บทที่ 92 เก่งกาจตรงไหนกัน!

“ไม่ได้ให้!” เซ่าฟงหลานปัดมือเขาออก “พี่ นี่เป็นเรื่องของผม ผมจัดการเองได้ พี่ไม่ต้องยุ่งหรอก”

“นายจัดการได้กับผีน่ะสิ...” หลินจื่อซ่านพยายามกลืนคำหยาบลงคอ ก่อนพ่นลมหายใจออกมา “สาวสวยมีตั้งมากมาย หลายแบบให้นายเลือก นายไม่ชอบ ดันไปถูกใจยัยตัวแสบนั่นเสียได้”

“เสี่ยวหลาน ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็นนะ ระวังจะถูกหล่อนใช้แผนปล่อยเพื่อจับ จนยิ่งถลำลึกและถอนตัวไม่ขึ้น”

“เธอไม่ใช่คนแบบนั้น!” เซ่าฟงหลานเถียงอย่างฉุนเฉียว “เด็กสาวตัวคนเดียว ไม่มีทั้งที่พึ่งและภูมิหลัง ถ้าเธอไม่ฉลาดเอาตัวรอด ป่านนี้แม้แต่โควตาเข้ามหาวิทยาลัยที่อุตส่าห์พยายามแทบตายกว่าจะได้มา ก็คงถูกพี่สะใภ้แย่งไปแล้ว”

“ผมว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” คุณชายเซ่าคนน้องพึมพำเสียงเบา ออกหน้าแทนเธอด้วยความขุ่นเคือง “กลับเป็นพี่สะใภ้ต่างหากที่อาศัยอำนาจบารมีของพี่คอยรังแกเธออยู่เรื่อย”

หลินจื่อซ่านโมโหเจ้าคนโง่ตรงหน้าเสียจนหลุดหัวเราะออกมา

“ได้!” เขาแค่นหัวเราะ รอยยิ้มทั้งเย็นชาและเย้ยหยัน “ฉันคุมนายไม่ได้ งั้นก็ให้พี่ใหญ่นายมาคุม”

“เดี๋ยวสิ!” เซ่าฟงหลานแทบกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ “อย่าไปหาพี่ใหญ่ผมนะ จะไปหาเขาทำไม เรื่องเล็กแค่นี้จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม ผม...”

“หุบปาก” หลินจื่อซ่านโมโหความหัวทึบของเขาจนแทบทนไม่ไหว “ฉันเป็นคนพานายออกมา ก็ต้องรับผิดชอบนาย จะให้ฉันทนมองนายถูกผู้หญิงคนหนึ่งปั่นหัวจนหมุนติ้วเหมือนคนโง่ได้ยังไง”

“ผมไม่ได้ถูกปั่นหัว!” คราวนี้เซ่าฟงหลานร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ “พรุ่งนี้เราก็จะกลับกันแล้ว พี่จะไปหาเขาให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีกทำไม”

เมื่อเห็นว่าหลินจื่อซ่านตั้งใจจะไปโทรศัพท์จริง ๆ เซ่าฟงหลานก็ผุดลุกขึ้นขวางพี่ชาย ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ “เธอไม่ได้ตอบรับผมเลยสักนิด แถมยังปฏิเสธผมทันทีด้วยซ้ำ”

เดิมทีเขาไม่คิดจะเล่า เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะน่าภูมิใจเสียเมื่อไร!

แต่ดูจากท่าทางของหลินจื่อซ่านแล้ว หากไม่ได้แจ้งให้พี่ใหญ่ของเขารู้ก็คงไม่ยอมเลิกรา ทำเอาเขาร้อนใจแทบตาย

หลินจื่อซ่านหัวเราะเย็นชา “นี่ไม่ใช่ความเก่งกาจของผู้หญิงคนนั้นหรอกหรือ”

ปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงจะทำให้เสี่ยวหลานเฝ้าคิดถึงไม่ลืม หากตอบตกลงทันที แล้วหล่อนจะต่างอะไรจากผู้หญิงตื้นเขินพวกนั้นที่แค่กระดิกนิ้วเรียกก็พร้อมเข้าหา

เห็นได้ชัดว่าหล่อนจงใจใช้วิธีนี้แขวนเสี่ยวหลานเอาไว้

เซ่าฟงหลานพุ่งเข้าไปกอดโทรศัพท์ไว้อย่างร้อนรน “พี่โทรไม่ได้นะ!”

เรื่องแค่นี้ยังจะโทรไปบอกพี่ใหญ่ หากพี่ใหญ่รู้เข้าคงหัวเราะจนฟันร่วง! ไม่สิ เขาต้องถูกคนทั้งบ้านหัวเราะเยาะไปอีกร้อยปีแน่ ๆ

ตามจีบสาวก็ไม่สำเร็จ แถมยังถูกไล่กลับมาอย่างหมดสภาพ พี่จื่อซ่านยังจะไปฟ้องพี่ใหญ่ของเขาอีก! นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!

แม้แต่เด็กประถมยังไม่ทำตัวไร้สาระขนาดนี้เลย น่าโมโหชะมัด!

***

เซี่ยหรานไม่รู้เลยว่าทางฝั่งเซ่าฟงหลานกำลังเกิดเรื่องวุ่นวายเพียงใด แม้ก่อนนอนจะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่หลังจากหลับเต็มอิ่มไปหนึ่งตื่น เธอก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย ทั้งยังสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง

หลังเลิกเรียนช่วงเช้า เซี่ยหรานกินข้าวเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังประตูตะวันตก ก่อนเดินไปหาพี่ไจ๋ที่ตั้งแผงขายของอยู่บนถนนด้านหลังอย่างคุ้นเคย

เมื่อพี่ไจ๋เห็นเธอเดินมา ก็ขยิบตาให้พลางเก็บข้าวของ ก่อนส่งสัญญาณให้เธอตามไป

ทั้งสองเดินตามกันไป ก่อนเลี้ยวอ้อมไปหยุดตรงบริเวณที่ไม่มีคน

“เมื่อวานฉันอาศัยลักษณะการแต่งตัวกับรูปร่างหน้าตาที่เธอบอก ไปดักรออยู่แถวประตูมหาวิทยาลัยจนเจอเพื่อนร่วมชั้นของเธอแล้ว”

“หล่อนนัดผู้หญิงอีกคนออกมา ทั้งคู่ไปกินข้าวกันที่ร้านเกี๊ยวน้ำบนถนนด้านหลังของเรา”

“ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวทันสมัยมาก สวมแว่นกันแดดปิดบังใบหน้า ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยถอดออกเลย”

เซี่ยหรานพยักหน้า “พี่นั่งอยู่ใกล้ไหม ได้ยินอะไรบ้างหรือเปล่า”

“ฉันกลัวว่าพวกหล่อนจะสังเกตเห็น เลยเลือกนั่งโต๊ะข้าง ๆ แต่ค่อนไปทางด้านหลัง พวกหล่อนพูดกันเบามาก ฉันฟังไม่รู้เรื่องจริง ๆ แต่เห็นผู้หญิงที่สวมแว่นกันแดดเช็ดน้ำตา”

“จริงสิ ผู้หญิงคนนั้นยังจับมือเพื่อนของเธอไว้นานเกือบครึ่งนาทีกว่าจะยอมปล่อย”

“เพื่อนของเธอดูเหมือนจะลุกลี้ลุกลนอยู่บ้าง แถมยังยัดอะไรบางอย่างใส่กระเป๋า ฉันสงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นคงมอบอะไรบางอย่างให้เพื่อนของเธอ”

สีหน้าของเซี่ยหรานเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

บ้าจริง! หยางหลิงหลิงบ้านั่นคงไม่โง่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ

คงไม่ได้คิดจะวางยาพิษในหอพักหรอกใช่ไหม

อุตส่าห์มีปัญญาสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงได้ จะโง่ทำลายอนาคตของตัวเองถึงเพียงนั้นเชียวหรือ เพียงเพื่อช่วยเพื่อนคนหนึ่ง ถึงกับยอมส่งตัวเองเข้าคุกเลยหรือไง

“ขอบคุณนะพี่ไจ๋ ฉันมีเรื่องต้องจัดการ ต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้”

“ได้ ๆ” พี่ไจ๋เองก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของเธอผิดปกติ จึงรีบพยักหน้าพลางเร่ง “รีบไปเถอะ ฉันจะช่วยจับตาดูต่อให้ ถ้าเพื่อนของเธอมีความเคลื่อนไหวอะไรอีก ฉันจะบอกเธอ”

“ขอบคุณ ขอบคุณมาก” เซี่ยหรานกล่าวขอบคุณจากใจ ก่อนออกวิ่งกลับมหาวิทยาลัยทันที

เมื่อเช้านี้เธอเป็นคนหิ้วกระติกน้ำร้อนทั้งสองใบกลับหอพักด้วยตัวเอง แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะมีใครอยู่ในหอและคอยจับตาดูหยางหลิงหลิงตลอดเวลา

ถ้าเจ้าคนโง่นั่นคิดจะวางยาพิษฆ่าเธอ ก็จะปล่อยให้เพื่อนคนอื่น ๆ พลอยเดือดร้อนไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด โอ๊ย!

หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ เธอคงรับไม่ไหว เธอรับไม่ไหวจริง ๆ!

ได้โปรดเถอะ ได้โปรด! เซี่ยหรานวิงวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกองค์อยู่ในใจ ขอให้ช่วยคุ้มครองพวกเธอด้วย หญิงสาวร้อนใจแทบตาย วิ่งสุดกำลังจนมาถึงประตูมหาวิทยาลัย

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป ก็มีคนยกมือขวางเธอไว้

“ทำอะไรน่ะ” เซี่ยหรานตวาดอย่างฉุนเฉียว ก่อนปัดแขนของหลินจื่อซ่านออกเต็มแรง

เธอใช้แรงไปถึงแปดเก้าส่วน คุณชายใหญ่หลินรู้สึกราวกับแขนแทบถูกเด็กสาวคนนี้ฟาดจนหัก สีหน้าของเขาพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที

“ตามหลอกหลอนไม่เลิก มาหาฉันอีกทำไม” น้ำเสียงของเซี่ยหรานแข็งกร้าว ทั้งยังดังขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“ฉันอวยพรให้คุณกับกู่ซินหยวนผูกติดกันไปชั่วกัปชั่วกัลป์แล้ว ยังจะมาหาเรื่องฉันอีก คิดว่าฉันไม่มีอารมณ์โกรธหรือไง”

กู่ซินหยวนยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาไม่ไกลนัก เมื่อเห็นเซี่ยหรานตะคอกใส่หลินจื่อซ่านราวกับคนเสียสติ ก็ยกมือปิดปากด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับพวกคุณ ไสหัวไปให้หมด! ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยมาจัดการพวกคุณ!” เซี่ยหรานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ต่อให้คนเซียงโจวอย่างคุณจะมีฐานะเป็นนักลงทุนค้ำหัว แต่ถ้ามารังแกนักศึกษาหญิงคนหนึ่งตรงประตูมหาวิทยาลัยจิง คนที่เสียเกียรติก็คือคุณเอง!”

หลินจื่อซ่านนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง

เขาลังเลอยู่หลายครั้ง ก่อนตัดสินใจมาหาเซี่ยหรานก่อนเดินทางกลับ เพราะต้องการเตือนเธอว่าอย่าใช้ลูกไม้ต่าง ๆ กับเสี่ยวหลานอีก

หากเงินสามารถทำให้เธอออกไปจากชีวิตของเสี่ยวหลานได้ เขาก็ยินดีจ่ายให้เป็นจำนวนมาก

แต่ยังไม่ทันได้พูดสักครึ่งประโยค เด็กสาวก็แยกเขี้ยวกางกรงเล็บใส่เขา ราวกับเสือดาวน้อยที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในป้อมยามเปิดประตูออกมาแล้วมองมาทางพวกเขาด้วยความสงสัย

หลินจื่อซ่านสูดหายใจลึก ก่อนสั่งอาเจิ้ง คนขับรถของเขาว่า “ให้เงินเธอ 10,000 หยวน แล้วบอกเธอว่าต่อไปอย่าปั่นหัวเสี่ยวหลานอีก”

อาเจิ้งเดินเข้ามาอย่างว่าง่าย ก่อนยื่นถุงกระดาษตุง ๆ ใบหนึ่งให้เซี่ยหราน

แม้เขาจะรู้สึกว่าเด็กสาวผู้ดุดันราวกับสัตว์ร้ายตรงหน้าคนนี้ ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะอยากได้เงินของคุณชายใหญ่

แต่ในเมื่อเจ้านายออกคำสั่ง เขาก็ไม่กล้าขัด

เซี่ยหรานโมโหจนแทบคลั่ง อยากเหวี่ยงเงินทั้งถุงใส่หน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด

เขามีนิสัยเสียอะไรของเขากันแน่ เจอหน้ากันทีไรก็ชอบเอาเงินฟาดหัวคนอื่นทุกทีหรือไง

“ผมขอเตือนไว้ก่อนว่า เธออย่าโยนมันจะดีกว่า!” หลินจื่อซ่านเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างเธอเอาเงินของประเทศตัวเองมาโปรยทิ้งบนถนน เท่ากับไม่เคารพประเทศของตัวเอง”

“ที่นี่ไม่ใช่ตรอกเปลี่ยวไร้ผู้คน” หลินจื่อซ่านแค่นหัวเราะ “คำนึงถึงผลกระทบเสียบ้างนะ คุณเซี่ย”

คุณเซี่ยเก็บซ่อนเขี้ยวเล็บ ก่อนส่งยิ้มสดใสเจิดจ้าให้เขา “ประธานหลิน สักวันหนึ่งคุณจะต้องชดใช้ให้กับความหยิ่งผยอง ความทะนงตน ความโอหัง และความโง่เขลาของตัวเอง!”