บทที่ 90 หนุ่มน้อยอย่าใจร้อนเกินไปสิ...

พี่ชายคะ นี่ก็เป็นคุณที่บอกให้ฉันพูดนะ!

แม้เซี่ยหรานจะยังยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่เสาเฟิงหลานก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวสาวน้อยตรงหน้าเปลี่ยนไปบ้างแล้ว

"เราไม่เหมาะกัน"

"ไม่เหมาะตรงไหนคะ?"

"เราเป็นคนคนละโลกกัน คุณเป็นลูกเศรษฐีจากเซียงโจว! ส่วนฉันเป็นทายาทของลัทธิสังคมนิยม! ชีวิตของฉันจะต้องอุทิศให้กับประเทศชาติ! เรื่องความรักความใคร่ไม่เหมาะกับฉันเลย!"

"ในช่วงนี้ ไม่ว่าจะตีฝ้ายหรือเล่นพิณ ทำอะไรก็ดีกว่าคบหาดูใจกัน!"

"แถมต่อไปคุณก็คงตามทันฉันไม่ได้อยู่แล้ว จะยิ่งห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น!"

"แทนที่จะปล่อยให้ตัดขาดไม่ได้ยุ่งเหยิงในภายหลัง ก็ดีกว่าที่จะตัดความคิดโง่ๆ ของคุณเสียตั้งแต่ตอนนี้ ที่จริงเราก็แค่เจอกันสองครั้งเอง พูดถึงความรู้สึกดีๆ มันเร็วไปหน่อย หนุ่มน้อยทำอะไรอย่าใจร้อนเกินไป ไม่งั้นข้างหน้าจะมีเรื่องให้เสียใจเยอะแยะ"

เสาเฟิงหลานรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่แล้วจะทำยังไงดี?

คุณยายเซี่ยรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองไม่ได้รุนแรงอะไรเลยนี่นา เธอยังคำนึงถึงความรู้สึกของหนุ่มน้อยอีก พยายามพูดให้นุ่มนวลที่สุด ให้หน้าเขาเต็มที่แล้วด้วย!

"แล้วถ้าผมกลายเป็นคนเก่งขึ้นในอนาคตล่ะคะ?" เสาหนุ่มน้อยถามด้วยท่าทีน่าสงสาร

เซี่ยหรานรู้สึกซับซ้อนใจ "ที่หนุ่มน้อยมีกำลังใจและเป้าหมายก็เป็นเรื่องดีนะ"

แต่ว่าเกลือที่คุณยายกินมา มันเยอะกว่าข้าวที่หลานกินอีกนะลูก!

คนอย่างหลานที่เป็นลูกเศรษฐี คงเป็นลูกชายคนที่สองคนที่สามอะไรทำนองนั้น ไม่ต้องขยายหรือรักษากิจการบ้าน แค่กินเล่นรอตายก็พอแล้ว...

เอ้า ช่างเถอะ ถ้าทำให้หนุ่มน้อยท้อแท้จนหมดกำลังใจ นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เซี่ยหรานอยากทำ

เธอพยักหน้า แล้วพูดเสียงเรียบๆ เพื่อให้ผ่านไป "งั้นก็รอให้คุณกลายเป็นคนเก่งขึ้นค่อยว่าก็แล้วกันนะ"

กลุ่มนักศึกษาชายที่เดินผ่านมาต่างหยุดยืนมองดู จ้องตาค้างไปกับสองคนนี้

"เอ่อ นั่นน้องสาวใหม่ใช่มั้ย?"

คำพูดตอนแรกยังปกติดี แต่ยิ่งพูดไปทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ พูดจาเหมือนคุณยายเข้าไปโดยไม่รู้ตัว ทำให้คนฟังไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี...

เธอทำยังไงถึงได้พูดกับผู้ชายที่อายุมากกว่าตัวเองด้วยท่าทีจริงจังว่า "หนุ่มน้อยทำอะไรอย่าใจร้อนเกินไป" พวกนี้ได้?

เสาเฟิงหลานจู่ๆ ก็ยัดห่อของในมือให้เธอ "คุณไม่ชอบดอกไม้ อันนี้เอาไว้เถอะ ขออวยพรให้การเรียนราบรื่น ผม ผมไปแล้วนะ! ถ้ามีโอกาสค่อยเจอกันใหม่"

เซี่ยหรานกอดของที่ห่อด้วยผ้าอยู่ในมือ จ้องตาโตด้วยความประหลาดใจ

"ระบบ นี่มันอะไร?"

"คุณหนู เป็นเงินค่ะ! มีสามพันหยวน"

อะไรนะ??

เซี่ยหรานกอดของแล้วรีบวิ่งตาม "เสาหนุ่มน้อยเดี๋ยวก่อน เอ้ย!"

เสาเฟิงหลานขึ้นรถไปแล้ว

เห็นเธอวิ่งตามมา เขาก็เปิดหน้าต่างรถโบกมือให้ "ผมได้ยินมาว่าคนที่นี่เดือนหนึ่งได้เงินเดือนแค่สี่สิบห้าสิบหยวนเท่านั้น เงินพวกนี้ไม่ใช่อะไรมาก ที่เราคนธรรมดาใช้เวลาหนึ่งสองเดือนก็หาได้แล้ว คุณเก็บไว้เรียนหนังสือให้ดีนะ ไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระอะไรเลย"

"เอ้ย เอ้ย..." เซี่ยหรานยื่นมือเรียกอย่างเออร์คัง แต่ก็ไม่สามารถเรียกหนุ่มน้อยกลับมาได้

ลูกชายเอ๋ย ฉันไม่จนนะ! เซี่ยหรานจ้องมองก้นรถที่วิ่งห่างออกไป หลังตกไหล่ลง ไม่รู้จะพูดอะไรดี

หนุ่มน้อยคนนี้ซื่อและโง่ขนาดนี้ ไปทำอะไรกับหลินจื่อซ่านหมาป่าหางยาวคนนั้น? ไม่โดนกินทั้งเป็นทั้งตายเสียก่อนถึงแปลก

เซี่ยหรานหันกลับมา สบตากับคนหนึ่ง

เธอมองเขาหนึ่งครั้ง กลุ่มนักศึกษาชายที่มาดูความคึกคักพากันแกล้งมองฟ้ามองพื้น ไม่กล้าสบสายตาเธอ

มีแต่คนตรงกลางคนเดียวที่ไม่กลัว สบตาเธออย่างไม่หวั่นไหว สีหน้าเย็นชาเฉยเมย

มาดูความสนุกแล้วยังจ้องคนอื่นอีก! คุณยายให้คะแนนติดลบใหญ่ๆ กับคนนั้นในใจเลย!

เธอกอดของเดินผ่านไป เมื่อเดินผ่านคนกลุ่มนี้ ก็อดใจไม่ไหวหันกลับมามองหนุ่มน้อยคนนั้นอีกครั้ง มองขึ้นลงสักพัก

แปลกจัง ทำไมถึงรู้สึกคุ้นตานิดหน่อยล่ะ?

เซี่ยหรานขมวดค้ิว ไม่เข้าใจ

"หนานจิ้น เธอรู้จักน้องสาวที่ดูแก่เกินวัยคนนี้เหรอ? ทำไมเดินผ่านไปแล้วยังหันมามองเธออีก"

ซูหนานจิ้นส่ายหน้า

คนข้างๆ พูดล้อเล่น "มองหนานจิ้นก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? สาวคนไหนจะไม่แอบมอง"

แค่เด็กสาวคนนี้ตลกดีนะ มองอย่างเปิดเผย มองอย่างตรงไปตรงมา กลับทำให้จับผิดไม่ได้เลย

เซี่ยหรานกลับถึงหอพัก หยางหลิงหลิงก็กลับมาแล้วเช่นกัน

เห็นเธอกอดของอะไรมาสักอย่าง จึงมองเธอหลายตา

"เป็นอะไรเหรอ? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ?" สวี่ลี่หัวเห็นเธอใจลอย จึงถามขึ้น

เซี่ยหราน "อ่า" เสียงหนึ่ง ตั้งสติได้ "โอ้ ไม่มีอะไร ฉันไปซักผ้าก่อนนะ!"

เธอปีนขึ้นเตียงบน ยัดของเข้าไปในผ้าห่ม

หยางหลิงหลิงย่นปาก "เพื่อนบ้านมาหาเธอเหรอ? เอาของดีๆ อะไรมาให้ ถึงได้ซ่อนไว้"

เพื่อนบ้านอะไรกัน! เพื่อนบ้านยังจะบ้านไปถึงเซียงโจวอีกเหรอ? เซี่ยหรานในใจก็รำคาญอยู่แล้ว ไม่มีอารมณ์สนใจผู้หญิงคนนี้เลย หิ้วกะละแงงผ้าสกปรกไปห้องน้ำชั้นหนึ่งเลย

ขณะซักผ้าก็คิดในใจว่า ลูกเศรษฐีมีมารยาทดีจริงๆ โดนเธอพูดจาถากถางไปหนึ่งรอบก็ไม่ได้โกรธขุ่นเคืองอะไร

เซี่ยหรานไม่หยุดสะท้อนตัวเองถึงท่าทีของตนเอง เมื่อกีบางทีตัวเองเกินไปไปหน่อยรึเปล่า? รู้สึกเหมือนพูดจนเด็กชายแทบร้องไห้แล้ว!

อ้าว! ทำไมต้องพูดกับคนอื่นแบบนั้นด้วยล่ะ?

เงินพวกนี้ต่อไปต้องคืนให้เขาอยู่ดี เธอก็ไม่ได้ขาดเงิน

เซี่ยหรานตบกะละแงงไปที ฟองสะบู่เกือบจะกระเด็นใส่หน้า

สาวข้างๆ มองเธอด้วยสีหน้างงๆ "เป็นอะไรเหรอ? น้ำเย็นเกินไปจนเส้นมือตึงเหรอ? ฉันมีครีมบำรุงผิวจากหอยเชลล์ จะทาไหม"

เซี่ยหรานรีบขอบคุณ "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ"

"เธอเป็นเซี่ยหรานจากห้อง 303 ใช่มั้ย?"

"อ่า ใช่ค่ะ"

"โอ้ ฉันนึกว่าหน้าคุ้นๆ ฉันอยู่ห้อง 302 ชื่ออวี๋เหมย"

โอ้ นี่คืออวี๋เหมยจากบ้านรองเท้าหนังเมืองเวินนี่เอง

สองคนถูผ้าไปด้วย อวี๋เหมยคุยกับเธอเรื่อยๆ "เธอกับหม่าซิ่วเหมยเป็นเพื่อนบ้านกันใช่มั้ย?"

"ก็พอจะนับว่าครึ่งเพื่อนบ้านนะ ห่างกันไม่ไกลมาก" เซี่ยหรานพยักหน้า

"ทุกคนอยู่ภาควิชาเดียวกัน ต่อไปช่วยเหลือกันบ่อยๆ นะ มีเวลาว่างก็กินข้าวด้วยกัน ทบทวนบทเรียนด้วยกัน"

เซี่ยหรานพยักหน้าอย่างสุภาพ "ได้เลย"

เซี่ยหรานมีเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น ซักเสร็จแล้วก็ทักทายอวี๋เหมยแล้วกลับห้อง 303

เพื่อนร่วมห้องต่างก็หมั่นขยันอ่านหนังสือ เซี่ยหรานจึงไม่ได้รบกวน

ตากผ้าเสร็จแล้วกลับมา เซี่ยหรานปีนขึ้นเตียงหยิบหนังสือเรียนมาอ่าน

หยางหลิงหลิงนั่งอยู่ที่โต๊ะยาว บางครั้งก็แอบมองเซี่ยหรานบนเตียงบน เห็นว่าเธอดูเหมือนจะไม่มีท่าทีจะดูของที่นำกลับมา ก็เลยต้องหันกลับมาอ่านหนังสือต่อด้วยความอดไม่ได้

เซี่ยหรานรอจนหยางหลิงหลิงกลับขึ้นเตียงนอนของตัวเอง จึงค่อยหยิบห่อของที่กดอยู่ใต้ผ้าห่มออกมา

"ระบบ เก็บเงินเข้าไปก่อน"

"รับทราบค่ะคุณหนู"

เซี่ยหรานแกะผ้าที่ห่อไว้ข้างนอก ถุงผ้าลายดอกที่ใช้ขายผักข้างในเกือบจะทำให้เธอหัวเราะออกมา

ลูกเศรษฐีไปหามาจากไหนถึงได้ถุงที่ดูชนบทและเข้ากับชีวิตธรรมดาขนาดนี้ล่ะ เงินข้างในหายไปแล้ว ยังเหลือช็อกโกแลตสีสันสดใสสิบกว่าก้อน

โชคดีที่อากาศไม่ร้อนเหมือนก่อนแล้ว เซี่ยหรานปีนลงจากเตียง ยัดช็อกโกแลตพร้อมถุงผ้าลายดอกเข้าไปในหีบไม้ข้างหน้าต่าง

หยางหลิงหลิงลุกขึ้นนั่งจากเตียง "ซ่อนของดีอะไรอยู่เนี่ย?"

"เธอจะอ่านหนังสือก็อ่านหนังสือ สามใจสองใจอะไร ตาชอบจ้องคนอื่นตลอดเวลาทำไม?" ถูกเธอขัดจังหวะไปหลายครั้ง เยี่ยนลี่่จึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดขึ้นบ้าง!

เซี่ยหรานก็ไม่ปิดบัง "เพื่อนเอาช็อกโกแลตมาให้หน่อย วันนี้กินดึกไปแล้วเดี๋ยวเสียฟัน พรุ่งนี้ค่อยแบ่งให้พวกเธอกินนะ"

"เซี่ยหนูอย่าไปสนใจเธอเลย เก็บไว้กินเองดีกว่า"