บทที่ 97 ความสงสัย

“ฉันไม่ควรวิจารณ์และตั้งข้อสงสัยต่อหน้าทุกคนในชั้นจริง ๆ ว่าเพื่อนเซี่ยปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่ดีพอ แต่พฤติกรรมไกล่เกลี่ยแบบขอไปทีของเพื่อนเซี่ยหรานก็ไม่เหมาะสมเหมือนกัน”

ยายแก่เซี่ยไม่กล้าหือ ได้แต่นั่งหน้าตึงฟังคำตำหนิอย่างเงียบ ๆ

เซี่ยอี้หาง หัวหน้าชั้นเอ่ยขึ้นว่า “ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไร พวกเราค่อยเปิดประชุมย่อยหารือกัน อย่าปฏิเสธการทำงานของกรรมการประจำชั้นคนอื่นต่อหน้า แบบนี้นอกจากจะไม่เป็นผลดีต่อความสามัคคีแล้ว ยังทำให้อีกฝ่ายทำงานต่อได้ลำบากด้วย”

“ส่วนเพื่อนเซี่ยหราน การไกล่เกลี่ยแบบขอไปทีไม่ถูกต้องจริง ๆ เมื่อเจอปัญหา พวกเราต้องแก้ไขให้ตรงจุด ไม่ใช่ตำหนิทั้งสองฝ่ายเท่า ๆ กันแล้วปล่อยให้เรื่องจบไปอย่างคลุมเครือ”

“อย่างเรื่องในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าเพื่อนจากภาควิชาภาษาจีนคนนั้นเป็นฝ่ายผิดมากกว่า จะหัวเราะเยาะคนอื่นเพียงเพราะเพื่อนร่วมห้องยากจนได้อย่างไร ควรให้เขาเขียนจดหมายสำนึกผิดและขอโทษเพื่อนจางฮ่าวต่อหน้าทุกคนในหอพัก ไม่ใช่แค่จับมือคืนดีกันอย่างขอไปที”

น้ำตาในใจของเพื่อนเซี่ยไหลพรากเป็นเส้นหนาราวกับบะหมี่

เธอมีวิธีคิดแบบคนในศตวรรษที่ 21 ชีวิตดำเนินไปอย่างรวดเร็วขนาดนั้น ใครจะมีเวลามานั่งเปลืองแรงเปลืองใจกับเรื่องเล็กจิ๊บจ๊อยแบบนี้ทุกวันกันเล่า

พอประมาณก็ได้แล้วมั้ง

แต่เพื่อนนักศึกษาในยุคแปดสิบของศตวรรษก่อนกลับจริงจังกันเหลือเกิน ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเรียนที่นี่ยังเหนื่อยใจกว่าทำงานในโรงงานทอผ้าเสียอีก...

“ต้นเหตุของเรื่องนี้คือเพื่อนจางฮ่าวมีฐานะทางบ้านไม่ดี ชีวิตจึงฝืดเคือง กระทั่งกางเกงสำหรับเปลี่ยนยังไม่มี จากสถิติของกรรมการฝ่ายความเป็นอยู่ เพื่อนจางฮ่าวเป็นหนึ่งในนักเรียนที่ยากจนเป็นพิเศษของชั้นเรา พวกเราต้องให้ความช่วยเหลือเขาโดยเร็ว”

“ทางกรรมการฝ่ายความเป็นอยู่ให้รีบส่งรายชื่อผู้ขอรับเงินช่วยเหลือไปที่ภาควิชา คนที่ควรยื่นขอเงินช่วยเหลือก็ให้ยื่นขอ ขอเพียงมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ ก็รีบดำเนินการตามระเบียบ”

เจี่ยงเยี่ยนฉือ กรรมการฝ่ายความเป็นอยู่พยักหน้า “ช้าที่สุดมะรืนนี้”

“ขอให้เพื่อนซูม่านส่งจดหมายสำนึกผิดให้ฉันหนึ่งฉบับ”

เซี่ยหรานอ้าปาก “เรื่องนี้ไม่ต้องก็ได้...มั้ง”

คำว่า “มั้ง” ของเธอค่อย ๆ เงียบหายไปภายใต้สายตาจับจ้องของกรรมการประจำชั้นคนอื่น ๆ...

เกาชวน รองหัวหน้าชั้นแทบหลุดหัวเราะ “กรรมการฝ่ายการเรียน เธอนี่ไม่เข้าทีจริง ๆ เพิ่งถูกตำหนิไปหยก ๆ ว่าอย่าไกล่เกลี่ยแบบขอไปที แล้วเธอก็เอาอีกแล้ว”

เจ้าตัวอย่างซูม่านยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่ยอมเขียนจดหมายสำนึกผิด แล้วเธอจะช่วยขอความเห็นใจทำไม

“ห้ามกรรมการฝ่ายการเรียนไกล่เกลี่ยแบบขอไปที วันนี้เธอทำแบบนั้นในเรื่องกางเกง พรุ่งนี้ก็อาจยอมทำแบบขอไปทีในตารางลงเวลาเรียน เพราะมีเพื่อนคนอื่นมาขอร้องได้เหมือนกัน” เจี่ยงเยี่ยนฉือเหลือบมองเธอพลางเอ่ย

เซี่ยหรานพูดไม่ออก...

ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาดนะทุกคน!

เธอแค่คิดว่าไม่จำเป็นต้องให้เพื่อนซูม่านเสียเวลาเรียนอันมีค่าไปกับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้...

ซูม่านพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา “ฉันเห็นด้วยกับที่กรรมการฝ่ายความเป็นอยู่พูด พรุ่งนี้ฉันจะส่งจดหมายสำนึกผิดให้หัวหน้าชั้นหนึ่งฉบับ ต่อไปจะระวังวิธีการวิพากษ์วิจารณ์ให้มากขึ้นด้วย”

“เรื่องวันนี้เป็นเพราะฉันไตร่ตรองไม่รอบคอบ ฉันขอโทษเพื่อนเซี่ยหราน”

เซี่ยหรานมองเพื่อนคนอื่น ๆ ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงยอมรับคำขอโทษ

ตอนนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรพยักหน้าหรือเปล่า...เกิดพวกเขาคิดว่าเธอให้อภัยคนอื่นง่ายเกินไป และนั่นก็เป็นการไกล่เกลี่ยแบบขอไปทีอีกจะทำอย่างไร

ช่วยด้วย พวกเธอเรียนภาควิชาเศรษฐศาสตร์ ไม่ใช่ภาควิชากฎหมาย จำเป็นต้องเคร่งครัดขนาดนี้เลยหรือ!

“เอาละ เลิกประชุมได้” หัวหน้าชั้นบอก “พรุ่งนี้บ่ายโมงมีพิธีเปิดภาคเรียน กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรมและกีฬาจำไว้ว่าช่วงเช้าต้องแจ้งทุกคนอีกครั้ง การแต่งกายต้องเป็นไปตามข้อกำหนดของมหาวิทยาลัย”

***

พิธีเปิดภาคเรียนกำหนดให้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีน้ำเงิน แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวอีกสองตัวของเซี่ยหรานถูกเด็กสาวจากห้องพักอื่นยืมไปแล้ว...

เธอชวนสวีลี่หัวกับคนอื่น ๆ ไปสนามกีฬาล่วงหน้า นักศึกษาจากทุกภาควิชากำลังเข้าแถวกันอยู่

พวกเธอไปถึงเร็ว จึงหาตำแหน่งของภาควิชาเศรษฐศาสตร์และเข้าแถวได้อย่างรวดเร็ว

งานแบบนี้ยิ่งมาสายก็ยิ่งขายหน้า คนอื่นเข้าแถวเรียบร้อยกันหมดแล้ว มีเพียงเธอที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ท่ามกลางสายตานับคู่ที่จ้องมอง ช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน...

นักศึกษาชั้นเดียวกับเซี่ยหรานมากันค่อนข้างเร็ว ไม่มีใครทำให้ส่วนรวมต้องล่าช้า

เมื่อกวาดตามองไปก็เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์และเรียบง่ายทีละคน แค่มองก็ทำให้รู้สึกสบายใจ

หลังจากเข้าแถวเดินเข้าสู่บริเวณพิธี ทุกคนร่วมบรรเลงและขับร้องเพลงชาติ อธิการบดีกล่าวสุนทรพจน์ ตามด้วยตัวแทนอาจารย์ขึ้นกล่าว

จากนั้นตัวแทนนักศึกษาใหม่ก็ขึ้นเวทีกล่าวคำปฏิญาณ ว่าจะขยันพากเพียรและมุ่งมั่นศึกษาเพื่อมาตุภูมิ ก่อนที่เหล่านักศึกษาจะร่วมกันร้องเพลงตงฟางหง...

พิธีการทั้งหมดจบลงอย่างสมบูรณ์ นักศึกษาต่างกลับห้องเรียนของตน คนที่ต้องเรียนก็เข้าเรียน ใครมีหน้าที่อะไรก็ไปทำสิ่งนั้น

ชีวิตการเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นปีที่หนึ่งของเพื่อนเซี่ยจึงเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

ช่วงเวลานี้วันหยุดสุดสัปดาห์มีเพียงวันเดียว นักศึกษาที่วุ่นจนแทบไม่ได้พักเท้าต่างใช้เวลาทุกนาทีทุกวินาทีหมกตัวอยู่ในห้องสมุดเพื่อซึมซับความรู้ใหม่ วันหยุดหนึ่งวันนี้จึงแทบหมดไปในมหาวิทยาลัยเช่นกัน

เมื่อถึงสุดสัปดาห์แรกหลังเปิดภาคเรียน ยายแก่เซี่ยผู้ชอบเที่ยวเตร่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พอดีกับที่สวีลี่หัวชวนทุกคนไปเดินเที่ยวพระราชวังฤดูร้อนอย่างกระตือรือร้น เหล่าเพื่อนร่วมห้องต่างก็สนใจมาก

ยายแก่เซี่ยจึงคอยยุอยู่ข้าง ๆ “เรียนเท่าไรก็เรียนไม่หมดหรอก ให้สมองได้ผ่อนคลายบ้าง การเรียนสลับกับการพักผ่อนก็จำเป็นเหมือนกันนะ พวกเรากินมื้อกลางวันที่โรงอาหารแล้วค่อยไปดีไหม แบบนี้ยังประหยัดค่าอาหารได้หนึ่งมื้อด้วย”

เดิมทีหวงไฉ่เสียกับเฉินซูตี้ยังลังเลอยู่ แต่พอได้ยินดังนั้น ความคิดเรื่อง “ประหยัดค่าอาหาร” ของเธอก็ชักนำทั้งคู่ไปโดยสิ้นเชิง พวกเธอพยักหน้าแรง ๆ แสดงความเห็นชอบ

เหยียนลี่มองเพื่อนร่วมห้องสองคนที่ถูกเจ้าแม่เที่ยวเตร่ล่อลวงไปแล้ว ก่อนยกมือกุมหน้าผาก

เซี่ยหรานพยายามต่อ “พวกเราเอากระติกน้ำไปด้วย เติมน้ำให้เต็ม แบบนี้แม้แต่ค่าน้ำก็ประหยัดได้”

มุมปากของหวงไฉ่เสียกระตุก ก่อนเอ่ยเสียงอ่อน “ชาสมุนไพรชามใหญ่ตามแผงขายของ ชามละหนึ่งเฟินเองนะ...”

เซี่ยหรานรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย คนนั้นดื่มที คนนี้ดื่มที แค่คิดก็รู้สึกไม่เข้าท่าแล้ว

แต่ความจริงในชาติก่อน เมื่ออยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมแบบเดียวกัน เธอกลับไม่รังเกียจเลยสักนิด จะพูดว่าไม่มีความตระหนักเรื่องสุขอนามัยเลยก็คงไม่ผิด...

สวีลี่หัวตัดสินใจเด็ดขาด “ทำตามที่เสี่ยวเซี่ยบอก เอากระติกน้ำไปด้วย กินข้าวเสร็จแล้วพวกเราค่อยยืมจักรยานจากเพื่อนแล้วออกเดินทาง”

เมื่อพูดถึงจักรยาน เซี่ยหรานก็อยากซื้อสักคันเหมือนกัน มหาวิทยาลัยกว้างใหญ่ขนาดนี้ ถ้ามีจักรยานไว้ปั่นไปมา เวลาออกไปซื้อของข้างนอกก็จะสะดวกขึ้น

“ต้องยืมตั้งหกคัน จะยืมได้ครบเหรอ”

หยางหลิงหลิงที่กำลังก้มตัวแสร้งจัดเตียงหันขวับกลับมา “พวกเธอจะพาฉันไปด้วยเหรอ”

เหยียนลี่เหลือบมองเธอ “แล้วเธอไม่อยากไปหรือไง”

“ไป ไปสิ! ฉันอยากไป” อารมณ์ของหยางหลิงหลิงดีขึ้นมากในทันที

เดิมทีเธอคิดว่าเพื่อนร่วมห้องออกไปเที่ยวกันคงไม่มีทางเรียกตัวถ่วงที่น่ารำคาญอย่างเธอไปด้วย คิดไม่ถึงเลยว่าทุกคนจะดีกับเธอขนาดนี้

สวีลี่หัวไม่สนใจเลยว่าหยางหลิงหลิงกำลังคิดอะไร เธอหัวเราะคิกคัก “ฉันยืมจากคนอื่นไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว เป็นจักรยานของรุ่นพี่หลายคนในชมรมวรรณกรรมของเรา”

“เพื่อนลี่หัว เธอเข้าชมรมวรรณกรรมตั้งแต่เมื่อไรเหรอ” เฉินซูตี้ถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

“โธ่ ก็แค่จังหวะเหมาะพอดีเท่านั้นเอง ฉันรู้จักรุ่นพี่คนนั้นมาก่อนแล้ว พอเธอชวน ฉันก็ตอบตกลงด้วยความยินดีน่ะสิ ฮ่า ๆ”

เธอมองเฉินซูตี้กับคนอื่น ๆ “นี่ พวกเธออยากเข้าหรือเปล่า ฉันแนะนำให้ได้นะ!”

เฉินซูตี้พยักหน้าอย่างแรง “เอาสิ เอาสิ”

หวงไฉ่เสียที่อยู่ข้าง ๆ รีบโบกมือ “ฉันไม่เอาหรอก ฉันแต่งกลอนอะไรไม่เป็นเลยสักนิด”

เหยียนลี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่ามัวแต่แต่งกลอนทั้งวันจนทิ้งวิชาเอกของตัวเองล่ะ”

“อื้อ ๆ รู้แล้ว”

“เพื่อนเซี่ยหราน ห้อง 303 มีโทรเลขถึงเธอ ไปรับที่ห้องรับส่งเอกสารด้วย” เพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งตะโกนบอกผ่านหน้าต่าง

เซี่ยหรานรีบขานรับ ก่อนเดินออกจากห้องพักด้วยใบหน้าฉงน

เธอเพิ่งจัดการทุกอย่างเข้าที่ได้เพียงหนึ่งสัปดาห์ และเพิ่งเขียนจดหมายถึงอาจารย์กับศิษย์พี่ที่ซีเฉิง เพื่อบอกว่าตัวเองพักอยู่ห้อง 303

ด้วยความเร็วในการส่งจดหมายที่เชื่องช้าราวกับหอยทากในยุคนี้ จดหมายฉบับนั้นจะถึงซีเฉิงแล้วหรือยังก็ยังไม่แน่...

ใครกันที่ส่งโทรเลขมาให้เธอในเวลานี้?