บทที่ 95 เดินพลาดก้าวผิด

“หยางหลิงหลิง พรุ่งนี้เรียนเสร็จแล้วไปฝ่ายรักษาความปลอดภัยกับฉัน”

รูม่านตาของหยางหลิงหลิงหดวูบ รีบโค้งตัวขอโทษทั้งน้ำตานองหน้า “อย่าส่งฉันไปฝ่ายรักษาความปลอดภัยได้ไหม ฉันไปไม่ได้นะ ถ้าฉันไปแล้วจะถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยหรือเปล่า พวกเธอก็เห็นแล้วว่าฉันไม่ได้วางยาจริง ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายพวกเธอเลย”

มุมปากเซี่ยหรานยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เธอคิดว่าถ้าลงมือจริง ฉันจะยังยืนพูดดี ๆ กับเธออยู่ตรงนี้เหรอ ป่านนี้เธอคงเข้าไปนั่งกินข้าวฟรีในห้องขังแล้ว!”

“ฉันไม่ได้กำลังปรึกษาเธอ แค่แจ้งให้รู้เท่านั้น”

“ก่อนหน้านี้ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันมีพยาน ซึ่งสามารถระบุเวลาและสถานที่ที่พวกเธอส่งมอบยาห่อนี้กันได้อย่างชัดเจน”

“ส่วนยานี่ ฉันจะฝากคนเอาไปตรวจสอบส่วนประกอบ ถ้าข้างในมีสารพิษ เธอเคยคิดบ้างไหมว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นยังไง”

“ฉันจะบอกให้นะหยางหลิงหลิง โอกาสนี้ฉันให้เธอแค่ครั้งเดียว ถ้าเธอไม่ยอมให้ความร่วมมือดี ๆ ก็ไปตายพร้อมกู่ซินหยวนเสียเถอะ”

“ฉันจะให้ความร่วมมือ ฉันยอมร่วมมือทุกอย่าง เพื่อนเซี่ยหราน ฉันรู้ว่าตัวเองผิดไปแล้วจริง ๆ เธอบอกให้ทำอะไร ฉันจะทำตามทุกอย่างเลยได้ไหม” หยางหลิงหลิงหวาดกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม

“ถ้าจะร่วมมือกับฉัน พรุ่งนี้ก็ตามฉันไปลงบันทึกเรื่องนี้ที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย เราสามารถยืนยันว่าเธอเป็นสหายที่ดีซึ่งออกมาแจ้งเบาะแส และช่วยให้เธอหลุดพ้นจากเรื่องนี้อย่างสิ้นเชิง”

หยางหลิงหลิงชะงักไป ก่อนถามเสียงสั่นทั้งที่น้ำตายังค้างเต็มเบ้า “จริง...จริงเหรอ”

“เดิมทีเธอก็ถูกกู่ซินหยวนอะไรนั่นหลอกใช้ไม่ใช่เหรอ อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้ใส่ยาลงในกระติกน้ำร้อนของพวกเราจริง ๆ นี่คือความจริง แล้วเธอจะกลัวอะไรล่ะ” สวีลี่หัวเอ่ยเตือน

“ใช่ ๆ ฉันถูกหลอกใช้” หยางหลิงหลิงซึ่งสมองยุ่งเหยิงไปหมด ถูกเซี่ยหรานทั้งขู่ทั้งทำให้ตกใจจนต้องพยักหน้ารัว ๆ

เธอแค่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพมากเกินไป ถึงได้ลังเลอยู่นานว่าจะช่วยกู่ซินหยวนทำเรื่องนี้ดีหรือไม่

โชคดีที่ท้ายที่สุดเธอไม่กล้าใส่อะไรลงไปในน้ำจริง ๆ

เซี่ยหรานฉลาดเป็นกรดขนาดนี้ หากเธอลงมือทำร้ายคน จะต้องถูกจับได้คาหนังคาเขาแน่นอน ถึงตอนนั้นคงจบเห่จริง ๆ

“ถ้าตรวจพบว่ายาห่อนี้มีพิษ ฉันต้องการให้เธอเป็นพยานมัดตัวกู่ซินหยวนให้ดิ้นไม่หลุด” เซี่ยหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

สายตาของเธอประหนึ่งคมมีดน้ำแข็ง หยางหลิงหลิงรู้สึกราวกับผิวหนังของตนกำลังถูกกรีดออกทีละน้อย

แม้จะหวาดกลัว แต่หล่อนยังฝืนตอบด้วยเสียงสั่นเทา “ตอน...ตอนนี้หล่อนน่าจะตามคนเซียงโจวขึ้น...ขึ้นเครื่องบินกลับไปแล้ว”

“หึ” เซี่ยหรานแค่นยิ้มเยาะ “เรื่องนั้นเธอไม่ต้องกังวล แค่ให้ความร่วมมือกับฉันในการลงบันทึกเรื่องนี้ก็พอ ส่วนผู้หญิงคนนั้น ฉันจะหาทางเชิญหล่อนกลับมาเอง”

“ขอเพียงกลับเข้ามาในแผ่นดินใหญ่ได้ ฉันจะทำให้หล่อนชดใช้ด้วยการติดคุกจนไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน!”

“ได้ ฉันจะให้ความร่วมมือกับเธออย่างเต็มที่”

หยางหลิงหลิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองปีนขึ้นเตียงได้อย่างไร ร่างกายของหล่อนเย็นเฉียบ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไม่มีไออุ่นแม้แต่น้อย

แม้จะขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ฟันของหล่อนก็ยังกระทบกันดังกึก ๆ เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวไม่น้อย

เมื่อคืนหล่อนจะหลับดีหรือไม่ เซี่ยหรานไม่สนใจเลยสักนิด พอถึงเที่ยงวันถัดมา เธอก็ลากหยางหลิงหลิงไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาฝ่ายการเมืองก่อน จากนั้นจึงให้อาจารย์พาพวกเธอไปลงบันทึกเรื่องนี้ที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย

รองหัวหน้าฝ่ายผู้รับเรื่องมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่งหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ

“เพื่อนนักศึกษาทั้งสอง เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก ถ้าเป็นเพียงการหยอกล้อกันแล้วใส่ผงยาระบายเล็กน้อย เรื่องอาจไม่ร้ายแรงขนาดนั้น แต่ถ้าส่วนประกอบของยานี้มีปัญหา พวกเราจำเป็นต้องรายงานต่อกองรักษาความสงบ”

หยางหลิงหลิงตัวสั่นสะท้าน

เซี่ยหรานพยักหน้าและเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “หัวหน้าจ้าวพูดถูกค่ะ ฉันเองก็สงสัยว่าผงยานี้อาจมีปัญหา ถ้าเพื่อนหยางหลิงหลิงไม่เห็นแก่ความถูกต้องเหนือความสัมพันธ์ส่วนตัว และนำของสิ่งนี้มาแจ้งพวกเราทันทีที่ได้รับ พวกเราก็คงไม่รู้ว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น”

“เพราะความขัดแย้งส่วนตัวระหว่างฉันกับคุณกู่ซินหยวน เกือบทำให้เพื่อนร่วมห้องต้องเดือดร้อนไปด้วย ฉันเองก็หวาดกลัวเมื่อนึกถึงผลที่อาจตามมาค่ะ”

“เพราะฉะนั้น ฉันคิดว่าจะเก็บผงยาไว้ครึ่งหนึ่งกับหัวหน้าจ้าว เพื่อให้ทางนี้ช่วยเก็บรักษาเป็นหลักฐาน ส่วนที่เหลือฉันจะให้คนนำไปตรวจสอบ หากผลตรวจออกมาว่ามีปัญหาจริง ๆ หวังว่าหัวหน้าจ้าวจะช่วยติดต่อกองรักษาความสงบ และช่วยพวกเราแก้ไขเรื่องนี้ด้วยค่ะ”

“นั่นเป็นสิ่งที่เราต้องทำอยู่แล้ว หน้าที่ของพวกเราคือดูแลความปลอดภัยของอาจารย์และนักศึกษาทุกคนในมหาวิทยาลัย” จ้าวเจี๋ยสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยบันทึกคำให้การและลงทะเบียนข้อมูลของทั้งสองคน ก่อนพยักหน้า “เพื่อนนักศึกษาเซี่ยวางใจได้ ทางเราจะเก็บตัวอย่างไว้ส่วนหนึ่ง และพยายามหาคนนำไปตรวจสอบเช่นกัน”

เซี่ยหรานกล่าวขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษากับเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย

หลังเดินออกจากอาคารสำนักงาน เธอก็เหลือบมองไปข้างหลัง หยางหลิงหลิงดูเหี่ยวเฉาราวกับมะเขือยาวต้องน้ำค้างแข็ง ก้มหน้าก้มตาเดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ

เมื่อเซี่ยหรานหันกลับไป หยางหลิงหลิงก็สะดุ้งตกใจ

นับตั้งแต่ก้าวเข้าไปในฝ่ายรักษาความปลอดภัย เหงื่อเย็นก็ไหลท่วมตัวหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่า เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วบนหน้าผากไหลลงมาราวกับสายฝน

เพื่อนเซี่ยหรานช่างพูดบิดเรื่องเก่งเสียจริง เธอยังบอกอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยสีหน้าจริงจังว่า เพราะหยางหลิงหลิงละอายใจและรู้สึกผิดที่มีเพื่อนอย่างกู่ซินหยวน ถึงได้เหงื่อเย็นไหลท่วมจนไม่กล้าเงยหน้า

อาจารย์ที่ปรึกษากลับเชื่อจริง ๆ ทั้งยังเอ่ยปลอบหล่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกหลายประโยค

ตอนเดินออกมาจากฝ่ายรักษาความปลอดภัย หยางหลิงหลิงรู้สึกราวกับกำลังเหยียบปุยนุ่น จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริง ตัวเบาหวิวคล้ายกำลังเดินอยู่บนก้อนเมฆ

“หยางหลิงหลิง”

“อยู่ค่ะ” หยางหลิงหลิงหดตัวลงเล็กน้อย ประสาททั่วร่างตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เพื่อนเซี่ยคนนี้มีบรรยากาศกดดันน่าเกรงขามเกินไป หล่อนหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ แทบไม่กล้าเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย

“ยังรู้จักกลัว ก็แปลว่าเธอยังไม่ได้โง่จนหมดทางเยียวยา”

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมให้โอกาสเธอ”

หยางหลิงหลิงหดคอพลางส่ายหน้า

“เพราะฉันคิดว่ากว่าทุกคนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเราตรากตรำอ่านหนังสือกันมา 10 ปี กว่าจะได้เข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ แบบนี้ เพื่ออะไรกัน พ่อแม่ส่งเธอมาที่นี่เพื่อให้ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ไม่ใช่ให้มาเป็นมือเป็นเท้าให้คนอื่น เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ น้ำตาไม่กี่หยด หรือคำคร่ำครวญตัดพ้อของใครบางคน แล้วต้องทำลายชีวิตครึ่งหลังของตัวเองไปทั้งชีวิต! เธอไม่คิดว่าตัวเองน่าขันบ้างเหรอ”

“เธอโตขนาดนี้แล้ว ควรมีความคิดที่แยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ และมีจิตใจมุ่งมั่นพัฒนาตัวเอง!”

“อย่าเอาแต่คล้อยตามคำพูดของคนอื่น ร้องไห้แล้วน่าสงสารมากนักหรือไง คนที่ร้องไห้เป็นไม่ได้มีแค่กู่ซินหยวนคนเดียวเสียหน่อย”

“เธอควรดีใจที่ความลังเลเพียงชั่วขณะทำให้ตัวเองไม่ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ ซึ่งจะทำให้เธอต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!”

“คนเราพลั้งพลาดเดินผิดทางได้ง่ายมาก การทำลายใครสักคนก็ง่ายไม่แพ้กัน แต่ทำไมเธอต้องทำตัวเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้นด้วย”

“บางคนเกิดมาก็เข้มแข็งอดทน ต่อให้ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ก็ยังผลิบานได้ แล้วเธอล่ะ ครอบครัวมีฐานะดี ตั้งแต่เด็กคงไม่เคยลำบากเท่าไร เงื่อนไขชีวิตที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เกิดเหนือกว่าผู้คนนับไม่ถ้วนแล้ว!”

“ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ เธอเคยคิดบ้างไหมว่าตัวเองต้องการทำอะไรกันแน่ หรือเธอเข้ามหาวิทยาลัยเพียงเพื่อร่วมก่อเรื่องไร้สาระกับคนแซ่กู่ แล้วเล่นแผนชิงดีชิงเด่นไร้สมองแบบนี้กับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย”

“อย่าลืมว่าเธอมาที่นี่เพื่อศึกษาเล่าเรียนและต่อสู้เพื่ออนาคตของตัวเอง รวมทั้งเป็นกำลังในการพัฒนาประเทศ!”

“เธอยังดูถูกเพื่อนนักศึกษาจากชนบทว่าเป็นพวกบ้านนอกอีกเหรอ แต่อาหารทุกคำที่เธอกินล้วนปลูกโดยคนชนบท! เธอไม่ได้สูงส่งไปกว่าพวกเขาสักเท่าไร แม้แต่คุณธรรมของเธอเองก็เรียกได้ว่าย่ำแย่เต็มที!”

ที่จริงเซี่ยหรานอยากพูดว่าเลวร้ายอย่างที่สุด แต่รู้สึกว่าถ้าด่ารุนแรงเกินไป เด็กสาวคนนี้คงใกล้จะรับไม่ไหวแล้ว

“กลับไปคิดทบทวนให้ดีเถอะ ว่าเธอมาที่นี่เพื่อทำอะไรกันแน่”