บทที่ 88 จบเห่แล้ว

“เธอได้อยู่ห้องเดียวกับเขาจริง ๆ เหรอ ตอนนั้นฉันก็แค่เดาเท่านั้น ไม่คิดว่าพวกเธอจะ...จริงสิ เขาทำให้เธอลำบากใจหรือเปล่า” กู่ซินหยวนกินเกี๊ยวน้ำไปไม่กี่ลูกอย่างไม่รู้รส ก่อนวางช้อนลงแล้วมองหยางหลิงหลิงอย่างใคร่รู้

หยางหลิงหลิงถอนหายใจ “หยวนหยวน เธอพูดไม่ผิดเลย เขาเป็นคนเจ้าทิฐิ ปากคอเราะร้าย แถมยังไม่ฟังใครจริง ๆ”

หยางหลิงหลิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดสองวันนี้ให้เพื่อนสนิทฟัง รวมถึงเรื่องที่ตัวเองถูกคนทั้งห้องพักเล่นงาน จนต้องยอมอ่อนข้อก้มหัวเพราะกลัวถูกโดดเดี่ยว

“งั้นเธอก็ไปแจ้งหัวหน้าประจำตึกสิ ไม่อย่างนั้นก็ไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา ทำไมพวกเขามีคนมากกว่าแล้วเธอจะต้องเป็นฝ่ายขอโทษด้วยล่ะ” กู่ซินหยวนมีท่าทีราวกับกำลังเรียกร้องความเป็นธรรมแทนเธอ

หยางหลิงหลิงเองก็กลุ้มใจมาก เธอบ่นให้กู่ซินหยวนฟังว่าบนเตียงชั้นบนมีผู้หญิงจากชนบทภูเขาคนหนึ่งอยู่ด้วย ทั้งยังพูดว่าตัวอีกฝ่ายมีกลิ่นเหม็นมากแค่ไหน

“จริงสิ หยวนหยวน เรื่องพ่อเธอเป็นยังไงบ้าง ถ้าพ่อเธอออกมาไม่ได้ เรื่องงานของเธอก็คงไม่มีหวังแล้วใช่ไหม”

พอพูดถึงกู่หมิงเลี่ยง ดวงตาของกู่ซินหยวนก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาร้อนผ่าว เธออดยกมือปิดหน้าแล้วสะอื้นเบา ๆ ไม่ได้

“พ่อฉันจบเห่แล้ว ไม่ใช่แค่ถูกปลดออกจากตำแหน่งและไล่ออกจากราชการ ตอนนี้พวกเขายังจะเรียกคืนผลประโยชน์ผิดกฎหมายทั้งหมดของพ่อด้วย”

“แต่ครอบครัวฉันจะมีผลประโยชน์ผิดกฎหมายอะไรได้ หลิงหลิง เธอก็รู้ว่าพ่อฉันซื่อสัตย์สุจริตมาตลอด ต่อให้ยึดทรัพย์ทั้งบ้านก็คงรีดน้ำมันออกมาไม่ได้สักกี่หยด ก็แค่เพราะเรื่องของฉัน ทำให้พ่อตัดสินใจผิดพลาดไปชั่วขณะ ฉันทำให้พ่อต้องเดือดร้อน ตอนนี้ฉันเสียใจจริง ๆ”

คนเราแค่ใช้ชีวิตให้ผ่านไปได้ก็พอแล้ว จะดิ้นรนแสวงหาชื่อเสียงผลประโยชน์ไปทำไม ถึงกับต้องหาสิทธิ์เข้าเรียนมหาวิทยาลัยมาให้เธอด้วย

เพียงเพราะอยากมีหน้ามีตาในหมู่ญาติอย่างนั้นหรือ

กู่ซินหยวนไม่กล้าร้องไห้ออกมาดัง ๆ เพราะกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจจากคนอื่น

เสียงสะอื้นที่ต้องพยายามกดกลั้นนั้น ทำให้หัวใจของหยางหลิงหลิงบีบรัดตามไปด้วย

“เธอฝากใครสืบมา ข่าวนี้เชื่อถือได้หรือเปล่า”

เธอกับกู่ซินหยวนเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก สองสาวเรียนโรงเรียนเดียวกันทั้งตอนประถมและมัธยมต้น เพิ่งแยกกันตอนขึ้นมัธยมปลาย

ครอบครัวกู่มีอำนาจอยู่บ้าง ส่วนครอบครัวหยางทำธุรกิจเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้ผู้ใหญ่ของทั้งสองครอบครัวก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

นับตั้งแต่ครอบครัวกู่เกิดเรื่อง แม่หยางก็เคยเตือนลูกสาวเป็นการส่วนตัวว่าอย่าไปมาหาสู่กับกู่ซินหยวนมากเกินไป จะได้ไม่ถูกเธอลากลงน้ำไปด้วย

แต่หยางหลิงหลิงทำไม่ได้ คนหนุ่มสาวคบเพื่อนโดยไม่มองฐานะครอบครัวหรือภูมิหลัง ไม่ได้คิดคำนวณมากมายเหมือนผู้ใหญ่ มีเพียงความจริงใจบริสุทธิ์ที่มอบให้กัน

เมื่อเห็นเพื่อนรักในวันวานต้องตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้ หยางหลิงหลิงก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน

กู่ซินหยวนใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา ก่อนสูดจมูก “พวกเขายัดข้อหาอะไรให้พ่อฉันนะ...ปลอมแปลงเอกสารราชการ”

ยิ่งพูด น้ำตาแห่งความคับแค้นใจก็ยิ่งไหลพรากลงมาอีกครั้ง “บอกว่าขั้นต่ำต้องถูกตัดสินจำคุกห้าปี”

“หนักขนาดนั้นเลยเหรอ” หยางหลิงหลิงตกตะลึง

ก็แค่แอบสับเปลี่ยนหนังสือแจ้งผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยฉบับเดียวไม่ใช่หรือ เซี่ยหรานก็เป็นเพียงผู้หญิงจากเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ไม่ได้สูงส่งมาจากไหนเสียหน่อย แล้วทำไมถึงต้องถูกตัดสินจำคุกตั้งห้าปีด้วย

“ไม่รู้สิ พวกเขาบอกว่าพ่อฉันก่อให้เกิดผลกระทบร้ายแรง ทำให้หน่วยงานเสื่อมเสียภาพลักษณ์อะไรทำนองนั้น”

“ลองไปหาผู้บังคับบัญชาเก่า ๆ ของพ่อเธอดูหรือยัง”

“แม่ฉันไปหามาแล้ว แต่ไม่มีประโยชน์ ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าข่าวลงหนังสือพิมพ์ไปแล้ว บอกว่าพ่อฉันก่อผลกระทบเลวร้ายมาก ไม่ใช่แค่คนในพื้นที่ที่รู้ แม้แต่เมืองและมณฑลรอบข้างก็ยังแพร่ข่าวกันไปทั่ว เรื่องนี้ปิดไม่อยู่แล้ว”

“แล้วจะทำยังไงล่ะ”

“ผู้ใหญ่เบื้องบนโกรธมาก บอกว่าเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ควรมีการฉ้อฉล นี่เป็นปัญหาเรื่องหลักการ”

กู่ซินหยวนไม่อาจหยุดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูได้ เธอรู้สึกเพียงว่าเซี่ยหรานผู้หญิงคนนี้ใจร้ายเกินไป พอจับจุดอ่อนของคนอื่นได้ก็ไม่ยอมปล่อยมือ กัดไม่ปล่อยราวกับจะบีบให้อีกฝ่ายตายไปเสียให้ได้

ทั้งที่เป็นเรื่องซึ่งสามารถตกลงกันเป็นการส่วนตัวได้แท้ ๆ แต่กลับต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้!

เหมือนที่จื่อซ่านพูดไว้ จะเอาเงิน รถ หรือบ้าน อยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น แล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมประนีประนอม

ได้เรียนมหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้ววิเศษนักหรือ พอเรียนจบถูกจัดสรรให้ไปทำงานในหน่วยงาน ก็ยังต้องรับเงินเดือนตายตัวเดือนละไม่กี่สิบหยวนอยู่ดี แค่ชื่อเสียงฟังดูดีขึ้นหน่อยเท่านั้น

นักศึกษามหาวิทยาลัย หน่วยงานราชการ นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้วยังมีอะไรอีก จะเทียบกับการได้บ้านหนึ่งหลัง รถหนึ่งคัน และเงินอีกหลายหมื่นหยวนในคราวเดียวได้หรือ

เป็นความคิดแบบนักเรียนที่ยังไม่เคยก้าวเข้าสู่สังคมอย่างแท้จริง ทั้งไร้เดียงสา มองอะไรด้านเดียว และน่าขัน!

ถ้าเซี่ยหรานอยู่ตรงนั้นด้วย เธอคงต้องเยาะเย้ยความคิดปัญญาอ่อนนี้อย่างเจ็บแสบอีกแน่

ทำไมฉันต้องประนีประนอมกับเธอด้วย ถุย

ประเทศคัดเลือกผู้มีความสามารถจากทั่วประเทศ แต่พวกเธอกลับคิดจะเอาไก่กาแมวหมาที่ไหนก็ไม่รู้ยัดเข้ามาเรียนไปวัน ๆ อย่างนั้นหรือ

นี่แหละคือปัญหาเรื่องหลักการ หากทุกคนทำเหมือนกู่หมิงเลี่ยง มีอำนาจเล็กน้อยก็ทำเรื่องเหลวไหล อาศัยอำนาจคนอื่นมาข่มขู่ผู้อื่น แล้วจะคัดเลือกผู้มีความสามารถไปทำไม ใช้แต่คนใกล้ชิดของตัวเองเสียก็สิ้นเรื่อง

“ทำไมถึงกลายเป็นข่าวลงหนังสือพิมพ์จนส่งผลกระทบใหญ่โตได้ ใครเป็นคนเอาไปลงหนังสือพิมพ์” หยางหลิงหลิงกับกู่ซินหยวนสบตากัน ก่อนสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ

“เขาใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ”

หยางหลิงหลิงแทบไม่อยากเชื่อ

ดูภายนอกเป็นคนผิวขาวสะอาดสะอ้าน ท่าทางนุ่มนิ่มอ่อนโยน ไม่นึกเลยว่าจะมีวิธีการโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้

ความเด็ดขาดนี้ไม่แพ้พ่อของเธอเวลาเจรจาต่อรองกับคนอื่นในวงการธุรกิจเลย

แต่พ่อของเธออายุเท่าไรแล้ว ส่วนเซี่ยหรานเพิ่งอายุเท่าไรกัน

สัญชาตญาณบอกหยางหลิงหลิงว่า เซี่ยหรานไม่ธรรมดายิ่งกว่าที่เธอได้เห็นจากการคลุกคลีกันในช่วงสองวันนี้เสียอีก อีกฝ่ายอาจเป็นคนที่ภายนอกดูใสซื่อ แต่ภายในกลับมีความคิดลึกล้ำยากหยั่งถึง

“ครอบครัวเขาฐานะดีมากเหรอ”

“จะดีอะไร ก็แค่ครอบครัวคนงานธรรมดา ได้ยินว่าแม่ของเขาเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก พ่อแต่งงานใหม่กับผู้หญิงที่มีลูกสาวติดมาด้วยหนึ่งคน น้องสาวคนนั้นได้รับความเอ็นดูมากกว่าเขาเสียอีก”

“แล้วทำไมถึง...” หยางหลิงหลิงนึกถึงเซี่ยหรานที่ได้พบในช่วงสองวันนี้

ตามเหตุผลแล้ว ครอบครัวแบบนี้น่าจะขัดสนเรื่องเงินมากไม่ใช่หรือ แต่เวลาอยู่ในโรงอาหาร เซี่ยหรานสั่งอาหารจานเนื้อโดยไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ

หยางหลิงหลิงยังนึกถึงกระดาษขาวที่เซี่ยหรานหยิบออกมาอย่างไม่ใส่ใจในวันนี้ แค่มองก็รู้ว่ากระดาษนั้นแพงมาก ไม่ใช่ของที่ลูกสาวจากครอบครัวคนงานธรรมดาจะมีปัญญาใช้ได้

“คนคนนี้มีอะไรแปลก ๆ อยู่มาก หยวนหยวน เธออย่าเพิ่งร้อนใจ รอให้ฉันลองติดต่อกับเขาไปอีกสักพักแล้วค่อยว่ากัน” หยางหลิงหลิงจับมือเธอไว้ “แล้วเรื่องงานของเธอยังพอมีหวังอยู่ไหม”

กู่ซินหยวนส่ายหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ไม่มีทางมีหวังแล้ว จื่อซ่านบอกให้ฉันไปเซียงโจวกับเขา เธอว่าฉันควรไปไหม”

“ไปเซียงโจวเหรอ” หยางหลิงหลิงขมวดคิ้ว พลางจับมือกู่ซินหยวนไว้แน่น “แล้วเขาได้บอกไหมว่าเธอจะไปในฐานะอะไร จะให้เธอตามเขาไปเซียงโจวทั้งที่ไม่มีสถานะอะไรเลยหรือ เธอยอมรับได้จริง ๆ เหรอ”

กู่ซินหยวนไม่ยอมรับอยู่แล้ว!

เดิมทีเธอวางแผนไว้เสียอย่างดีว่าจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อยกระดับตัวเอง หากพอเอาตัวรอดคว้าปริญญาจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งมาได้ก็เอา แต่ถ้าเรียนต่อไม่ไหว ถึงตอนนั้นก็ค่อยอาศัยเส้นสายไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนต่างประเทศสักปีสองปี

เมื่อถึงตอนนั้น คนตระกูลหลินย่อมต้องมองเธอสูงขึ้นอีกหลายส่วน

หลังเรียนจบค่อยตามจื่อซ่านกลับเซียงโจว แบบนั้นเธอถึงจะสามารถเป็นคุณนายหลินได้อย่างชอบธรรมและสบายใจ

“ท่าทีบีบคั้นไม่ยอมปล่อยของเขา ทำร้ายครอบครัวฉันจนพังพินาศจริง ๆ หลิงหลิง ตอนนี้มีแค่เธอที่ช่วยฉันได้ ถ้าเธอไม่ช่วย ฉันก็ไม่รู้แล้วจริง ๆ ว่าควรทำยังไง”

“ให้ช่วยอะไร”

“เธอช่วยสั่งสอนเขาสักครั้ง แค่บทเรียนเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่ทำให้เธอต้องเดือดร้อนหรอก อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ระบายความแค้นบ้าง หลายวันมานี้ฉันอัดอั้นจนแทบทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”

หยางหลิงหลิงบีบมือเธอกลับด้วยความสงสาร “อย่าเป็นแบบนี้สิ หยวนหยวน เจ็บปวดไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร สู้คิดให้ดีดีกว่าว่าต่อจากนี้ควรทำยังไง ตอนนี้ถ้าตามคุณหลินไปเซียงโจว ฉันรู้สึกว่ายังไม่ใช่จังหวะที่เหมาะนัก”

“เธอบอกมาแค่ว่าจะช่วยฉันหรือไม่ช่วย”

หยางหลิงหลิงถอนหายใจ ก่อนพยักหน้า “เธออยากให้ฉันช่วยยังไง”