บทที่ 94 ถือว่าเธอยังพอมีสมองอยู่บ้าง

เซี่ยหรานเป็นปีศาจร้ายกลับชาติมาเกิดหรืออย่างไรกัน

ทำไมเธอถึงได้เก่งกาจขนาดนี้ ไม่เพียงรู้เรื่องที่หล่อนกินข้าวกับหยวนหยวน ยังรู้อย่างชัดเจนด้วยว่าหยวนหยวนยัดของถุงหนึ่งให้หล่อน

“ถ้าไม่พูด ฉันจะส่งเธอไปฝ่ายรักษาความปลอดภัยเดี๋ยวนี้”

“ฉันจะบอกให้นะ ต่อให้เธอปฏิเสธก็ไม่มีประโยชน์ ฉันมีพยานบุคคลที่ยืนยันได้แน่นอน ขอแค่ค้นเจอหลักฐานจากตัวเธอ ชีวิตนี้ของเธอก็จบเห่แล้ว!”

“ลองคิดดูสิว่าเธอเรียนหนังสือมาตั้งหลายปี กว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ แบบนี้ได้อย่างยากลำบาก แต่ครึ่งชีวิตที่เหลือต้องไปอยู่ในคุก เธอจะยอมจริง ๆ เหรอ คุ้มแล้วหรือที่ต้องรับเคราะห์ครั้งใหญ่แทนคนอื่น”

เซี่ยหรานใช้มือข้างหนึ่งพลิกตัวหล่อนแล้วกดเอาไว้ ก่อนจะบอกคนอื่น ๆ ว่า “ค้นกระเป๋าเสื้อผ้าของหล่อน แล้วก็รื้อค้นหีบด้วย”

หยางหลิงหลิงตกใจจนสั่นไปทั้งตัว โดยเฉพาะเมื่อได้ยินเซี่ยหรานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่าจะส่งหล่อนไปกินข้าวแดงในคุก ยิ่งหวาดกลัวจนพูดไม่ออกอยู่นาน

เพื่อนร่วมห้องหลายคนลงมืออย่างรวดเร็ว คนหนึ่งค้นกระเป๋าเสื้อผ้าของหล่อน ส่วนอีกสองคนวิ่งไปรื้อค้นหีบ

หยางหลิงหลิงหวาดกลัวจนสติแตก ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเพียงนักศึกษาที่ไม่เคยก้าวเข้าสู่สังคม พอโดนขู่ก็สารภาพความจริงทันที “ฉันไม่ได้เอากลับมาที่หอ ฉันทิ้งไปแล้ว ฮือ ๆ...”

เซี่ยหรานหรี่ตามองหล่อน “พูดให้ชัด ทิ้งไว้ที่ไหน แล้วมันคืออะไร”

“ทิ้งไว้ข้างแปลงดอกไม้ตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัย” หยางหลิงหลิงร้องไห้สะอึกสะอื้น ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง

“ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่กล้าแกะดู แต่หยวนหยวนบอกว่าเป็นยาถ่ายถุงเล็ก ๆ เธอแค่ไม่ชอบขี้หน้าเธอ เลยอยากสั่งสอนเธอนิดหน่อย ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตใคร”

ทุกคนในหอพักต่างพากันถอนหายใจโล่งอก

“เธอไม่ได้โกหกใช่ไหม” สวีลี่หัวรีบถามแทรก “ฉันจะบอกให้นะหยางหลิงหลิง อย่าเห็นแก่ความผูกพันกับเพื่อนสมัยเด็กนิดเดียว จนต้องฝังอนาคตดี ๆ ของตัวเอง การวางยาไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ เธออาจต้องติดคุกไปตลอดชีวิต”

“ฉันจะไปเชื่อหล่อนแล้วเอาของกลับเข้ามหาวิทยาลัยได้ยังไง ฉันเองก็ไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก ฮือ ๆ”

เซี่ยหรานถลึงตาใส่หล่อนด้วยความโมโห “จะร้องอะไรนักหนา หุบปาก ถ้าร้องไห้แล้วแก้ปัญหาได้ ป่านนี้กำแพงเมืองจีนคงพังไปนานแล้ว!”

ทุกคนพูดไม่ออก

“ฉันจะบอกให้ เรื่องนี้ของเธอร้ายแรงมาก ถ้าจัดการไม่ดีอาจลากเธอเข้าไปพัวพันด้วย! ยังดีที่เธอพอมีสมองอยู่บ้าง ไม่ได้เทผงพิษนั่นลงในน้ำดื่มของพวกเราจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเธอไม่รอดแน่ แถมยังทำให้บรรพบุรุษต้องอับอาย!”

“ไม่ใช่ยาพิษ ต้องไม่ใช่ยาพิษแน่ ๆ” หยางหลิงหลิงตกใจจนใบหน้าซีดเผือด พลางโบกมือปฏิเสธไม่หยุด “หยวนหยวนบอกว่าแค่อยากสั่งสอนเธอนิดหน่อยเพื่อระบายอารมณ์เท่านั้น”

“พวกเธอมีสิทธิ์อะไร” หวงไฉ่เสียโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ พูดภาษากลางซึ่งเจือสำเนียงบ้านเกิดอย่างตะกุกตะกัก “รังแกกันเกินไปแล้ว ทำไมพวกเธออยากระบายอารมณ์ ก็...ก็เอาเพื่อนเซี่ยมาเป็นเป้าได้ตามใจชอบล่ะ”

“ใช่ ยาถ่ายแล้วมันสูงส่งนักหรือไง ถ้าทำให้พวกเราป่วยจนต้องเข้าไปนอนห้องพยาบาล แล้วเรียนตามไม่ทันตั้งแต่เพิ่งเปิดเทอม เพื่อนของเธอก็ได้ระบายอารมณ์สมใจแล้วอย่างนั้นเหรอ” สวีลี่หัวกล่าวด้วยความขุ่นเคือง

เหยียนลี่มองหยางหลิงหลิงด้วยสีหน้าผิดหวัง “เธอยังคิดว่าเพื่อนตัวเองไม่ได้ทำผิดอะไรมากใช่ไหม แค่ใส่ยาถ่ายเพื่อระบายอารมณ์เท่านั้น แต่พวกเรามีหน้าที่ต้องรองรับอารมณ์เพื่อนเธอด้วยหรือไง”

“เธอคิดว่าพวกเราไม่ควรทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่สินะ เพราะถึงอย่างไรเธอก็ยังไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ”

หยางหลิงหลิงร้องไห้พลางขอโทษ “ขอโทษ ขอโทษ ฉัน...ฉันรู้ว่าผิดแล้วจริง ๆ ต่อไปจะไม่คบหากับหล่อนอีกแน่นอน”

“เธอจะคบใครแล้วเกี่ยวอะไรกับพวกฉัน! ถ้าเธออยากถูกคนอื่นลากไปเดือดร้อนจนตาย นั่นก็เรื่องของเธอเอง” เซี่ยหรานมองหล่อนราวกับกำลังมองคนโง่ “ลุกขึ้นแล้วตามฉันมา”

“ไป...ไปไหน”

“ไปที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยตรงที่เธอทิ้งของไว้ แล้วเก็บห่อยานั่นกลับมา ถ้ามีคนเก็บไป หรือถูกหมาแมวคาบไปแล้วทำให้ใครตายขึ้นมาจะทำยังไง”

“ไม่หรอก ไม่มีทางจริง ๆ เพื่อนเซี่ยเชื่อฉันเถอะ นั่นไม่ใช่ยาพิษแน่นอน”

เซี่ยหรานเดือดดาล “ฉันจะบอกให้นะ ขนาดเธอฉันยังไม่เชื่อ แล้วคิดว่าฉันจะเชื่อไอ้สารเลวกู่ซินหยวนหรือไง”

หยางหลิงหลิงไม่กล้าส่งเสียงอีก หล่อนลุกขึ้นทั้งที่ยังสะอึกสะอื้น ก่อนเดินตามเซี่ยหรานออกไป

“เดี๋ยวก่อนเสี่ยวเซี่ย พวกเราไปกับเธอด้วย”

“ใช่ ๆ คนเยอะจะได้ช่วยกันหาเร็วขึ้น”

สมาชิกห้องพัก 303 ออกไปกันทั้งหมด แต่ตอนผ่านประตูมหาวิทยาลัยกลับถูกคุณลุงที่ป้อมยามขวางไว้

“นักศึกษาทั้งหลาย นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ยังจะออกไปข้างนอกอีกเหรอ”

“คุณลุง พรุ่งนี้พวกเรามีเรียนวิชาทดลอง ต้องขุดดินกลับไปนิดหน่อย ถ้ารอออกมาขุดพรุ่งนี้เช้าคงไม่ทัน ช่วยผ่อนผันให้หน่อยนะคะ พวกเราไม่ไปไกลหรอก แค่อยู่ตรงหน้าประตูนี่เอง คุณลุงยืนมองพวกเราอยู่ตรงนั้นได้เลย” คุณยายเซี่ยผู้เจนจัดในสังคมโกหกหน้าตาเฉยโดยไม่กะพริบตาสักนิด

ฉวยจังหวะที่คุณลุงไม่ทันสังเกต เธอยัดบุหรี่ครึ่งซองใส่มือเขาอีกด้วย

คุณลุงคลำดูก็รู้ว่าเป็นบุหรี่ จึงยัดมันใส่กระเป๋า แม้ใบหน้าจะยังเคร่งขรึม แต่มุมปากกลับยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “งั้นก็รีบไปรีบกลับ อย่าไปไกลนักล่ะ ระวังตัวกันด้วย”

“ค่ะ ๆ ได้เลยค่ะ”

ทั้งห้าคนล้อมหยางหลิงหลิงเอาไว้ ราวกับกลัวว่าหล่อนจะหนีหายไปต่อหน้าต่อตา ก่อนจะคุมตัวหล่อนกลับไปยังที่เกิดเหตุ

“รีบหาเร็วเข้า!” เซี่ยหรานลดเสียงสบถอย่างหงุดหงิด

ให้ตายเถอะ ถ้าหยางหลิงหลิงไม่หาเรื่องใส่ตัว ป่านนี้เธอคงล้างก้นล้างเท้า แล้วขึ้นเตียงไปพักผ่อนแล้ว

“ตกลงอยู่ตรงไหนกันแน่” สวีลี่หัวเร่งเร้าเช่นกัน “อย่ามาเล่นตุกติกกับพวกเรานะ”

น้ำตาของหยางหลิงหลิงไหลเปรอะเต็มใบหน้า ท่ามกลางความมืดมิด หลายคนช่วยกันส่องไฟฉายให้หล่อนตั้งหน้าตั้งตาหา จนหล่อนลนลานไปหมด

“ก็...ก็ตั้งวันหนึ่งคืนหนึ่งแล้ว จะ...จะถูกคุณป้าที่กวาดถนนกวาดทิ้งไปแล้วหรือเปล่า”

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็จบเห่แล้ว! ของนั่นมีโอกาสเป็นพิษถึงเก้าในสิบส่วน ถ้ามีคุณลุง คุณป้า หรือเด็กเผลอกินเข้าไป ต่อไปเธออาจต้องแบกหนี้ชีวิตคนหลายคน! ชาตินี้ไม่มีทางล้างมลทินได้หมดแน่!” เซี่ยหรานตีหน้าเย็นชา ข่มขู่หล่อนต่อไป

หยางหลิงหลิงตกใจจนแทบหมดสติ

ใบหน้าเล็กของหล่อนซีดขาวราวกับกระดาษ เดินวนดูรอบแปลงดอกไม้อยู่สองรอบและค้นหาอย่างตั้งใจ จู่ ๆ ก็ชี้ไปทางหนึ่ง “นะ...น่าจะอยู่ตรงนั้น”

“เจอแล้ว เสี่ยวเซี่ย” สวีลี่หัวถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก

“อย่าแตะ ฉันหยิบเอง” เซี่ยหรานสวมถุงมือเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ก่อนหยิบหนังสือพิมพ์เก่าสองแผ่นมาห่อของสิ่งนั้น

“ขุด ๆ ขุดดินกลับไปด้วยอีกหน่อย”

หลายคนร่วมแรงร่วมใจกันขุดทั้งดินและดอกไม้ป่าขึ้นมาส่วนหนึ่ง แล้วใช้หนังสือพิมพ์ห่อเอาไว้ จากนั้นก็แสร้งพูดคุยหัวเราะกันขณะเดินกลับเข้ามหาวิทยาลัย

“ระบบ ตรวจสอบได้ไหมว่ามันคืออะไร” เซี่ยหรานมีสีหน้าเย็นชา ขณะสื่อสารกับระบบน้อยในใจ

“โฮสต์ ระบบสแกนเรียบร้อยแล้วค่ะ มันคือผงยาถ่าย แต่ข้างในยังมีผงผลึกสีเหลืองจาง ๆ ปะปนอยู่เล็กน้อย จากการวิเคราะห์พบว่าเป็นเมอร์คิวริกไนเตรต สามารถละลายในน้ำได้ เป็นสารพิษชนิดหนึ่งซึ่งเป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์อย่างมาก!”

เซี่ยหรานกำหมัดแน่น อยากหันกลับไปชกหน้าหยางหลิงหลิงสักหมัดแทบขาดใจ

แต่เธออดกลั้นเอาไว้ ถึงหยางหลิงหลิงจะโง่ อย่างน้อยก็ยังรักษาเส้นแบ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ ไม่หลงเชื่อคำยุแยงที่กู่ซินหยวนใช้หลอกลวง และทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายด้วยการวางยาพิษพวกเธอ

หากเมื่อคืนหยางหลิงหลิงเทของสิ่งนั้นลงในน้ำจริง ๆ เซี่ยหรานแทบไม่กล้าจินตนาการถึงผลที่จะตามมา

ถ้าเพื่อนร่วมห้องเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เธอคงไม่รู้ว่าจะให้อภัยตัวเองได้อย่างไร!

บ้าเอ๊ย เธอมาที่นี่เพื่อเรียนหนังสือหาความรู้ ตั้งใจว่าจะขยันเรียนและพัฒนาตัวเองทุกวัน แต่กู่ซินหยวนกลับมาเล่นแผนร้ายชิงดีชิงเด่นกับเธออย่างนั้นเหรอ

เซี่ยหรานกัดฟันแน่น ความแค้นทั้งใหม่และเก่าปะทุขึ้นพร้อมกัน

“ไป” เธอกระชากหยางหลิงหลิงกลับหอพัก

ทันทีที่ประตูปิดลง เซี่ยหรานก็บิดแขนหล่อนกดเข้ากับผนัง แววตาเย็นเยียบราวกับอาบยาพิษไว้ทั่วทั้งดวง