นเพราะสหายจางผิงกั่ว ผู้มีแต่เรื่องรักอยู่ในหัว ลากเธอไปดูถึงหกรอบเต็ม ๆ!

ตอนนี้เซี่ยหรานยังนึกภาพสหายจางผิงกั่วสวมกระโปรงลายดอกหมุนตัวเป็นวง พร้อมพูดภาษาต่างประเทศอย่างกระท่อนกระแท่นว่า “I love my motherland……” ขึ้นมาได้ทันที