บทที่ 87 รู้สึกว่าคุณเซี่ยดูจะร่ำรวยทีเดียว

เซี่ยหราน: ……

เสี่ยวลี่หัวอ้าปากค้าง รอจนกว่าซูหม่านจะเดินจากไปอย่างสง่างาม จึงอดกระพือไม่ได้ "เธอ เธอทำท่าทีแบบนั้นได้ยังไง"

"ตารางเช็กชื่อจะต้องทำให้ดูดีขนาดไหนกัน ไม่เห็นจะต้องวาดดอกไม้ออกมาด้วยสิ"

เซี่ยหรานสงบเสงี่ยมอย่างยิ่ง หยิบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ถ้วยเคลือบของเธอ "อย่าโกรธเลย กินเร็ว ๆ สิ ช่วงบ่ายยังมีเรียนอีกนะ"

ม่าซิ่วเหมยที่นั่งตรงข้ามทั้งคู่เอนตัวเข้ามาใกล้ พูดเสียงเบา ๆ "ให้ฉันบอกนะ เมื่อวานฉันสละสิทธิ์แล้ว ส่วนน้อยก็ต้องเชื่อฟังส่วนมาก หอพักเลยเลือกวังป่านตี้เป็นหัวหน้าหอง คุณซูหม่านไม่พอใจมาก ๆ เลย"

เธอทำหน้าบูดบึ้ง "เช้านี้บรรยากาศในหอก็แปลก ๆ ไปหมด"

เสี่ยวลี่หัวเห็นใจมาก ช่วยคิดหาทางให้ "งั้นเธอก็รักษาความเป็นกลางต่อไป อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องของพวกเธอ"

"ฉันก็อยากนะ แต่เมื่อวานอวิ๋นซูมาหาฉันคุยอีก บอกว่าตอนนี้สามคนจากชนบทรวมตัวกัน พวกเราที่มาจากเมืองก็ต้องสามัคคีกัน" ม่าซิ่วเหมยใช้ตะเกียบจิ้มข้าว หน้าหงุดหงิด

"ฉันก็บอกอวิ๋นซูไปว่า ฉันก็มาจากเขตเล็ก ๆ ชานเมืองซูชี่ เธอก็บอกว่าไม่เหมือนกัน บอกว่าฉันอย่างน้อยก็มาจากซูชี่ เหมือนกับพวกเธอที่เป็นคนใต้ อุ๊ย ยุ่งเหลือเกิน"

"งั้นเธอก็ไม่ต้องสน พูดอะไรก็หูซ้ายเข้าหูขวาออก กลับหอก็อ่านหนังสือของเธอ ไม่ต้องพล่ามกับพวกเธอ" เสี่ยวลี่หัวพูด

เซี่ยหรานเม้มปากพยักหน้า "เลขาธิการสโมสรบอกแล้วว่า หน้าที่แรกของนักศึกษาคือการเรียน"

ม่าซิ่วเหมยถอนหายใจยาว "ตอนนี้ฉันแค่หวังว่าพวกเธอจะไม่ทะเลาะกันในหอ โดยเฉพาะอวิ๋นซูนั่น ฉันรู้สึกว่าอารมณ์เธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"อวิ๋นซูมาจากไหนเหรอ" เสี่ยวลี่หัวถามด้วยความอยากรู้

"เธอมาจากเมืองเวินมณฑลเจ๋อเจียง บ้านเหมือนจะทำธุรกิจรองเท้าหนัง ค่อนข้างร่ำรวยอยู่หรอก คุยรู้เรื่องกับซูหม่าน"

เมืองเวินนั่นร่ำรวยจริง ๆ ช่วงเวลานี้เมืองเวินค่อย ๆ พัฒนาขึ้นแล้ว ระยะแรกส่วนใหญ่เป็นโรงงานครอบครัวขนาดเล็ก ทำรองเท้าเป็นเรื่องปกติ

เซี่ยหรานค้นหาความทรงจำ ดูเหมือนใบอนุญาตประกอบการรายบุคคลฉบับแรกจะออกจากเมืองเวินพอดี น่าจะอยู่ประมาณปลายปีนี้ใช่ไหม

นึกถึงใบอนุญาตประกอบการส่วนบุคคล หัวใจเซี่ยหรานก็เริ่มเร่าร้อนขึ้นอีกครั้ง

ไม่แปลกที่เด็กหนุ่มจะบอกว่าจัดใบให้เธอได้ เวลาก็ใกล้จะถึงแล้ว บางทีเธออาจจะได้เป็นกลุ่มแรก ๆ ที่กล้าลองของใหม่จริง ๆ

"เซี่ยวเซี่ยอย่ากังวลเลย แค่ตารางเช็กชื่อห่วย ๆ ใบหนึ่งเอง อย่าฟังเธอ ออกแบบอะไร เอาสมุดฝึกหัดเปล่า ๆ มาเขียนชื่อลงไปก็ได้แล้ว"

นั่นคงผ่านฝ่ายเลขาธิการสโมสรไม่ได้หรอก……

"ไม่งั้นลองถามเฉินสู่ตี้สาขาวรรณคดีจีนสิ พวกสาขาวรรณคดีจีนส่วนใหญ่เขียนเป็นวาดเป็น ให้เธอทำตารางให้"

คุณเฉินสู่ตี้เขียนเขียนวาดวาดได้จริง ๆ

เซี่ยหรานหยิบกระดาษเอ 3 หลายแผ่นที่ซื้อจากห้างในระบบออกมา ผลลัพธ์กลับสร้างความฮือฮาในหอพัก

รวมทั้งหยางหลิงหลิงด้วย ทุกคนล้อมวงดูกระดาษหลายแผ่นนี้

คุณยายเซี่ยเส้นสีดำปรากฏบนหัว

กระดาษเอ 3 แพ็คนี้ผลิตจากห้างในระบบ แบบขาวเนียนหนาพิเศษ 45 หยวนต่อแพ็ค 500 แผ่น

เซี่ยหรานคิดไว้เดิมว่า พอทำตารางเช็กชื่อได้หลายเทอมแน่ ๆ ……

ตอนนี้รู้สึกขึ้นมาทันใดว่า ดูเหมือนประมาทไปนิด

หวังชัยเซียกุมอก "คุณเซี่ยหราน เธอใช้กระดาษขาวแพงขนาดนี้ ทำอะไรอย่างตารางเช็กชื่อเนี่ยนะ"

เสียดายของจริง ๆ

ทัศนคติฟุ่มเฟือยเกินไป

เสี่ยวลี่หัวตบกระดาษรีไซเคิลสีเหลืองซีดกองหนึ่งไว้หน้าเซี่ยหราน "ใช้อันนี้"

"กระดาษที่ดูแพงแบบนี้ เก็บไว้เร็ว ๆ เถอะ" เฉินสู่ตี้ก็พยักหน้าตาม "ใช้กับตารางเช็กชื่อของชั้นเรียนเธอแน่ ๆ จะดึงดูดความสนใจ บางทีอาจจะโดนหัวหน้าชั้นกับเลขาธิการสโมสรติเฉพาะว่าฟุ่มเฟือยสิ้นเปลืองด้วย"

เซี่ยหรานจ้องมองกระดาษสีเหลืองซีดตรงหน้า ความทรงจำกลับคืนชีพ

ใช่สิ กระดาษรีไซเคิลพวกนี้ต่างหากที่เป็นกระดาษธรรมดาที่สุดในยุคนี้ ใช้ร่างหรือพิมพ์เอกสารประกอบการสอน

กระดาษขาวธรรมดาสมัยนี้แผ่นหนึ่งต้องสามถึงห้าเฟิน ฟังดูเหมือนไม่แพง แต่ในยุคที่เงินเดือนต่อเดือนหลายสิบหยวน เธอจะซื้อกระดาษขาวไปประมาณ 20 หยวนเหรอ นั่นเป็นไปไม่ได้โดยเด็ดขาด

สหายเซี่ยหรานลอยตัวไปหลังจากเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย……

เธอปรับท่าทีให้ถูกต้องทันที เก็บกระดาษเอ 3 ยิ้มอายต่อทุกคน "คุณเฉินสู่ตี้ วาดอันนี้นะ"

เฉินสู่ตี้เขียนตัวอักษรเรียบร้อย วาดรูปก็สวย เธอออกแบบตารางให้เซี่ยหราน แถมยังวาดดอกไม้ที่กรอบจริง ๆ……

เซี่ยหรานตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ ว่า ต่อไปทุกเดือนแผ่นแรกจะให้คุณเฉินสู่ตี้ช่วยจัดให้สวย ๆ ถือเป็นหน้าปก

ถ้าให้เธอทำเองก็แค่เขียนตัวอักษรสองสามตัวธรรมดา ๆ เท่านั้น

"ดีมาก คุณเฉินสู่ตี้ช่วยฉันได้มากเลย" เซี่ยหรานยิ้มขอบคุณ มีแบบฟอร์มนี้ ต่อไปเธอก็ทำตามได้เลย

"วันนี้เที่ยงคนยังไม่ครบ เย็นโมงห้าครึ่งพบกันที่โรงอาหารหนึ่ง ฉันเลี้ยง"

เสี่ยวลี่หัวกับเยี่ยลี่หลายคนมองตากันอย่างเงียบ ๆ

ไม่เข้าใจทำไม แต่รู้สึกโดยธรรมชาติว่า คุณเซี่ยดูเหมือนจะร่ำรวยทีเดียว

"โอ้ ลืมไป โรงอาหารไม่มีที่นั่ง พวกเราซื้อกลับมาทานที่หอพักกันดีกว่า……พวกเธอช่วยเอากล่องข้าวมาหลาย ๆ ใบด้วยนะ"

"พวกเธอรวมตัวกันเถอะ ฉันเย็นนี้ต้องออกไปข้างนอกหน่อย"

"โอ้ งั้นจำไว้ว่าต้องกลับมาเร็ว ๆ ก่อนดับไฟสี่ทุ่มครึ่ง หัวหน้าหอตรวจหอได้ตลอดเวลา"

เสี่ยวลี่หัวเอ่ยเตือนเผื่อไว้ หยางหลิงหลิง "อืม" เป็นการตอบรับ

**

เพิ่งเปิดเทอมได้แค่วันสองวัน หยางหลิงหลิงบอกว่าเย็นจะออกไปข้างนอก คาดว่าจะไปพบใครสักคน เซี่ยหรานก็เกิดความระแวดระวังตามธรรมชาติ

จะว่าเธอระมัดระวังก็ดี ใจแคบก็ตาม เพราะเรื่องกู่ซินหยวน เซี่ยหรานแอบสงสัยความฉลาดส่วนตัวของหยางหลิงหลิงอย่างมาก

บางคนเรียนหนังสือได้ แต่เป็นคนหัวโบราณไม่มีผิด

เรียนหนังสือก็แค่เรียนตายตัว อยู่ในกรอบที่คุณครูวาดให้ สอบได้ก็พอใช้ แต่สมองอาจไม่จำเป็นต้องแคล่วคล่องเท่าพ่อค้าแม่ขายเล็ก ๆ ข้างนอก

ไม่ใช่ว่าเซี่ยหรานดูถูกหยางหลิงหลิง เด็กสาวยังไม่ได้ก้าวเข้าสังคม ใจบริสุทธิ์เป็นเรื่องปกติ

แต่ถ้าเอาความบริสุทธิ์นี้มาอ้าง แม้แต่ค่านิยมถูกผิดง่าย ๆ ก็ไม่มี นี่มันอันตรายมาก

เซี่ยหรานทานข้าวเสร็จก็แก้ตัวว่าจะออกไปเดินเล่นจากประตูตะวันตก ไปหาคนคนหนึ่งที่ถนนหลังมหาวิทยาลัย

คนนี้นามสกุลจ้าย เป็นพ่อค้าเร่ที่เซี่ยหรานรู้จักตอนซื้อปลอกแขน พูดจาเก่ง แคล่วคล่วมาก

พี่น้องจ้ายตั้งแต่อายุไม่กี่ขวบก็ตามพ่อแม่มาหาเช้ากินค่ำที่กรุงปักกิ่ง ตอนนี้ก็ตั้งบ้านเล็ก ๆ ในกรุงปักกิ่งได้แล้ว นับเป็นครึ่งหนึ่งของคนรู้จักกรุงปักกิ่ง

เซี่ยหรานหาเขามาก็ไม่พูดเยอะ เข้าเรื่องเลย จ่ายไปยี่สิบหยวน ขอให้พี่น้องจ้ายทำเรื่องง่าย ๆ เพียงเรื่องเดียว

ไม่ผิดกฎหมายไม่ฝ่าฝืนระเบียบ ไม่ต้องติดต่อใครโดยตรง แค่แอบตามคนคนหนึ่ง จ้ายจิ่นเอ๋อตอบตกลงโดยไม่ถามอะไร

เซี่ยหรานกลับไปก็เรียนตามปกติ แบ่งเวลาเอาตารางเช็กชื่อที่ทำเสร็จให้เลขาธิการสโมสร หัวหน้าชั้นดู ผ่านเป็นเอกฉันท์ ยังได้รับคำชมด้วย

ใครก็ไม่เห็นว่าใต้รอยยิ้มอ่อนโยนของเธอ กำลังซุ่มรอจังหวะอย่างไม่เปิดเผย

หลังเลิกเรียน เซี่ยหรานเชิญเสี่ยวลี่หัว เยี่ยลี่ พวกเธออย่างมีความสุขไปโรงอาหารหนึ่งซื้อข้าวซื้อกับ กลับมาทานที่หอพัก

ทานอาหารเปิดงานกันอย่างครึกครื้น บางคนก็อุ้มกะละมังไปต่อแถวอาบน้ำที่บ้านอาบน้ำสาธารณะ

เซี่ยหรานก็ไปด้วย โรงเรียนแจกตั๋วอาบน้ำสัปดาห์ละสองใบ หายไปก็ไม่มีให้อาบ……

วันนี้ไม่ร้อนเหมือนสองสามวันก่อนแล้ว แต่ได้โอกาสอาบน้ำแทบจะไม่มี ไม่อาบก็เสียดาย

เชยก็เชยไป ได้อาบคุณยายก็ไม่เลือก

จากชีวิตดีกลับมาเป็นชีวิตลำบาก มีทั้งดีทั้งเสีย ได้ความหนุ่มสาวมาครอบครอง ทนลำบากนิดหน่อยก็ถือว่าเป็นสุขแล้ว……