บทที่ 96 กรรมการฝ่ายการเรียนห้ามไกล่เกลี่ยแบบขอไปที

น้ำตาของหยางหลิงหลิงไหลพรากไม่หยุด “ฉัน...ฉันรับรองว่าต่อไปจะไม่คบหากับเธออีกแล้ว”

คราวนี้เธอแทบตกใจตายจริง ๆ จนถึงตอนนี้หัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่หยุด

เซี่ยหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอจะคบกับใคร จะเลิกคบกับใคร นั่นเป็นอิสระส่วนตัวของเธอ พวกเราไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย ยังไงทางก็เป็นสิ่งที่เธอเลือกเดินเอง จะเรียนรู้สิ่งดี ๆ หรือเอาอย่างเรื่องเลว ๆ เธอก็ตัดสินใจเองแล้วกัน”

เธอทิ้งท้ายเพียงเท่านั้น ก่อนหมุนตัวเดินจากไป

เพิ่งเลี้ยวพ้นมุมทางเดินใต้ร่มไม้ ฝีเท้าของเธอก็ชะงักเล็กน้อย

ข้างแปลงดอกไม้เล็ก ๆ กลับมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง มองแล้วค่อนข้างคุ้นตา เหมือนก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นเขาแวบหนึ่งตรงประตูมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเขาถูกนักศึกษาชายห้าหกเจ็ดแปดคนล้อมเอาไว้ ดูท่าจะเป็นคนดังไม่น้อย

ไม่รู้ว่าเขาได้ยินไปมากแค่ไหน

เซี่ยหรานขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษ เธอเร่งฝีเท้าเดินจากไป

“โอ้โฮ เวลาพวกผู้หญิงทะเลาะกันนี่ดุเดือดไม่เบาเลยนะ” นักศึกษาชายสองคนแอบย่องออกมาจากพุ่มดอกไม้

“เมื่อกี้ฉันแอบไปดูตรงนั้นมา คนที่โดนด่ายังยืนเช็ดน้ำตาอยู่ใต้ต้นไม้เลย ดูน่าสงสารนิด ๆ”

นักศึกษาชายที่นั่งเปิดหนังสืออยู่ข้างแปลงดอกไม้ชะงักมือ ก่อนหยิบเศษใบไม้ปาใส่ทั้งสองคน “ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน”

“แหะ ๆ” เจ้าคนชอบยุ่งกำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นนักศึกษาหญิงสามคนเดินเกาะกลุ่มกันวิ่งเหยาะ ๆ มาทางนี้

พอใกล้ถึงแปลงดอกไม้ พวกเธอก็รีบหยุดฝีเท้ากะทันหัน

นักศึกษาหญิงผมสั้นที่ยืนอยู่ตรงกลางยกมือทัดปอยผมไว้หลังหูอย่างสงวนท่าที ก่อนเรียกเสียงเบา “รุ่นพี่ซู”

นักศึกษาชายสองคนหันมาส่งสายตาล้อเลียนกัน

เมื่อหันไปมองซูหนานจิ่น เขากลับไม่แม้แต่จะเงยหน้า ยังคงเปิดหนังสือต่อไปและตอบรับอย่างเย็นชาเพียงคำเดียว “อืม”

นักศึกษาหญิงอีกสองคนขยับเบียดเข้าหากัน ก่อนแอบใช้มือหยิกแขนเพื่อนสาวผมสั้น นักศึกษาหญิงผมสั้นกระแอมเบา ๆ “คือว่า เรื่องการทดลองวัดความหนาแน่น พวกเรามีข้อสงสัยเล็กน้อย ขอคำแนะนำจากรุ่นพี่ได้ไหมคะ”

ซูหนานจิ่นยังไม่ทันได้พูด เฉิงอิ่งก็ชิงขวางเอาไว้ “รุ่นน้องทั้งสามถามฉันก็ได้นะ ฉันชื่อเฉิงอิ่ง เป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของชั้นปีในภาควิชาฟิสิกส์เหมือนกัน!”

นักศึกษาชายอีกคนอยากหัวเราะแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่กลั้นสีหน้าพร้อมพยักหน้าแรง ๆ อยู่ข้าง ๆ

นักศึกษาหญิงผมสั้นมองหน้าผากที่เริ่มล้านของเฉิงอิ่ง “ได้ค่ะ! งั้นต้องรบกวนรุ่นพี่แล้ว”

นักศึกษาหญิงอีกคนเอ่ยเสียงอ่อย “ถ้ารุ่นพี่อธิบายได้ไม่ดี ก็คงต้องรบกวนรุ่นพี่ซูอีกที ยังไงรุ่นพี่ซูก็เป็นที่หนึ่งของชั้นปี”

“เฮ้ ๆ ๆ! มีใครเขาหักหน้ากันซึ่ง ๆ แบบพวกเธอบ้าง” เฉิงอิ่งหัวเราะอย่างโมโห

ทำไมนักศึกษาหญิงที่มีอยู่เพียงไม่กี่คนในภาควิชาฟิสิกส์ถึงได้ตรงไปตรงมากันขนาดนี้ เขาไม่ต้องรักษาหน้าบ้างหรือไง!

เซี่ยหรานเพิ่งกลับถึงหอพัก หยางหลิงหลิงก็เดินอ้อยอิ่งตามกลับมา เธอนั่งคอตกอยู่บนเตียงของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเพื่อนร่วมห้องที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ข้างโต๊ะ

สวีลี่หัวเงยหน้าขึ้น พอเห็นสภาพของเธอก็ทั้งโกรธทั้งขำ “เพื่อนหยางหลิงหลิง ชีวิตคนเราสั้นนัก เธอมีเวลาให้เอาไปเสียเปล่าสักเท่าไรกัน”

“แทนที่จะใช้สมองคิดเรื่องที่คิดยังไงก็ไม่มีวันเข้าใจ สู้รีบคว้าเวลาเอาไว้ตั้งใจเรียนดีกว่า”

“ท่องศัพท์ภาษาต่างประเทศของวันนี้เสร็จแล้วหรือยัง ร่างคำพูดเรื่องรูปแบบการขูดรีดของทุนนิยมที่จะเปิดให้อภิปรายอย่างอิสระในชั้นเรียนพรุ่งนี้เตรียมเสร็จแล้วหรือ การบ้านในเอกสารประกอบวิชาคณิตศาสตร์ทำแล้วหรือยัง”

หยางหลิงหลิงโยกตัวลุกขึ้นยืน “พวกเธอ...พวกเธอยังยอมคุยกับฉันอีกเหรอ”

เหยียนลี่กล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ทำไมจะไม่ยอม เธอเป็นเพื่อนร่วมห้อง เป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเรา ไม่ใช่ศัตรูทางชนชั้นหรือคนชั่วเสียหน่อย”

“ขอแค่เธอตั้งใจเรียนและเลิกทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น พวกเราจะกีดกันเธอไปทำไม”

สวีลี่หัวตะโกนเสียงดัง “มานี่ มาอ่านหนังสือ! อย่าทำให้พวกเราดูถูกเธอ”

เฉินซูตี้เอ่ยเสียงเบา “ฉันแค่อยากเรียนหนังสือให้ดี คนในหมู่บ้านของเราที่มีโอกาสออกมาเรียนข้างนอกมีไม่มาก เพราะอย่างนั้นพวกเราจึงไม่อยากปล่อยทุกนาทีทุกวินาทีให้เสียเปล่า”

หยางหลิงหลิงทั้งน้อยใจทั้งเสียใจ เธอสะอึกสะอื้นพลางโค้งคำนับให้เพื่อนร่วมห้อง “พวกเธอวางใจได้ ฉันจะทบทวนตัวเองให้ดี จะไม่ทำเรื่องไม่ดีอีก และจะไม่รบกวนการเรียนของทุกคนด้วย ฉัน...ฉันขอโทษ หลังจากได้บทเรียนอันเจ็บปวดครั้งนี้ ต่อไปฉันจะไม่คบหากับคนไม่ดีอีกแล้ว”

พูดจบ เธอก็เหลือบมองเซี่ยหรานอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าหากเซี่ยหรานไม่พูดอะไร เธอก็ไม่กล้าเดินเข้าไปหาพวกเพื่อน ๆ...

เซี่ยหรานคร้านจะสนใจเธอ ก้มหน้าก้มตาจัดการตารางลงเวลาเจ้าปัญหานั่นต่อไป!

เมื่อเช้ามีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งมาสายกว่าสิบนาที เพื่อให้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ อีกเดี๋ยวเธอยังต้องไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่าเขามาสายเพราะอะไร และมีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือหรือไม่!

หลังจากนั้นยังต้องเตรียมคำอภิปรายสำหรับวันพรุ่งนี้อีก เธอจะไปหาเวลาว่างจากไหนมาสนใจเรื่องของหยางหลิงหลิง

ดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน! อย่างไรเธอก็เตือนเท่าที่ควรเตือนแล้ว และนี่เป็นครั้งสุดท้าย หากคราวหน้ายังทำเรื่องโง่ ๆ อีก เธอรับรองว่าจะจับคนคนนี้ส่งให้หน่วยรักษาความสงบ จบเรื่องให้สิ้นซากไปเลย

***

ช่วงพักระหว่างคาบในตอนบ่าย คุณยายเซี่ยผู้เป็นกรรมการฝ่ายการเรียนยึดมั่นในความห่วงใยเพื่อนร่วมชั้น จึงไปสอบถามนักศึกษาชายที่เข้าเรียนวิชาพื้นฐานสายกว่าตอนขานชื่อถึงสาเหตุ

ตอนแรกนักศึกษาชายคนนั้นอึกอักไม่ยอมพูด แต่เพื่อนร่วมห้องพักอีกคนกลับกลั้นหัวเราะพลางฟ้องว่า “กางเกงของเขาขาดจนออกจากห้องไม่ได้ เลยขอยืมกางเกงจากเพื่อนภาควิชาภาษาจีนที่นอนเตียงชั้นบน แต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้ยืม ทั้งคู่ก็เลยเริ่มจากเถียงกันธรรมดา ก่อนจะลุกลามกลายเป็นด่ากันยกใหญ่”

นักศึกษาชายยกมือทุบเพื่อนจอมปากมาก ใบหน้าแดงก่ำ

“เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดสักหน่อย”

หลังจากเซี่ยหรานเข้าใจสถานการณ์แล้วก็ปลอบใจเขาอยู่สองสามประโยค พร้อมกำชับว่าคราวหน้าอย่ามาสายอีก

เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้คงจบลงเท่านี้ ใครจะรู้ว่าก่อนมื้อเย็น กรรมการฝ่ายการเรียนของภาควิชาภาษาจีนที่อยู่ข้าง ๆ จะมาหาเธอ บอกว่าต้องอยู่ต่อเพื่อจัดการข้อพิพาท

เซี่ยหรานไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นี่มันนับเป็นข้อพิพาทแบบไหนกัน

ดังนั้นหลังจากกรรมการฝ่ายการเรียนของอีกฝ่ายพานักศึกษาชายภาควิชาภาษาจีนมาถึง เซี่ยหรานก็เอาแต่พูดไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองฝ่ายยอม ๆ กันไป ตั้งใจว่าจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้จบแล้วไปกินข้าว...

กรรมการฝ่ายการเรียนของอีกฝ่ายยืนกรานอย่างหนักแน่น “ความสัมพันธ์ที่ไม่ดีระหว่างเพื่อนร่วมห้องก็ส่งผลกระทบต่อการเรียนเหมือนกัน จะให้เขามีอคติต่อเพื่อนในชั้นเรียนของเราเพียงเพราะเรื่องยืมกางเกงไม่ได้”

“การทะเลาะกันช่วงบ่ายไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ สองสามวันมานี้พวกเขาทะเลาะกันไปสองสามครั้งแล้ว คราวนี้ยังทะเลาะกันจนส่งผลกระทบต่อการเรียน การมาสายและกลับก่อนเวลาเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีอย่างยิ่ง! ในฐานะกรรมการประจำชั้นของเพื่อนจางฮ่าว เธอควรทำความเข้าใจสถานการณ์และจัดการให้ทันท่วงที”

เซี่ยหรานพูดไม่ออก...

พี่สาว ฉันซื้อกางเกงให้พวกเขาคนละตัวเลยได้ไหม! ปล่อยฉันไปกินข้าวเถอะ...

“เรื่องกางเกง คราวหน้าจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน” เซี่ยหรานมองสีหน้าตึงเครียดของเพื่อนจาง ก่อนรีบพูดไกล่เกลี่ย “แต่เพื่อนในชั้นของเธอก็ควรควบคุมอารมณ์ตัวเองสักหน่อย จะไปหัวเราะเยาะคนอื่นได้ยังไง จริงไหม”

กรรมการฝ่ายการเรียนของอีกฝ่ายพยักหน้า “ไม่ควรจริง ๆ เรื่องนี้พวกเราขอโทษได้”

เซี่ยหรานรีบคว้าโอกาสคล้อยตาม “แบบนี้ก็ถูกแล้ว เพื่อนร่วมห้องก็คือเพื่อนที่ใช้ชีวิตและเรียนหนังสือด้วยกัน อย่าให้เรื่องนี้มาทำลายความสัมพันธ์เลย ฉันเสนอให้พวกเขาจับมือคืนดีกัน”

หลังจากส่งกรรมการฝ่ายการเรียนที่สวมแว่นกรอบดำคนนั้นกลับไป เซี่ยหรานก็คิดว่าเรื่องนี้ควรจะจบลงแค่นี้ได้แล้วกระมัง!

แต่ผลปรากฏว่า ทันทีที่ชั่วโมงศึกษาด้วยตนเองตอนค่ำเริ่มขึ้น ซูม่าน เลขานุการสาขายุวชนประจำชั้นก็ลุกขึ้นยืน และวิจารณ์พฤติกรรมไกล่เกลี่ยแบบขอไปทีของกรรมการฝ่ายการเรียนต่อหน้าเพื่อนทั้งชั้นด้วยสีหน้าจริงจัง

เซี่ยหรานพูดไม่ออก...

ยังจะปล่อยให้คนอื่นใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกันบ้างไหม! ก็แค่กางเกงขาด ๆ ตัวเดียว เธอยอมควักเงินจ่ายก็ได้โว้ย

หลังสิ้นสุดชั่วโมงศึกษาด้วยตนเองตอนค่ำ หัวหน้าชั้นเรียกกรรมการฝ่ายการเรียนและกรรมการประจำชั้นคนอื่น ๆ เอาไว้ ก่อนกล่าวกับซูม่านด้วยใบหน้าจริงจัง “เพื่อนซู เธอคิดว่าสิ่งที่กรรมการฝ่ายการเรียนทำไม่ถูกต้อง ก็ควรรอให้ชั่วโมงศึกษาด้วยตนเองตอนค่ำจบ แล้วค่อยนำมาหารือกันตอนประชุมย่อยของพวกเรา”

ซูม่านพยักหน้า “ฉันขอโทษ”