บทที่ 62 คราวนี้ เสียหน้าจนหมดเปลือก

"หัวหน้าแผนกซุน มาแล้วเหรอครับ"

"อืม หัวหน้าแผนกเซี่ย คุณก็มาเหมือนกันหรือครับ"

หัวหน้าแผนกใหญ่ของทั้งสองแผนกอย่างเซี่ยเทาและซุนเฉิงอู่ต่างประดับรอยยิ้ม นั่งพูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่ง

หลังจากนั้น ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

"หัวหน้าแผนกซุน ที่คุณอุตส่าห์รีบมาถึงนี่ คงไม่ใช่เพราะเรื่องการผ่าตัดนั่นหรอกใช่ไหมครับ"

สุดท้ายเซี่ยเทาก็ทนความสงสัยไม่ไหว เอ่ยปากถามออกไปตรงๆ

เพราะถึงอย่างไร เรื่องที่สามารถดึงดูดให้หัวหน้าแผนกคนอื่นๆ มาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปได้ในตอนนี้ ก็คงมีแค่การผ่าตัดอันน่าระทึกขวัญเมื่อเช้านี้เท่านั้น

"เอ่อ..."

เมื่อเจอคำถามนี้ ซุนเฉิงอู่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาเคยคิดไว้แล้วว่าเซี่ยเทาอาจจะรู้เรื่องนี้ แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ถาม เขาก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเองแน่

เพราะถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจอะไรเลย

อย่าเห็นว่าเซี่ยเทากับหวังจินกังเจอกันทีไรเป็นต้องกัดกันทุกที ความจริงแล้วความสัมพันธ์ของทั้งสองคนถือว่าดีมากเลยทีเดียว

ตอนนี้เมื่อเห็นเซี่ยเทาจู่ๆ ก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมา ดูท่าการผ่าตัดเมื่อคืน คงจะทำให้หวังจินกังผูกใจเจ็บเข้าแล้วจริงๆ

ถึงขนาดที่ว่าพอเช้าตรู่ ก็เอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เซี่ยเทาฟังเลย

แต่ก็ว่าไม่ได้หรอก คนไข้เมื่อคืนนั่น ต่อให้ส่งไปโรงพยาบาลในเมืองเอกก็ยังถือว่าเป็นเคสที่รับมือยาก

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับการรักษาของโรงพยาบาลระดับเมืองอย่างพวกเขา เมื่อเทียบกับระดับมณฑลแล้ว มันช่างห่างไกลกันลิบลับ

เรียกได้ว่าใครรับเคสนี้ไปก็ซวย คนนั้นแหละ ถึงได้เกิดพฤติกรรมโยนคนไข้ของกงเลี่ยงที่เข้าเวรแผนกฉุกเฉินเมื่อคืนนี้ขึ้น

"ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะมาถูกเวลาแล้ว"

การที่ซุนเฉิงอู่มารอที่ห้องประชุมของแผนกศัลยกรรมทั่วไปตั้งแต่เนิ่นๆ ก็เพราะกังวลว่าเรื่องนี้จะทำให้หวังจินกังเกิดความขุ่นเคืองใจ

ตอนนี้ดูแล้ว ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

โชคดีที่คนไข้ปลอดภัย

ซุนเฉิงอู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ความจริงแล้วตอนที่เขามาถึง เขาแอบแวะไปที่ห้องพักผู้ป่วย เพื่อดูอาการของคนไข้ที่ผ่าตัดเมื่อคืนแวบหนึ่งแล้ว

ฟื้นตัวได้เร็วมากจริงๆ

ตอนนี้สามารถหิ้วสายระบายเดินลงจากเตียงได้แล้ว คาดว่าอีกไม่นานก็คงออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้

เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องนี่มันดีจริงๆ นะ ถ้าเอามาใช้กับแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารได้ล่ะก็...

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซุนเฉิงอู่ก็แอบเตือนตัวเองในใจ เพื่อความร่วมมือทางเทคโนโลยีในอนาคต วันนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องวางท่าทีให้ดี ขอโทษอย่างจริงจัง เพื่อให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปให้จงได้

ความคิดของซุนเฉิงอู่กำลังแล่นพล่าน เซี่ยเทาที่อยู่ข้างๆ ก็เช่นกัน

"ตาจิ้งจอกเฒ่าหวังจินกัง มิน่าล่ะเมื่อกี้ในลิฟต์ถึงพยายามไล่ฉันกลับนัก ที่แท้ก็แอบซ่อนไม้ตายไว้นี่เอง"

เมื่อเห็นซุนเฉิงอู่เอาแต่เงียบ เซี่ยเทาก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกหักหลังขึ้นมาทันที

ตัวเองเสนอความร่วมมือ ขอความก้าวหน้า หวังจินกังกลับทำเป็นไม่สนใจ แถมยังคอยระแวดระวัง

แต่ตอนนี้ กลับให้หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ในมุมมองของเขา นี่มันเหยียบเรือสองแคมชัดๆ

คำเตือนด้วยความหวังดีก่อนหน้านี้ ช่างเสียเปล่าจริงๆ เหมือนเอาความหวังดีไปโยนให้สุนัขกินเสียแล้ว

ในขณะที่เซี่ยเทากำลังรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก และเตรียมจะรอให้หวังจินกังมาถึงเพื่อจะได้ถกเถียงกันให้รู้เรื่อง อีกฝ่ายก็ผลักประตูเดินเข้ามาพอดี

"เฒ่าหวัง นายอธิบายมาให้ชัดเจนเลยนะ..."

เซี่ยเทาเพิ่งจะเตรียมลุกขึ้นยืน จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีเงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านหน้าไป ทำเอาเขาเกือบจะเซถลาล้มลง

ใครกันเนี่ย ทำตัวซุ่มซ่ามชะมัด

เซี่ยเทาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะโวยวาย แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป

ไม่ถูกสิ ทั้งห้องประชุมนี้ มีแค่เขากับซุนเฉิงอู่เท่านั้น ไม่มีคนที่สามเสียหน่อย

แต่ซุนเฉิงอู่มักจะมีท่าทีสุภาพอ่อนโยนอยู่เสมอ เรื่องนี้เป็นที่ยอมรับกันทั่วทั้งโรงพยาบาลเซิ่งลี่ การจะให้เขารีบร้อนทำอะไรสักอย่าง ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็คงจัดการยาก

เซี่ยเทายิ่งไม่เชื่อเรื่องภูตผีปีศาจ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ท้องฟ้าสดใสอากาศปลอดโปร่ง จะมาหลอกหลอนกันกลางวันแสกๆ ได้ยังไง

ในขณะที่เซี่ยเทากำลังสงสัยและเงยหน้าขึ้นมอง วินาทีต่อมา เขาก็ถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่

"หัวหน้าแผนกหวัง ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที ผมรอคุณตั้งนาน"

ซุนเฉิงอู่พกพารอยยิ้มกว้าง พุ่งพรวดเดียวไปอยู่ตรงหน้าหวังจินกัง แล้วคว้ามือของเขาไปจับเขย่าไม่หยุด

หวังจินกังอึ้งเงียบไปชั่วขณะ

ความกระตือรือร้นอย่างกะทันหันของซุนเฉิงอู่ ทำเอาคนอารมณ์ร้อนอย่างหวังจินกัง ถึงกับรับมือไม่ถูกไปเหมือนกัน

"หัวหน้าแผนกซุน คุณกำลังทำอะไรเนี่ย"

หวังจินกังพยายามดึงมือกลับสองครั้ง แต่กลับพบว่าซุนเฉิงอู่ที่มักจะสุภาพเรียบร้อย ในตอนนี้กลับจับมือของเขาไว้แน่น ดึงยังไงก็ไม่ออก

เมื่อเห็นดังนั้น หวังจินกังจึงทำได้เพียงปล่อยให้อีกฝ่ายจับมือแกว่งไปมากลางอากาศไม่หยุด

"ซุนเฉิงอู่คนนี้ ถึงยังไงก็เป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารเชียวนะ ตอนนี้ถึงกับยอมทิ้งหน้าตาตัวเอง เพื่อจะเจรจาความร่วมมือกับแผนกศัลยกรรมทั่วไปเลยหรือนี่"

เซี่ยเทาเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

แม้แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารจะเป็นสาขาย่อยของแผนกศัลยกรรมทั่วไป การที่สองแผนกนี้มักจะร่วมมือและแลกเปลี่ยนความรู้กันบ่อยๆ ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

แต่การแสดงออกของซุนเฉิงอู่ในตอนนี้ มันออกจะเกินไปหน่อยแล้วมั้ง

ถ้าเรื่องนี้เปลี่ยนเป็นเซี่ยเทา ต่อให้เขาต้องไปขอร้องใคร เกรงว่าก็คงทำถึงขั้นนี้ไม่ได้แน่ๆ

ช่วงนี้แผนกศัลยกรรมทั่วไปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมจู่ๆ ถึงได้ดึงดูดความสนใจจากทุกคนไปได้

ไม่เพียงแต่ผู้อำนวยการจะอนุมัติให้ใช้เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องเป็นกรณีพิเศษ แม้กระทั่งตอนนี้ หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร ยังยอมลดตัวลงมาขอร่วมมือกับแผนกศัลยกรรมทั่วไปด้วยตัวเองเลย

มันช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ความรู้สึกแบบนี้ ราวกับสิงโตที่หลับใหลเพิ่งจะตื่นขึ้นมา และใช้พลังที่เหนือกว่า บดขยี้ทุกสิ่งที่ไม่ยอมสยบ

"หัวหน้าแผนกหวัง เรื่องเมื่อคืนนี้ ผมต้องขอโทษจริงๆ นะครับ"

"กงเลี่ยงจากแผนกของเรา ยังเด็กอยู่ ทำอะไรก็ซุ่มซ่ามไปหน่อย ตอนที่ส่งคนไข้มา ไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาเลย ถึงได้ทำให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปต้องมากู้ชีพคนไข้ตอนดึกดื่นแบบนี้"

คำขอโทษของซุนเฉิงอู่เข้าหูหวังจินกัง แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทว่าเซี่ยเทาที่อยู่ข้างๆ กลับยืนอึ้งไปเลย

หืม

สถานการณ์อะไรเนี่ย

ดูเหมือนเรื่องราวจะไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิดไว้เสียแล้ว

"หัวหน้าแผนกซุน ความจริงเรื่องกู้ชีพคนไข้เนี่ย ผมก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจอะไรหรอกนะ แถมยังต้องขอบคุณพวกคุณด้วยซ้ำ ที่ส่งคนไข้ที่เป็นโรคตรงสายมาให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปของเรา"

คำพูดเหน็บแนมของหวังจินกัง ทำเอาซุนเฉิงอู่ถึงกับหน้าแดง

แต่ในเวลานี้เขาไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใดๆ ออกมาเลย เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้เขาก็เป็นฝ่ายผิด

ก่อนหน้านี้แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารฮุบเอาคนไข้ชั้นดีไปไว้ที่แผนกตัวเองหมด ไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงสักหยดให้แผนกศัลยกรรมทั่วไป แม้การกระทำแบบนี้จะดูเสียมารยาทไปบ้าง แต่เพื่อการพัฒนาของแผนก ก็ถือว่าพอเข้าใจได้

เพียงแต่ การโยนคนไข้ที่รับมือยาก ไม่กล้ารักษา หรือกลัวจะเกิดปัญหาตามมา ให้กับแผนกศัลยกรรมทั่วไป นี่แหละที่ถือเป็นปัญหา

มิน่าล่ะ หวังจินกังถึงไม่ยอมปั้นหน้ายิ้มแย้มให้ซุนเฉิงอู่เลยในตอนนี้

อย่างที่คำโบราณกล่าวไว้ว่า การตัดช่องทางทำมาหากินของคนอื่น ก็เหมือนกับการฆ่าพ่อแม่ หรือการขัดขวางอนาคตของเขา

เหตุผลข้อนี้ เมื่อนำมาปรับใช้กับการพัฒนาระหว่างแผนกต่างๆ ในโรงพยาบาล ก็เป็นความจริงเช่นกัน

พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อน คาดว่าซุนเฉิงอู่คงไม่มีหน้าอยู่แผนกศัลยกรรมทั่วไปต่อแล้วล่ะ

แต่พอนึกถึงการผ่าตัดผ่านกล้องเมื่อคืน ในใจของซุนเฉิงอู่ก็คันยุบยิบไปหมด

ตอนนี้ต่อให้เขาจะออกไปเรียนต่อ ก็คงไม่ทันการแล้ว เพราะถึงอย่างไรทั่วทั้งโรงพยาบาลเซิ่งลี่ จนถึงตอนนี้ก็มีแค่แผนกศัลยกรรมทั่วไปเท่านั้นที่มีอุปกรณ์เครื่องนี้

ราคาตั้งหลายแสน โรงพยาบาลคงไม่อนุมัติให้ซื้อง่ายๆ ภายในเวลาอันสั้นแน่

หากแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารต้องการมีความก้าวหน้าในด้านนี้ภายในระยะเวลาสั้นๆ ก็ทำได้เพียงแค่ร่วมมือกับแผนกศัลยกรรมทั่วไปเท่านั้น

เมื่อคิดตกถึงประเด็นสำคัญในเรื่องนี้ ตอนนี้ซุนเฉิงอู่ก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทิ้งหน้าตาตัวเองไปให้หมด

แต่ในขณะที่เขากำลังเตรียมจะเอาหน้าอันเร่าร้อนไปแนบกับก้นอันเย็นชาต่อไป เสียงอันเต็มไปด้วยความสงสัยของเซี่ยเทาก็ดังขึ้น

"หัวหน้าแผนกซุน เรื่องการผ่าตัดเมื่อคืนที่คุณพูดถึงเมื่อกี้ มันหมายความว่ายังไงครับ"

"อ้าว หัวหน้าแผนกหวังไม่ได้บอกคุณหรือครับ"

ซุนเฉิงอู่อึ้งไป ชำเลืองมองหวังจินกังด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเสียหน่อย จะให้ผมเล่าเรื่องนี้ทำไมล่ะ" หวังจินกังพูดด้วยท่าทีไม่แยแส

สิ้นประโยคนี้ ซุนเฉิงอู่ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง

ที่แท้ เขาก็คิดมากไปเอง

เมื่อเห็นสายตาที่พวกเขาส่งมา ซุนเฉิงอู่ก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ในใจยิ่งอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ตัวเองรักษาหน้าตาและศักดิ์ศรีมาทั้งชีวิต คราวนี้กลับเสียหน้าจนหมดเปลือกเสียแล้ว