บทที่ 89 แขกไม่ได้รับเชิญ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา กู่ซินหยวนบอกลาหยางหลิงหลิง กลับไปที่พักชั่วคระวาระโดยอารมณ์หม่นหมอง

เสียงกุญแจหมุน

ประตูเปิดออก หลินจื่อซ่านกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน

"ไม่ได้บอกแล้วเหรอ ทำตามที่ฉันสั่งไป เรื่องอื่นอย่ามายุ่ง" หลินจื่อซ่านขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นเธอเดินเข้ามา จึงยกมือวางสาย

เรื่องสำคัญอะไรที่ยังไม่สามารถพูดต่อหน้าเธอได้เชียวหรือ

กู่ซินหยวนรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ยืนอยู่หน้าประตูบีบริมฝีปาก เรียกเสียงละมุนละไมว่า "จื่อซ่าน"

ดวงตาของเธอเพราะร้องไห้มา ตอนนี้ยังแดงอยู่

หลินจื่อซ่านโบกมือเรียกเธอ ท่าทางสบาย ๆ ราวกับเรียกแมวเรียกหมา

กู่ซินหยวนปิดประตูแล้วเดินไปหา พิงเนื้อพิงตัวข้างกายเขา

"ทำไมร้องไห้อีกแล้ว ไม่ใช่ไปหาเพื่อนคุยเหรอ" หลินจื่อซ่านยกมือโอบไหล่เธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ "คุยกันไม่สนุกเหรอ"

"ก็พอใช้ได้" กู่ซินหยวนยิ้มให้เขาอย่างฝืน ๆ

ตอนนี้ใจเธอไม่มั่นใจกับผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเลย ทั้งสองคนรู้จักกันตั้งแต่เด็กเพราะแม่ทั้งสองฝ่ายใกล้ชิดกัน แต่เพราะความพิเศษของเซียงโจว การพบกันบ่อย ๆ เป็นไปไม่ได้

แม้ว่าจะหมั้นกันตั้งแต่เด็ก แต่จะบอกว่าความรู้สึกลึกซึ้งแค่ไหน ก็ไม่จำเป็น

ก่อนหน้านี้กู่ซินหยวนอย่างน้อยยังเป็นลูกสาวคนสำคัญ แต่ตอนนี้... จริง ๆ แล้วไม่มีอะไรที่ชูให้ดูได้ ที่จะมัดใจฝ่ายชายไว้ให้แน่นแฟ้นต่อไปได้

ใจเธอตื่นตระหนกมาก ยิ่งตื่นตระหนกก็ยิ่งเกลียดเซี่ยหรานมากขึ้น สาวน้อยที่เกิดมาจากครอบครัวคนงานธรรมดาคนนี้ ทำไมถึงไม่ยอมอ่อนน้อมเชื่อฟังดี ๆ มาเป็นบันไดเหยียบให้เธอ

แต่จริง ๆ แล้วถ้าหลินจื่อซ่านรู้ความคิดในใจเธอ คงหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง

ถ้าเขาใส่ใจเรื่องฐานะขนาดนั้นจริง เรื่องหมั้นหมายระหว่างสองคนก็เหลวไปนานแล้ว คนเซียงโจวต่อสถานะเจ้าหน้าที่อะไรในแผ่นดินใหญ่ จริง ๆ แล้วไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น

โดยเฉพาะพ่อของกู่ซินหยวนอย่างกู่หมิงเลี่ยง ในสายตาของหลินจื่อซ่าน ก็แค่เจ้าหน้าที่เล็ก ๆ ในหน่วยงานเท่านั้น ต่อธุรกิจการติดต่อของตระกูลหลิน ไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก

เว้นแต่จะเหมือนคุณตาทวดใหญ่ของเขา หรือลุงคนอื่น ๆ ทำเป็นเจ้าหน้าที่ระดับประเทศที่ขาดไม่ได้ ถึงจะมีประโยชน์ใหญ่

แต่ผู้นำระดับสูงแบบนี้ ก็รักษาชื่อเสียงของตัวเองมาก แค่เข้าใกล้ติดต่อสักครั้งสองครั้ง ยังไม่จำเป็นว่าจะสนิทกับเขาได้

ถ้าอยากเข้าไปในวงครอบครัวคุณตาทวดใหญ่จริง ๆ การรีบร้อนใจร้อนอยากได้ผลเร็วไม่มีประโยชน์ มีแต่จะใช้เวลายาวนานค่อย ๆ เข้าใกล้ทีละน้อยต่างหาก

ตอนนั้นมีคนเคาะประตูห้อง กู่ซินหยวนจึงเช็ดน้ำตาที่มุมตาวิ่งไปเปิดประตู

ประตูเปิดออก พี่น้องสองคนของหลินจื่อซ่านยืนอยู่หน้าประตู เอียงคอเฉอะแฉะ

"โอ้ว พี่สะใภ้ ทำไมตาแดง ๆ ร้องไห้เหรอ ใครมาแกล้งบอกอาเฟยสิ จะได้สอนเขาให้"

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ" กู่ซินหยวนมุมตายังคงคาบหยดน้ำตา ขนตากระพริบเบา ๆ มีความอ่อนแอที่งดงาม

ท่าทางของเธอน่าสงสารมาก น้องของหลินจื่อซ่านอดไม่ได้พูดว่า "พี่ เกิดอะไรขึ้น พี่สะใภ้ไม่ใช่ออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนเหรอ ถูกใครมาแกล้งอีกแล้ว"

หลินจื่อซ่านเหลือบตาพวกเขาอย่างเฉย ๆ ไม่รับคำ กลับสั่งสอนพวกเขาว่า "ไปเที่ยวที่ไหนมากลิ่นเหล้าเต็มตัวอีกแล้ว ไม่ได้เตือนแล้วเหรอว่าที่นี่ไม่เหมือนเซียงโจว พูดจาทำอะไรต้องระวังหน่อย"

"เซี่ยวหลานล่ะ ทำไมทั้งวันหายหน้าหายตา"

***

"เซี่ยหรานใช่ไหม กำลังจะไปอาบน้ำเหรอ"

"อืม" เซี่ยหรานงอศอกคีบกะละมังอยู่ ในกะละมังมีเสื้อผ้าสกปรกหลายชิ้น กำลังจะไปซัก

ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกสาวคนหนึ่งเรียกหยุดจากด้านหน้า ใบหน้าแสดงความงุนงง

"ที่ประตูโรงเรียนมีสหายผู้ชายตัวสูงผอมมาหาคุณ" สาวคนนั้นมองเธอขึ้นลงหลายครั้ง สายตามีแววหยอกล้อ "เป็นแฟนคุณเหรอ"

แฟนอะไรกัน เซี่ยหรานเส้นดำตีขึ้นบนหน้าผาก รีบโบกมือปัดเปาว่า "ฉันไม่มีแฟน"

ไม่ใช่น้องชายมาหาเธอหรือไง น้องชายสามารถบังเอิญเจอเธอได้แบบสยองขวัญตามตรอกซอกซอยในซีเฉิง คงไม่แปลกที่จะหาเธอเจอที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง

เมื่อสาวคนนั้นได้ยินเธอปฏิเสธเรื่องแฟนก็ยิ้มให้ "งั้นรีบไปเร็ว ๆ เถอะ เขารออยู่ที่ประตูใหญ่"

เซี่ยหรานก็ต้องเอาเสื้อผ้าสกปรกกลับหอพักก่อน ตั้งใจจะกลับมาซักทีหลัง

สมัยนี้ไม่สะดวกเหมือนมหาวิทยาลัยในยุคต่อมา ไม่มีห้องซักรีด หรือร้านซักแห้งให้ใช้ ต้องซักมือกันหมด

พอเธอวิ่งไปถึงประตูใหญ่ก็เป็นเวลากว่ายี่สิบนาทีแล้ว

เซี่ยหรานเห็นเงาหลังที่คุ้นตาพอสมควร แต่ชัดเจนว่าไม่ใช่น้องชาย

น้องชายสูงกว่าเงาหลังนี้หน่อย เป็นรูปร่างเอวเล็กไหล่กว้างสายเลือดแท้ อืมอืมอืม...คิดอะไรฟั่นเฟือนเนี่ย

เซี่ยหรานเดินไปหน้าอีกฝ่ายแล้วมอง "เธอคือเสาฝิงหลานใช่ไหม"

"เธอยังจำฉันได้เนี่ย!" เสาฝิงหลานดูดีใจมองเธอ

เซี่ยหรานหัวเราะแห้ง ๆ มุมปากสั่นนิด ๆ

"เธอมาหาฉันมีอะไร" พวกเขาเจอกันแค่สองครั้ง ดูเหมือนจะไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะ

มาเกี้ยวที่โรงเรียนเธอแบบนี้ มันก็อึดอัดนะ

หรือว่าครั้งก่อนเธอปฏิเสธยังไม่ชัดเจนพอหรือไง

"เสาน้อย" คุณยายเซี่ยเตรียมจะคุยกับหลานชายให้รู้เรื่อง...

เสาฝิงหลานขัดคำเธอ "ฉันนี่ มาหาเธอแบบกะทันหันแบบนี้ ก็ค่อนข้างฉับพลันนะ"

"แต่พรุ่งนี้ฉันต้องไปแล้ว เลยอยากมาเจอเธอครั้งสุดท้าย อยากมากจริง ๆ"

เซี่ยหราน: ...

พี่ชาย ถ้าพูดไม่เป็นก็อย่าพูดเลย!

อะไรกันครั้งสุดท้าย คุณยายแก้วแข็งแรงมาก ๆ ยังตั้งใจจะอยู่ต่อไปอีกร้อยปีเลย!

"นั่น นั่นไม่ใช่ครั้งสุดท้าย แค่ฉัน ฉันจะ...ไอ้" เสาฝิงหลานอยากชกตัวเองซักหมัด เป็นอะไรไป แค่เห็นสาวน้อยก็พูดไม่เป็นประโยค

เซี่ยหรานอึดอัดแต่ก็หาขั้นบันไดให้เขาอย่างสุภาพ "ฉันเข้าใจที่เธอหมายถึง"

เขาจะกลับไป หมายความว่าหลินจื่อซ่านกับกู่ซินหยวนก็ต้องไสหัวไปด้วยใช่ไหม

ไม่มีคนน่ารำคาญโผล่มาเดินไปเดินมาต่อหน้าต่อตาตลอดเวลา มันเป็นเรื่องดีแน่นอน!

เซี่ยหรานยิ้มแฉ่งพยักหน้าให้เขา "เธอจะไปแล้ว เลยอยากมาบอกลาด้วยตัวเอง"

"อืม ๆ ใช่แล้ว หมายความแบบนั้นแหละ" เสาฝิงหลานรีบพยักหน้า "ตอนเจอกันครั้งแรก พวกเราทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีให้เธอ หวังว่า...หวังว่าเธอจะไม่เอาใจใส่"

"โอ้ วางใจเถอะ เรื่องที่ผ่านมาก็ผ่านไปนานแล้ว" พวกเธอไม่ได้อยู่ในใจฉันเลยสักคน!

เรียนให้ดีทุกวัน ใครจะว่างมานึกถึงพวกมึงเหล่าทายาทรุ่นสองกัน...

เซี่ยหรานหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจคิดว่า ไม่แปลกที่กู่ซินหยวนวันนี้จะพูดยังไงก็ต้องเจอหยางหลิงหลิง ที่แท้เธอจะไสหัวไปแล้ว

ขณะนี้ท้องฟ้าสลัวมืดแล้ว คนที่เดินผ่านไปมาหน้าประตูโรงเรียนไม่มากนัก

แม้ทั้งสองคนจะยืนอยู่ข้าง ๆ ใต้ร่มต้นไม้ แต่ก็โดดเด่นมาก

นักเรียนชายห้า หก เจ็ด แปดคนที่ล้อมอยู่รอบ ๆ เพื่อนชายคนหนึ่งกำลังเดินกลับโรงเรียน ต่างก็มองมาทางพวกเขาอยู่เรื่อย ๆ

ไม่มีทางไร คนที่ดูดีย่อมทำให้คนอื่นอดมองอีกสักสองสามครั้งไม่ได้

"นั่น นั่นน่ะ" เสียงเสาฝิงหลานอ่อน ๆ "ฉันขอถามหน่อยได้ไหม ทำไมเธอถึงไม่ยอมให้ฉันไล่เธอ"

พี่ชายคุณจะไสหัวไปแล้ว ไล่อะไรกันล่ะ

เซี่ยหรานไม่อยากดุตรง ๆ เพราะคนอื่นแค่มีความรู้สึกดี ๆ กับเธอนิดหน่อย ก็ไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไร!

เธอรักษายิ้มไว้ "ครั้งก่อนไม่ได้บอกเธอแล้วเหรอ"

"เธอบอกว่าไม่ชอบคนอายุมาก ฉันไม่เชื่อ!" เสาฝิงหลานหน้าดื้อ ๆ "แม้เราจะเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่ฉันจริงจังกับเธอนะ! แล้วก็ ฉันแค่โตกว่าเธอสองสามปีเท่านั้น ไม่ใช่คุณตาแก่!"

บทสนทนานี้ทำให้พวกนักเรียนชายที่เดินผ่านข้าง ๆ หัวเราะออกมา

เซี่ยหรานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ยังคงยิ้มต่อไป "เธออยากให้ฉันพูดความจริงจริง ๆ เหรอ"

"เธอพูดมาสิ ฉันทนฟังได้หมด!"