บทที่ 93 นางมารร้ายน่ากลัวเกินไปแล้ว

หลินจื่อซ่านขึ้นรถด้วยสีหน้าเอาแน่เอานอนไม่ได้ บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

กู่ซินหยวนซึ่งนั่งอยู่ข้างกายเขาอย่างสงบเสงี่ยมถึงกับหวาดกลัวจนไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรส่งเดชแม้แต่คำเดียว

ฝ่ามือที่เซี่ยหรานฟาดลงมาหนักแค่ไหนน่ะหรือ คุณชายใหญ่หลินรู้สึกว่าแขนของเขาแทบยกไม่ขึ้นเลยทีเดียว

แต่คุณชายใหญ่อย่างเขาจำต้องรักษาหน้ารักษามาด ต่อให้เจ็บแทบตายก็ไม่อาจปริปากออกมาได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอัดอั้นเพียงใด

นักเรียนหญิงบ้านนอกจากแผ่นดินใหญ่คนนี้ต่างหากที่เป็นตัวอย่างของคนโอหังอย่างแท้จริง

เธอถึงกับเตือนเขาว่าอย่าหยิ่งผยองจองหอง ช่างน่าขันสิ้นดี!

หลินจื่อซ่านตีสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนสั่งอาเจิ้งผู้เป็นคนขับรถว่า “ไปสนามบิน”

อาเจิ้งไม่กล้าพูดมากแม้แต่คำเดียว รีบขับรถออกไปทันที

เมื่อรถแล่นไปได้ระยะหนึ่ง กู่ซินหยวนจึงค่อย ๆ วางมือลงบนมือของหลินจื่อซ่านอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “จื่อซ่าน อย่าโกรธเลยนะ ฉันขอโทษแทนเธอเอง เซี่ยหรานคนนี้ช่างไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีจริง ๆ”

หลินจื่อซ่านชักมือกลับแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “อีกสักพักฉันจะส่งเธอไปเรียนต่อที่วิทยาลัยนานาชาติสักปีสองปี ตั้งใจฝึกพูดภาษาต่างประเทศให้ดี อย่างน้อยก็ต้องพูดคุยเรื่องทั่วไปกับแขกต่างชาติได้”

ด้วยสภาพแวดล้อมภายในประเทศตอนนี้ คนที่เรียนภาษาต่างประเทศจนพูดได้คล่องคงมีไม่มากนัก หากกู่ซินหยวนสามารถใช้ภาษาต่างประเทศได้สักหนึ่งภาษา ก็ถือว่ามีความสามารถติดตัวเพิ่มขึ้นอีกอย่าง

วุฒิการศึกษาและคุณสมบัติของเธอในตอนนี้ธรรมดาเกินไป จำเป็นต้องไปเสริมภาพลักษณ์ที่เซียงโจวโดยเร็ว จะได้ช่วยเพิ่มคุณค่าให้ตัวเองขึ้นมาอีกสักหน่อย

กู่ซินหยวนกำมือแน่นอยู่เงียบ ๆ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าแทบประคองไว้ไม่อยู่

ถ้าอย่างนั้น จื่อซ่านกำลังรังเกียจว่าเธอดูไม่คู่ควรจะพาออกงานอย่างนั้นหรือ

เขาคิดว่าเซี่ยหรานเก่งกว่าเธอใช่ไหม

ความคิดนี้ทำให้กู่ซินหยวนรู้สึกทั้งอับอายและโกรธแค้น เซี่ยหรานสารเลวนั่นช่างเป็นสิ่งสกปรกน่ารังเกียจจริง ๆ!

เซี่ยหรานวิ่งกลับหอพักด้วยความเร็วเต็มฝีเท้า

เวลานั้นในหอพักมีเพียงเหยียนลี่คนเดียว เธอกำลังก้มหน้าก้มตาคำนวณตัวเลขอยู่ที่โต๊ะยาว

เสียงเซี่ยหรานพุ่งพรวดเข้ามาในหอพักดังไม่น้อย เหยียนลี่จึงเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับเอื้อมมือหยิบแก้วน้ำข้างโต๊ะขึ้นมา

“เธอเป็นอะไรไป” เมื่อเห็นเซี่ยหรานวิ่งมาจนเหงื่อท่วมศีรษะ เหยียนลี่ก็อดตกตะลึงไม่ได้

เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้

“อย่าดื่ม!” เซี่ยหรานตวาดลั่น เสียงดังเสียจนมือของเหยียนลี่ที่ถือแก้วเคลือบอยู่สั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่

เซี่ยหรานไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปแย่งแก้วน้ำจากมือเหยียนลี่ราวกับเสือหิวตะครุบเหยื่อ

เธอกวาดตามองไปรอบหอพัก จากนั้นคว้ากระติกน้ำร้อนสองใบที่วางอยู่ตรงประตูแล้ววิ่งออกไป

เหยียนลี่อดตะโกนไล่หลังไม่ได้ “เอ๊ะ เซี่ยหราน น้ำที่เติมไว้เมื่อเช้ายังใช้ไม่หมดเลยนะ เธอจะเอาไปทำอะไรน่ะ...”

“ฉันจะเอาไปล้าง เดี๋ยวกลับมา” เซี่ยหรานพูดจบก็เผ่นแน่บไปทันที

เหยียนลี่มีสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพื่อนเซี่ยเป็นอะไรไป

ไม่ใช่สิ แล้วเธอแย่งแก้วของหล่อนไปทำไมกัน

เซี่ยหรานหิ้วกระติกน้ำร้อนสองใบพุ่งลงไปยังห้องน้ำชั้นล่าง รีบเทน้ำข้างในทิ้ง ก่อนนำแก้วของเหยียนลี่ไปรองใต้ก๊อกแล้วล้างซ้ำไปซ้ำมาจนทั่ว

เสียงอ่อนอกอ่อนใจของระบบดังขึ้นในสมอง “ผู้ใช้งาน ในน้ำไม่มีอะไรผิดปกติหรอก”

น้ำเสียงของระบบฟังดูน้อยอกน้อยใจ “ทำไมพอถึงช่วงเวลาสำคัญ เธอถึงลืมฉันทุกทีเลย”

เวลาแบบนี้แค่ให้เขาตรวจสอบดูก็พอแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมผู้ใช้งานถึงนึกถึงเขาไม่ออกนะ

มือที่กำลังล้างแก้วของเซี่ยหรานพลันชะงัก สีหน้าหม่นทะมึนคลายลงทันที “แน่ใจนะ”

“ฉันแน่ใจ นี่เป็นแค่น้ำต้มสุกธรรมดา ไม่ได้ใส่อะไรลงไปทั้งนั้น”

เซี่ยหรานถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ยังไงก็ต้องพึ่งนายจริง ๆ” น้องชายสุดที่รักของเธอ! เซี่ยหรานปากหวานเป็นพิเศษ เอ่ยชมระบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเซี่ยหรานหิ้วกระติกสองใบที่เติมน้ำร้อนมาใหม่กลับถึงหอพัก สวีลี่หัว หวงไฉ่เสีย และเฉินซูตี้ก็กลับมาพอดี

ทุกคนรีบเข้าไปรับกระติกน้ำร้อนจากมือเธอ

“เอ๊ะ วันนี้ไม่ใช่เวรเธอสักหน่อย ทำไมถึงไปเติมน้ำร้อนอีกแล้วล่ะ”

เฉินซูตี้หน้าแดง “น้ำร้อนหมดแล้วใช่ไหม รอฉันกลับมาแล้วค่อยให้ฉันไปเติมก็ได้”

เซี่ยหรานเอื้อมมือไปปิดประตูหอพัก ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะบอกพวกเธอ เดี๋ยวคงต้องขอให้ทุกคนช่วยร่วมมือด้วย”

เรื่องเลวร้ายที่หยางหลิงหลิงก่อไว้ เหตุใดเธอต้องช่วยปิดบังด้วย การที่เธอไม่จับตัวอีกฝ่ายส่งให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยทันที ก็ถือว่าไว้หน้ามากพอแล้ว

ตลอดช่วงบ่ายจนถึงคาบทบทวนบทเรียนตอนค่ำ หยางหลิงหลิงรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ตลอดเวลา

ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือไม่ แต่หล่อนรู้สึกราวกับมีใครคอยจ้องมองอยู่เป็นระยะ

หล่อนอดหันกลับไปมองไม่ได้ แล้วก็สบเข้ากับดวงตาดำขลับราวหยดหมึกของเซี่ยหรานโดยไม่ทันตั้งตัว แววตาคู่นั้นเปล่งประกายเยียบเย็นชวนวังเวง ราวกับจะสะกดวิญญาณ จ้องเสียจนคนถูกมองเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ขนลุกซู่ไปทั่วร่าง

หยางหลิงหลิงตัวสั่นขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ ก่อนรีบหันหน้ากลับราวกับนกกระจอกเทศ

คงมองผิดไปกระมัง เซี่ยหรานจะเอาแต่จ้องหล่อนทำไมกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา หยางหลิงหลิงกัดฟันหันกลับไปมองอีกครั้ง คราวนี้หล่อนเห็นเต็มสองตาว่าเซี่ยหรานกำลังจ้องตนเองอยู่จริง ๆ ทั้งยังมีรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า

หัวใจของหยางหลิงหลิงกระตุกวูบ หล่อนอยากลุกขึ้นถามว่าเซี่ยหรานเอาแต่จ้องตนเองทำไม แต่ด้วยความขลาดกลัวจึงไม่ค่อยกล้า

ตอนนี้ทุกคนกำลังเปิดหนังสืออ่านกันอยู่ ภายในห้องเรียนเงียบสงัดมาก

หากหล่อนลุกขึ้นทำลายความเงียบกะทันหัน จะต้องตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนอย่างแน่นอน

ช่างเถอะ รอหมดคาบทบทวนบทเรียนแล้วค่อยไปถามก็แล้วกัน

หลังเลิกคาบทบทวนบทเรียนตอนค่ำ หยางหลิงหลิงเก็บหนังสือเสร็จก็ตั้งใจจะไปถามเอาเรื่องเซี่ยหราน แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายหายตัวไปนานแล้ว

หล่อนขมวดคิ้ว ก่อนกอดหนังสือกลับหอพักด้วยความหวาดระแวงและไม่สบายใจ

ทว่าเพิ่งก้าวเท้าข้างหนึ่งผ่านประตูหอพักเข้าไป ร่างก็ถูกแรงมหาศาลกระชากเข้าไปด้านในโดยไม่ทันตั้งตัว แขนทั้งสองข้างถูกบิดไพล่หลัง ก่อนจะถูกกดคว่ำลงกับพื้น

หยางหลิงหลิงกำลังจะกรีดร้องลั่น แต่เซี่ยหรานยื่นมือไปรับผ้าขนหนูที่เฉินซูตี้ส่งมา แล้วยัดใส่ปากเสีย ๆ ของหยางหลิงหลิงทันที

“ปิดประตู”

หวงไฉ่เสียรีบปิดประตูหอพักอย่างลนลาน จากนั้นยังรูดม่านผ้าสีน้ำเงินปิดหน้าต่างด้วยท่าทางมีพิรุธ ราวกับกำลังทำเรื่องผิดกฎหมาย

“ตอนนี้ฉันถามอะไร เธอก็ตอบมาตามนั้น ถ้าไม่ยอมตอบตามตรง ฉันจะจับเธอส่งฝ่ายรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยทันที เข้าใจชัดไหม” เซี่ยหรานเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา

“อื้อ ๆ!”

สวีลี่หัวยื่นผ้าปูที่นอนมาให้ด้วยท่าทางทั้งตื่นเต้นและประหม่า เซี่ยหรานลงมือเพียงไม่กี่ทีก็มัดหยางหลิงหลิงไว้แน่นหนา

น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตาของหยางหลิงหลิง หล่อนจ้องมองพวกเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา

สีหน้าของหล่อนเต็มไปด้วยความตัดพ้อกล่าวหา หากเพื่อนเซี่ยไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมดให้พวกเธอฟังเมื่อช่วงบ่าย พวกเธอคงคิดว่าหล่อนเป็นผู้บริสุทธิ์จริง ๆ

“ตอนนี้ฉันจะปล่อยให้เธอพูด ถ้ากล้าร้องขึ้นมา ฉันต่อยเธอตายแน่” เซี่ยหรานกดศีรษะของหยางหลิงหลิงเอาไว้

ภาพของเซี่ยหรานในสายตาหยางหลิงหลิงยามนี้ ไม่ต่างอะไรจากนางโจรจอมอันธพาลแห่งหมู่บ้านถู่เจียเลย!

“อื้อ อื้อ...”

เซี่ยหรานดึงผ้าขนหนูที่อุดปากออก

หยางหลิงหลิงเพิ่งอ้าปากคิดจะตะโกน ก็ถูกเซี่ยหรานชกเข้าที่หัวไหล่หนึ่งหมัด เจ็บเสียจนน้ำตาไหลพรากออกมาตามสัญชาตญาณ

ทั้งที่เซี่ยหรานยังไม่ได้ออกแรงมากมายอะไร คุณหนูผู้บอบบางคนนี้ก็ทนไม่ไหวเสียแล้ว

เฉินซูตี้กำแก้วน้ำแน่นด้วยความประหม่า “เธอ...เธอตอบคำถามของเพื่อนเซี่ยไปตามตรงเถอะ”

“พวกเธอบ้าไปแล้วหรือไง” หยางหลิงหลิงมองอย่างไม่อยากเชื่อ “หล่อนเป็นบ้า แล้วพวกเธอยังจะบ้าตามไปด้วยหรือ นี่พวกเธอกำลังก่ออาชญากรรมนะ!”

“เธอต่างหากที่ก่ออาชญากรรม! ครอบครัวเธอทั้งครอบครัวนั่นแหละที่ก่ออาชญากรรม!” ความโกรธของเซี่ยหรานพุ่งพล่านจนไม่เกรงกลัวอะไรอีก

เธอสาบานเลยว่า หากที่นี่ไม่ใช่หอพักมหาวิทยาลัย และมีเพียงเธอกับหยางหลิงหลิงอยู่ตามลำพัง เธอจะต้องเอากระสอบคลุมหัวอีกฝ่ายแล้วซ้อมให้หนำใจก่อนค่อยว่ากัน!

“เลิกพูดไร้สาระแล้วสารภาพมาตามตรง เมื่อวานเธอแอบไปติดต่อกับกู่ซินหยวน ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นใช่ไหม”

“ติด...ติดต่ออะไรกัน ก็แค่ก่อนที่เธอจะไป เธอชวนฉันไปกิน...กินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่งเท่านั้น”

“กู่ซินหยวนให้อะไรเธอมาบ้าง”

หยางหลิงหลิงมีสีหน้าลนลาน ดวงตากลอกไปมาไม่หยุด “ไม่...ไม่มีนะ ของอะไร”