บทที่ 98 ไม่มีเวลาคิดถึง

【หรานหราน เจอกันที่ย่านการค้าตอน 11 โมงครึ่งนะ!】

ด้านล่างระบุที่อยู่อย่างละเอียด ลงชื่อว่า อวิ๋นผู้คิดถึงเธอ

เซี่ยหรานจ้องโทรเลขจนขมับเต้นตุบ ๆ

เจ้าคนประสาทนี่ อยู่เมืองหลวงเหมือนกันแท้ ๆ ยังจะส่งโทรเลขมานัดอีก...

ตอนที่เซี่ยหรานถือโทรเลขเดินกลับห้องพักด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จิตใจของเธอก็กลับมาสงบแล้ว

ทุกคนเห็นสีหน้าประหลาดของเธอก็พากันใจคอไม่ดี แต่ไม่มีใครกล้าถามมาก

สุดท้ายสวีลี่หัวจึงเอ่ยถามอย่างลังเล “ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า” เซี่ยหรานสูดหายใจเข้า ก่อนตอบพร้อมรอยยิ้ม “ตอนเที่ยงฉันต้องออกไปข้างนอก พวกเธอไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเถอะ ฉันน่าจะกลับมาประมาณบ่ายโมง ไม่ทำให้เสียเวลาหรอก”

“ได้”

“งั้นพวกเราจะเติมน้ำใส่กระติกไว้ให้ พอเธอกลับมาก็ออกเดินทางได้เลย”

“อื้อ ๆ”

เซี่ยหรานเก็บข้าวของแล้วสะพายกระเป๋าออกจากมหาวิทยาลัย จากมหาวิทยาลัยไปถึงย่านการค้าใช้เวลาเดินทางเพียง 20 นาที

เซี่ยหรานเดินตามที่อยู่จนพบร้านอาหารส่วนตัวแห่งหนึ่งซึ่งดูคล้ายบ้านพักอาศัย

ยุคนี้ร้านอาหารส่วนตัวยังพบเห็นได้ไม่มาก หลายแห่งล้วนลักลอบเปิดกิจการกันอย่างเงียบ ๆ

ส่วนร้านอาหารส่วนตัวแห่งแรกในเมืองหลวงที่ติดป้ายเปิดกิจการอย่างเป็นทางการ ยังต้องรอถึงปลายเดือนกันยายน ตอนนั้นถึงกับมีการลงข่าวประชาสัมพันธ์ในหนังสือพิมพ์ด้วย

เพียงแวบแรก เซี่ยหรานก็เห็นใบหน้ายิ้มซื่อ ๆ ของเสี่ยวหลี่ เขายืนโบกมือให้เธอมาแต่ไกล

“สหายเซี่ย ในที่สุดคุณก็มาสักที เชิญครับ เชิญ”

ร้านอาหารแห่งนี้ไม่ใหญ่ แต่จัดเก็บทำความสะอาดไว้อย่างเรียบร้อย

ใบหน้าหล่อเหลาของอวิ๋นซูชะโงกออกมาจากหลังฉากกั้น เมื่อเขาคลี่ยิ้มให้เธอ เซี่ยหรานก็รู้สึกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุว่ารอยยิ้มนั้นเจิดจ้าเสียจนตาพร่า

“สั่งอาหารไว้เรียบร้อยแล้วครับ รอแค่สหายเซี่ยมาเท่านั้น” เสี่ยวหลี่ต้อนรับเธอไปยังที่นั่งอย่างกระตือรือร้น ทั้งยังรีบเลื่อนเก้าอี้เชิญเธอนั่งอย่างเอาอกเอาใจ

อวิ๋นซูเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เสี่ยวหลี่รีบชักมือกลับทันที “หัวหน้า ผมจะไปเร่งให้พวกเขายกอาหารมาครับ”

“พี่สาว คิดถึงผมไหม”

เซี่ยหรานส่ายหน้าตอบอย่างซื่อตรง “ยุ่งเกินไป ไม่มีเวลาคิดถึงคนที่ไม่สำคัญ”

เสี่ยวหลี่ที่กำลังหันหลังเดินออกไปเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง

สมน้ำหน้า! หัวหน้าชอบพูดจาหยอกเย้าสาว ๆ ส่งเดชแบบนี้ ก็ต้องให้สหายผู้ทรงคุณธรรมอย่างสหายเซี่ยช่วยกำราบเสียบ้าง!

“ใจร้าย” อวิ๋นซูมองเธออย่างกล่าวหา “ผมจะเป็นคนไม่สำคัญได้ยังไง ผมเป็นสหายร่วมรบที่พี่เก็บกลับไปช่วยชีวิตเอาไว้นะ! เพิ่งไม่ได้เจอกันแค่สัปดาห์กว่า พี่ก็เย็นชากับผมขนาดนี้แล้ว!”

“ไม่ได้ พี่พูดใหม่เลย ผมฟังแล้วไม่สบายใจ”

เซี่ยหรานพูดไม่ออก

“เลิกก่อกวนได้แล้ว” เธอยกมือดันใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้ออกไป ก่อนหลุบตามองขาทั้งสองข้างของเขา “ขาฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง”

“ฟื้นตัวได้ดี ตอนนี้แต่ละวันเดินบ้างยืนบ้างได้ 4 ถึง 5 ชั่วโมงแล้ว ไม่เหนื่อยง่ายเหมือนเมื่อก่อน”

อวิ๋นซูรินชาให้เธอหนึ่งถ้วย ก่อนยื่นส่งให้อย่างเอาอกเอาใจ “ชีวิตในมหาวิทยาลัยเป็นยังไงบ้าง”

“ดีมาก ทั้งเรียนทั้งใช้ชีวิต แต่ละวันจัดตารางไว้เต็มแน่น รู้สึกว่าใช้เวลาได้คุ้มค่ามาก” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยหรานก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

ดวงตาของอวิ๋นซูเป็นประกาย เขาถามอย่างเจ้าเล่ห์ “เจอเรื่องยุ่งยากที่ต้องการให้ผมช่วยใช่ไหม”

เซี่ยหรานครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบห่อยาผงที่ห่อไว้อย่างแน่นหนาหลายชั้นออกมาจากกระเป๋า “ช่วยตรวจยาห่อนี้ให้ฉันได้ไหม”

อวิ๋นซูพยักหน้า “เรื่องเล็กน้อย”

“สหายเซี่ยหราน พี่ไม่ซื่อสัตย์เลยนะ เมื่อกี้ยังบอกว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยดีมากอยู่เลย แล้วยาห่อนี้เป็นของใคร”

“มีคนนอกมหาวิทยาลัยคิดจะทำร้ายฉัน ฉันสงสัยว่าผงยานี้มีปัญหา นายช่วยหาคนตรวจสอบให้ละเอียดหน่อย ค่าใช้จ่ายเท่าไรฉันจะออกเอง ทางที่ดีขอรายงานอย่างเป็นทางการที่นำไปใช้แจ้งความได้ด้วย”

อวิ๋นซูเลิกคิ้ว “ระหว่างเรายังจะพูดเรื่องค่าใช้จ่ายอะไรอีก วางใจเถอะ อีกไม่กี่วันผมจะเอาให้พี่”

“ห้ามส่งโทรเลขมาให้ฉันอีก!” คนดี ๆ ที่ไหนส่งโทรเลขเพื่อนัดกินข้าวกัน ช่างสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุจริง ๆ

“ได้เลย!” อวิ๋นซูยิ้มพลางพยักหน้ารัว ๆ “งั้นผมไปหาพี่ที่มหาวิทยาลัยโดยตรง!”

ยิ้มเสียเจิดจ้าขนาดนั้น แถมแววตายังพราวระยับ เซี่ยหรานอยากยกมือทุบเขาจริง ๆ...

“ห้ามมา! นายส่งโทรเลขให้ฉันเหมือนเดิมเถอะ”

อวิ๋นซูเม้มปากอย่างน้อยอกน้อยใจ “ก็ได้”

ในสายตาพี่สาว เขาดูไม่เหมาะจะให้ใครพบเห็นขนาดนั้นเลยหรือ!

เสี่ยวหลี่ยิ้มเต็มหน้า พลางนำเจ้าของร้านมายกอาหารขึ้นโต๊ะด้วยตัวเอง

มีทั้งกุ้งผัดและปลาไหลน้ำแดง ล้วนเป็นอาหารที่สหายเซี่ยชอบกินทั้งนั้น ในร้านยังมีเป็ดย่างจานเด็ด รสชาติดีไม่น้อย

เซี่ยหรานกินจนเกือบแน่นท้อง เมื่อสหายอวิ๋นซูได้ยินว่าช่วงบ่ายคนในห้องพักของเธอจะไปเที่ยวพระราชวังฤดูร้อน ก็ยังให้เจ้าของร้านห่อเป็ดย่างหนึ่งตัวกลับไปเป็นของว่างด้วย

“ที่จริงนายช่วยฉันมามากแล้วนะ” แม้เซี่ยหรานจะหน้าหนาเพียงใด ก็ยังรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

อวิ๋นซูส่ายนิ้ว “เรื่องแค่นี้ยังนับเป็นอะไรได้ บุญคุณช่วยชีวิตไม่อาจตอบแทน...”

“หยุดเลย!” เซี่ยหรานขัดคำพูดเหลวไหลของเขา ก่อนเอ่ยอย่างจนใจ “สหายอวิ๋นซู เรื่องผงยาคงต้องรบกวนนายช่วยใส่ใจให้มากหน่อย”

“วางใจเถอะ การตรวจสอบต้องเป็นไปตามมาตรฐานแน่นอน ส่วนรายงานก็รับรองว่าไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย”

เซี่ยหรานเผยรอยยิ้มจริงใจ ก่อนนึกอะไรขึ้นได้จึงถามกะทันหัน “แล้ววันนี้นายเรียกฉันมามีธุระอะไร”

“ไม่มีธุระอะไร แค่คิดถึงพี่ เลยอยากนัดออกมาเจอกัน”

“แค่ก ๆๆ” สีหน้าของเสี่ยวหลี่แข็งค้างไปทันที

เซี่ยหรานพูดไม่ออก

เด็กคนนี้ช่างมีคำพูดหวานหูเป็นชุด ๆ ไม่ธรรมดาจริง ๆ

อวิ๋นซูหันไปเหลือบมองเสี่ยวหลี่ที่ยังไอไม่หยุด “เจ็บคอหรือ”

เสี่ยวหลี่รีบลุกขึ้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว “หัวหน้าครับ ผม...แค่ก ๆ ขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย”

“ไม่ต้องสนใจเขา” อวิ๋นซูจับมือเซี่ยหรานอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนยัดบัตรใบหนึ่งใส่มือเธอ “ถ้ามีเรื่องด่วนอะไรก็โทรไปที่หมายเลขนี้ ต่อให้ผมไปหาไม่ได้ทันที ก็ยังส่งคนไปช่วยพี่ได้”

เซี่ยหรานชักมือกลับอย่างไม่เป็นธรรมชาติ พลางพูดปากแข็ง “ฉันอยู่ในมหาวิทยาลัย จะมีเรื่องอะไรได้”

อวิ๋นซูยิ้มตาหยี ปล่อยให้เธอชักมือกลับไป

“ก็จริง บรรยากาศในมหาวิทยาลัยจิงซื่อดีมาก อาจารย์กับนักศึกษาก็อยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียวหาได้ยาก พี่ตั้งใจเรียนโดยไม่ต้องวอกแวกเถอะ แต่ถ้ามีคนนอกมหาวิทยาลัยมาหาเรื่องอีก ก็โทรไปที่หมายเลขนี้”

เซี่ยหรานพยักหน้า “ได้ ๆ”

อีกฝ่ายมีน้ำใจถึงเพียงนี้ยากจะปฏิเสธ เธอจึงจำใจรับไว้

“เรื่องใบอนุญาตประกอบกิจการส่วนบุคคลเริ่มมีความคืบหน้าแล้ว แต่ยังต้องดำเนินการตามขั้นตอน พี่อดทนรอหน่อย”

เซี่ยหรานรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที รีบพยักหน้าติดกันหลายครั้ง

ทั้งสองคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนอวิ๋นซูจะลุกขึ้นและดึงเธอออกจากร้าน

เสี่ยวหลี่ยืนอยู่ข้างประตูพร้อมรถเข็น เมื่อเห็นทั้งสองออกมา เขาก็รีบฉีกยิ้มซื่อ ๆ “สหายเซี่ย รถคันนี้หัวหน้าของเราให้เอามาด้วย คุณขี่กลับไปใช้ที่มหาวิทยาลัยเถอะครับ”

เซี่ยหรานเพิ่งสังเกตเห็นว่า ตรงมุมกำแพงมีจักรยานผู้หญิงขนาด 26 นิ้ว ซึ่งผ่านการใช้งานมาแล้วแต่ยังดูค่อนข้างใหม่จอดอยู่หนึ่งคัน

เธอรีบโบกมือ “ไม่ได้ ๆ”

จะทั้งกินทั้งรับของกลับไปได้อย่างไร ก่อนหน้านี้เขาก็ให้ทั้งเงินและคูปองซื้อจักรยานมาแล้ว เงินก้อนนั้นเพียงพอสำหรับตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตเหลือเฟือ

อวิ๋นซูดึงมือเธอเบา ๆ “ที่บ้านจอดทิ้งไว้ก็ไม่มีใครใช้ แถมไม่ใช่รถใหม่อะไรด้วย แค่ให้พี่ยืมไว้ใช้เดินทางเท่านั้น”

เมื่อเห็นเซี่ยหรานส่ายหน้าอย่างแรง อวิ๋นซูก็หว่านล้อมต่อ “รถคันนี้จะมีค่าสักเท่าไรกัน พี่เองก็ไม่ใช่ว่าจะซื้อไม่ไหว มันเป็นแค่ทรัพย์สินที่ถูกทิ้งไว้เฉย ๆ ไม่ใช้ก็เสียของเปล่า ๆ ถ้าพี่เกรงใจ พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วไม่จำเป็นต้องใช้ ค่อยเอามาคืนก็ได้”

เขารู้อยู่แล้วว่าหรานหรานไม่มีทางยอมรับ จึงหารถที่ไม่ใหม่ไม่เก่าแล้วบอกว่าให้เธอยืม แบบนี้เธอน่าจะไม่ปฏิเสธ อีกอย่าง รถคันนี้ก็ไม่ใช่ของใหม่เอี่ยม ต่อให้ขี่อยู่ในมหาวิทยาลัยก็ไม่สะดุดตา

เสี่ยวหลี่ช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย “สหายเซี่ย นี่ก็ไม่ใช่รถใหม่ เอาไว้ใช้เดินทางกำลังดี ไม่อย่างนั้นมหาวิทยาลัยตั้งกว้าง เวลาเข้าออกไปซื้อของก็เสียเวลาเปล่า ๆ”

เซี่ยหรานคิดดูก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้น จึงรับน้ำใจของสหายอวิ๋นซูไว้ หลังกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็ขี่จักรยานจากไป