บทที่ 91 ทุบหัวใจแก้วของเธอให้แตก

"ไม่เป็นไร" เซี่ยหรานไม่ได้สนใจเรื่องของกินของใช้พวกนี้

อยู่ห้องเดียวกัน บางครั้งแอบกินของดีๆ ก็แค่กินไป กินของดีๆ คนเดียวบ่อยๆ ไม่ดีต่อความสามัคคี แบ่งให้เพื่อนร่วมห้องชิมบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

แค่หยางหลิงหลิงคนนี้ พูดอะไรมักทำให้คนฟังรู้สึกไม่สบายใจเสมอ เธอพูดออกมาทีไร ทั้งคนที่ถูกโจมตีก็อึดอัด คนที่ถูกปกป้องก็อึดอัดไปด้วย...

"เพื่อนชาวบ้านอะไรกันที่ยังเอาช็อกโกแลตมาให้ได้" หยางหลิงหลิงพึมพำพูดคนเดียว

เฉินสู่ตี้บนเตียงชั้นบนยังอดรู้สึกอึดอัดแทนเธอไม่ได้

ซวีหลี่หัวเขม็งตาขึ้นไป "เธอก้าวก่ายทำไมได้มากขนาดนี้? ทำไม? เธอจะเปลี่ยนไปเรียนสาขาจิกกัดตุ๊บตั๊บจริงๆ เหรอ!"

"ฉัน..." หยางหลิงหลิงถูกสวนจนใจไม่สบาย "ฉันแค่ถามเล่นๆ น่า พวกเธอไม่รู้สึกแปลกเหรอ?"

เธอที่มาจากเมืองเล็กๆ อย่างซีเฉิงทำไมถึงเอาของดีๆ ออกมาได้บ่อยขนาดนี้? เดี๋ยวกระดาษที่ขาวกว่าหิมะ เดี๋ยวก็ช็อกโกแลตอีก

มาจากเมืองซีเหมยเหมือนกัน หยางหลิงหลิงคิดว่าฐานะครอบครัวตัวเองดีกว่าครอบครัวคนงานธรรมดามาก แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาของดีๆ พวกนี้ออกมาได้ง่ายๆ

"นอกจากเธอ! ไม่มีใครรู้สึกแปลก" ซวีหลี่หัวสวนกลับไปอีกประโยค หยางหลิงหลิงดึงผ้าห่มขึ้นมาอารมณ์เสีย

เซี่ยหรานไม่สนใจเธอ พูดกับคนไอคิวต่ำมันเหนื่อยจริงๆ

ชัดเจนว่าเธอไม่พูดก็ไม่น่ารำคาญได้!

คิดถึงว่าอยู่ห้องเดียวกัน เซี่ยหรานแบ่งของกินก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งเธอไว้ เพื่อไม่ให้คนอื่นมีช่องทางโจมตี พูดว่าเธอตั้งใจแบ่งแยกกลุ่ม แยกตัวเพื่อนร่วมห้องแบบนั้น

น้องสาวเซี่ยหรานฉลาดนะ เธอเป็นไปไม่ได้ที่จะให้โอกาสคนอื่นมาสวมหมวกให้เธอสุ่มสี่สุ่มห้า

ก่อนดับไฟตอนกลางคืน ทุกคนไปห้องน้ำพร้อมกัน

หยางหลิงหลิงกลับบอกว่าไม่ไป เซี่ยหรานไม่ใช่คนใจแคบจริงๆ นะ แต่เธอแค่รู้สึกว่าคนนี้แปลกๆ จึงหาข้ออ้างให้ซวีหลี่หัวพวกเขาไปก่อน ส่วนตัวเองอยู่คอยจับตาเธอบนเตียงชั้นบน

แม้หยางหลิงหลิงจะไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เซี่ยหรานยังคงรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ลงตัว

พอซวีหลี่หัวพวกเขากลับมา เซี่ยหรานแกล้งหาว แล้วเรียกหยางหลิงหลิงเสียงหนึ่ง "ไปห้องน้ำด้วยกันไหม?"

หยางหลิงหลิงดูเหมือนไม่คาดคิดว่าคนที่ตลอดเวลาไม่ถูกกับตัวเอง จะมาชวนไปด้วย

เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว พลิกตัวนอน เสียงแข็งทื่อ "ไม่อยากไป"

จะไปไม่ไปก็ได้ ใครสนใจเธอ!

เซี่ยหรานฮึมเบาๆ มือเท้าคล่องแคล่วกลับขึ้นเตียง ไปกลับมาเร็วๆ แล้วขึ้นเตียงนอน

หยางหลิงหลิงแปลกจริงๆ หลังดับไฟสิบนาที เธอลุกขึ้นมาส่งเสียงกรอบแกรบ แอบออกไปห้องน้ำอย่างลับๆ

เซี่ยหรานตัดสินใจแน่วแน่ พรุ่งนี้เที่ยงจะออกไปถามพี่ไจ้เสี่ยวว่าสอดส่องดูเป็นอย่างไรบ้าง

***

เสาเฟิงหลานให้คนขับรถ ขับรถเที่ยวไปทั่วเมืองหลวงครึ่งเมืองโดยไม่มีจุดหมาย

พูดตามตรง เขามองไม่เห็นจริงๆ ว่าแผ่นดินใหญ่มีอะไรดี

ทุกที่เทาฟุ้งไปหมด แม้จะมีพระราชวังอาคารเก่าแก่โบราณเป็นจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่ที่มองเห็นคือบ้านเรือนเตี้ยและตรอกซอกซอยเล็กๆ

ไม่เหมือนฮ่องโจวที่มีตึกสูงตระหง่าน ตึกสำนักงานที่ถนนจง โรงแรมที่ถนนซา ล้วนเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญก้าวหน้า

ตามหลักแล้วด้วยความแตกต่างที่ชัดเจนขนาดนี้ เขาควรคิดถึงบ้านอย่างใจจดใจจ่อแล้ว

แต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองติดอะไร ยังไงก็ตาม พอหลับตาลงก็เห็นเด็กสาวคนนั้นโบกธนบัตรเป็นกำใหญ่ พูดกับพวกเขาอย่างกระฉับกระเฉง

แม้จะสวมชุดยูนิฟอร์มสีเทาเทาของแรงงาน แต่เธอทั้งคนดูมั่นใจเปล่งปลั่งขนาดนั้น

ท่วงท่าตอนที่เธอจากไปโดยมีแสงส่องมาจากด้านหลัง เสาเฟิงหลานคิดว่าสวยกว่าพวกดาราหญิงที่เดินพรมแดงสวมชุดฉูดฉาดนับแสนนับหมื่นเท่า

เขารู้ว่าตัวเองน่าจะติดพิษแล้ว แต่ก็ลืมไม่ได้ยังไงก็ลืมไม่ได้

เสาเฟิงหลานห้อยหัวกลับที่พัก เปิดประตูอย่างอ่อนล้า

ประตูห้องข้างๆ เปิดขึ้นทันใด หลินจื่อซ่านขมวดคิ้วยืนที่ประตูมองเขา "แกไปไหนมาคนเดียว? ทำไมไม่บอกสักคำ"

กู่ซินหยวนตามออกมาไกล่เกลี่ย "เฟิงหลาน จื่อซ่านเขากังวลแกมาตลอด ที่นี่เป็นเมืองหลวง ทำอะไรก็ต้องระวัง"

เสาเฟิงหลานเปิดประตูเข้าไป

หลินจื่อซ่านและกู่ซินหยวนตามเข้าไปด้วย

"ซานเสา แกไปไหนมา? พวกผมหาแกรอบนึง นึกว่าแกไปห้องบิลเลียด แต่ก็หาไม่เจอ" สองคนของหลินจื่อซ่านก็เดินเข้ามา หน้าตาเป็นห่วงถาม

"ผมรู้สึกอึดอัด ให้คนขับพาออกไปเที่ยวหน่อย" เสาเฟิงหลานอารมณ์ไม่ดี ตอนนี้ไม่อยากคุยเลย

น่าเสียดายที่หลินจื่อซ่านพวกเขาทีละคนทีละคนถามจนถึงที่สุด ต้องมาเกี่ยวกับเขา

"มืดฟ้ามืดดินมีอะไรดีให้เที่ยว??" หลินจื่อซ่านจ้องเขาอย่างงงๆ

ตามสัญชาตญาณของเขา เสี่ยวหลานไม่ปกติมาก

"ใช่สิ ที่นี่ทุกที่เป็นตรอกซอกซอยเล็กๆ ระวังหลงทางนะ" กู่ซินหยวนห่วงใยเบาๆ

นี่ทำให้ไฟโกรธของเสาเฟิงหลานพรวดขึ้นมาทันที

"คนกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ก็ไม่ได้หาย!" พูดมากอยู่ได้ ใครสนใจเธอ!

จัดการตะวันจัดการตก จัดการแฟนตัวเองก็พอ ยังมาจัดการเขาอีก?

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้น้องสาวเซี่ยมีความประทับใจแรกว่าเป็น "พวกสมรู้ร่วมคิด" ที่แย่

เสาเฟิงหลานนี่โยนความโกรธใส่คนอื่นไปบ้างแล้ว จริงๆ แล้วถ้าไม่มีการเจอกันครั้งแรกที่ไม่มีความสุข เซี่ยหรานคนเยาวชนห้าดีนี้ ก็คงไม่ได้มาเกี่ยวข้องกับเจ้าชายรวยฮ่องโจวแบบเขาหรอก

กู่ซินหยวนถูกตะโกนจนงง

เธอก็เป็นห้วงเตือนด้วยใจดีนี่ เสาเฟิงหลานดุเธอทันทีทันใดแบบนี้ หัวใจแก้วเปราะบางของเธอจะทนได้อย่างไร น้ำตาไหลออกมาทันที

เสาเฟิงหลานทำกับเธอแบบนี้ ก็คือไม่ได้เอาเธอมาเป็นแฟนสาวที่ถูกต้องของจื่อซ่านมาเคารพเลย

เธอไม่ใช่พวกผู้หญิงที่ตามเกาะชายร่ำรวย ชีวิตส่วนตัวยุ่งเหยิงแบบในฮ่องโจวหรอก

เสาเฟิงหลานไม่เอาตัวเองมาเป็นพี่สะใภ้ที่ถูกต้อง ความอยากร้องไห้นี้ทำให้กู่ซินหยวนหยุดน้ำตาไม่อยู่

หลินจื่อซ่านขมวดคิ้ว โอบไหล่กู่ซินหยวนปลอบโยนสักพัก ให้คนของฮ่าวเหรินส่งเธอกลับห้อง

เขายกหัวมองฮ่าวเหรินน้องชายของอาเฟย อีกฝ่ายลูบจมูก รู้เท่าทันมากถอยออกไป

ประตูห้องปิด ในห้องเหลือแค่หลินจื่อซ่านกับเสาเฟิงหลานสองพี่น้อง หน้าหลินจื่อซ่านบูดลงทันที

"แกเป็นอะไร? แกทำอะไรอยู่ ทำไมโมโหใส่ผู้หญิงโดยไม่มีเหตุผล?"

"แกมีมารยาทไปไหนเมื่อไหร่??"

เสาเฟิงหลานนั่งอยู่ที่นั่นห้อยหัว เหมือนหมาที่ถูกทิ้ง ครู่ใหญ่ไม่ได้พูดอะไร

"แกไปไหนมากันแน่?" หลินจื่อซ่านโกรธจริงๆ ขึ้นมา "แกไม่พูด แกคิดว่าฉันไม่มีทางเช็ค? ฉันไปถามอาเจิง แกเดาสิว่าเขากล้าปิดบังฉันไหม?"

"แกไปรังแกคนขับรถทำไม?" เสาเฟิงหลานไม่พอใจ

หลินจื่อซ่านถูกเขาทำให้หัวเราะ "แล้วแกเพิ่งกี้ก็รังแกพี่สะใภ้แก? เธอทำอะไรให้แกไม่พอใจกันแน่?"

แกว่าไง ผู้หญิงของเขาหลินจื่อซ่าน ยังแพ้คนขับรถเหรอ?

เสาเฟิงหลานหน้าตาไม่อดทน "ฉันก็ไม่ได้พูดอะไร เธอพูดจ้อพูดแจ้ว ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ออกไปผ่อนใจหน่อย จะหายไปได้เหรอ"

"แกไปไหนมากันแน่? หือ?" หลินจื่อซ่านผลักเขา เห็นเขาทำหน้าตาผิดหันหน้าหนี ฉายแสงวาบขึ้นมาทันใด

"แกอย่าบอกฉันนะว่าแกไปหาเธออีก"

"แกบ้าไปแล้วเหรอ แกสนใจจริงๆ เหรอ??" หลินจื่อซ่านยกมือทุบ

คั้งที่แล้วตอนพวกเขาไม่ระวัง วิ่งไปแอบส่งดอกไม้ให้คนอื่น