บทที่ 107 มุ่งสู้ไป～

“พอเงินช่วยเหลือลงมาแล้ว พวกพี่ไม่ต้องดูแลพวกเราเป็นพิเศษ แย่งกันช่วยซื้อข้าวให้พวกเราหรอกนะ พวกเรากินข้าวฟรีบ่อย ๆ ก็เกรงใจเหมือนกัน ยังไงก็ขอให้พวกพี่ได้เลี้ยงพวกเราสักมื้อ ถือเป็นน้ำใจตอบแทนแล้วกัน” เฉินซูตี้พูดเบา ๆ

“ใช่ ใช่ คำพูดของเพื่อนร่วมชั้นเฉินซูตี้ก็คือสิ่งที่ฉันอยากจะพูด” หวงไฉเซี่ยกล่าวด้วยความซาบซึ้ง พลางประสานมือคารวะคนในหอพัก “ฉันไปหางานที่แผงขายหนังสือในมหาวิทยาลัยเรา เดือนหนึ่งก็ยังหาเพิ่มได้อีกสามถึงห้าหยวน พอค่ากินอยู่แล้ว”

สวีลี่หัวพยักหน้า “เอาล่ะ อย่าลืมนะว่าฉันเป็นหัวหน้าหอพวกเธอ! ถ้ามีปัญหาอะไรต้องพูดมาตรง ๆ เด็ดขาด อย่าฝืนสู้คนเดียว”

ทั้งสองคนพยักหน้าหงึกหงัก “วางใจได้เลยค่ะหัวหน้าหอ”

“หัวหน้าหอยิ่งใหญ่เกรียงไกร” เซี่ยหรานยื่นแก้วเคลือบให้สวีลี่หัว