บทที่ 63 คำขอคำชี้แนะจากหัวหน้าแผนก

เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ซุนเฉิงอู่จึงตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟังอย่างละเอียดครบถ้วนทุกประการ

"ว่าไงนะ เมื่อคืนพวกคุณเริ่มทำการผ่าตัดผ่านกล้องไปแล้วเหรอ"

คราวนี้เซี่ยเทาตกตะลึงไปจริงๆ

เขามองหวังจินกังด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ราวกับต้องการคำยืนยันจากปากเขาให้ได้

"ใช่ ไม่อย่างนั้นผู้อำนวยการจะอนุมัติให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปของเราเริ่มใช้เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องกันง่ายๆ ได้ยังไงล่ะ" หวังจินกังพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"นายนี่มัน ทำไมไม่รีบบอกให้ฉันรู้เร็วกว่านี้เล่า" เซี่ยเทาเริ่มจะร้อนใจขึ้นมาแล้ว

"ก็นายไม่ได้ถามนี่นา" หวังจินกังส่ายหน้าพูด

"ไม่ได้ถามนายก็ต้องบอกสิ"

"ก็นายไม่ได้ถามนี่นา"

เซี่ยเทา "..."

เซี่ยเทารู้สึกเหมือนจิตใจถูกทำร้ายอย่างรุนแรง

มิน่าล่ะตอนที่เขาตั้งคำถามที่หน้าห้องไอซียูเมื่อครู่นี้ ทั้งหวังจินกัง และเซียวเฉินกวงที่เป็นผู้รับผิดชอบด้านเทคนิค ถึงได้มีท่าทีไม่ค่อยแยแสเท่าไหร่นัก

ที่แท้พวกเขาก็ประสบความสำเร็จในการใช้เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องไปตั้งนานแล้ว แถมที่ฟังจากซุนเฉิงอู่เมื่อกี้ พวกเขายังทำการผ่าตัดช่องท้องแบบฉุกเฉินอีกด้วย

นี่หมายความว่ายังไง

หมายความว่าพวกเขามีความมั่นใจในเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องอย่างเต็มเปี่ยม ไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยเทาเริ่มจมลงสู่ภวังค์ความคิด ในตอนนี้แผนกศัลยกรรมทั่วไป คงกำลังจะนำความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่มาสู่ระบบศัลยกรรมของโรงพยาบาลเซิ่งลี่เป็นแน่

"หัวหน้าแผนกหวังครับ การผ่าตัดเมื่อคืนพวกคุณทำได้สวยงามมากจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่น คงจะทำอะไรไม่ถูกไปตั้งนานแล้ว"

"แต่พวกคุณไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตคนไข้ไว้ได้ ยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องโรคภัยไข้เจ็บในอนาคตให้เขาได้อีกด้วย ตอนนั้นผมอยู่ในเหตุการณ์ มองจนตาค้างไปเลยล่ะครับ"

"หัวหน้าแผนกหวังครับ ถ้าคุณพอจะมีเวลาว่าง ช่วยอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการผ่าตัดผ่านกล้องให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ"

ท่าทีของซุนเฉิงอู่ในตอนนี้ดูนอบน้อมถ่อมตน ราวกับเป็นผู้น้อยที่กำลังขอคำชี้แนะจากผู้อาวุโสเลยทีเดียว

อย่าเห็นว่าซุนเฉิงอู่เป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสอย่างหวังจินกัง ไม่ว่าจะอายุหรืออายุงาน เขาก็ยังห่างชั้นอยู่อีกมาก

ดังนั้น ในมุมมองของเขา การขอคำชี้แนะจากหวังจินกัง จึงถือเป็นเรื่องที่ปกติมาก

ความจริงเมื่อคืนตอนกลับไป เขาก็นอนพลิกไปพลิกมาทั้งคืน คิดยังไงก็คิดไม่ออก ว่าปืนสองกระบอกของกล้องส่องช่องท้องนั่น มันเข้าไปทำการผ่าตัดในร่างกายคนไข้ได้ยังไง

ความรู้สึกที่อยากรู้แต่หาคำตอบไม่ได้แบบนี้ มันช่างทรมานจิตใจเสียเหลือเกิน

เมื่อหวังจินกังเห็นท่าทางคิดไม่ตกของเขา ก็รู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง

เพราะถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่ได้ลองลงมือทำด้วยตัวเอง ก็ยากที่จะถ่ายทอดประสบการณ์ให้คนอื่นเข้าใจได้

ซึ่งเขาก็เคยซึ้งถึงความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

เพียงแต่หลังจากที่ได้พบกับเซียวเฉินกวง ความรู้สึกแบบนี้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ตอนนั้นเอง เซียวเฉินกวงที่ถือปึกประวัติการรักษา ก็เดินเข้ามาในห้องประชุม

"อ้าว หัวหน้าแผนกซุนก็อยู่ด้วยเหรอครับ"

ในเวลานี้ซุนเฉิงอู่ยังคงจับมือหวังจินกังเขย่าไม่หยุด ทำให้เซียวเฉินกวงมีแววตาประหลาดใจปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง

เหมือนว่าในยุคสมัยนี้ รสนิยมของทุกคนก็น่าจะยังปกติอยู่นะ

"หัวหน้าครับ นี่พวกคุณกำลัง..."

"เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ขอคำชี้แนะกันเฉยๆ" ซุนเฉิงอู่หน้าแดงก่ำ รีบปล่อยมือลง

"อ้อ แบบนี้นี่เอง" เซียวเฉินกวงถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาถือประวัติการรักษา เดินตรงไปหาหวังจินกัง

"หัวหน้าครับ นี่คือบันทึกการกู้ชีพคนไข้ตั้งครรภ์เตียง 5 ครับ รบกวนคุณลองดูหน่อย ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็เซ็นชื่อด้วยนะครับ"

เซียวเฉินกวงพูดพลาง ส่งบันทึกการผ่าตัดให้เซี่ยเทา และซือชงที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้องไม่กล้าปริปากพูด

"นี่คืออะไรหรือครับ"

เมื่อเห็นปึกบันทึกการกู้ชีพหนาเตอะ คราวนี้ก็ถึงตาซุนเฉิงอู่ที่รู้สึกสงสัยบ้างแล้ว

"เมื่อกี้เพิ่งกู้ชีพคนไข้ไปครับ นี่คือประวัติการรักษาที่เขียนเพิ่มเติม เนื้อหาค่อนข้างเยอะ พวกหัวหน้าแผนกปรึกษากันแล้ว ก็เลยเอามาเขียนที่ห้องประชุมน่ะครับ" เซียวเฉินกวงอธิบายสั้นๆ

"คนไข้เป็นอะไรหรือครับ ถึงกับต้องให้หัวหน้าแผนกหลายคนมาเซ็นชื่อพร้อมกันแบบนี้"

ในที่สุดซุนเฉิงอู่ก็เข้าใจเหตุผลที่พวกเซี่ยเทามาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปแล้ว

แต่นี่ก็ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเขามากขึ้นไปอีก

เขาชะเง้อคอ หรี่ตา พยายามเพ่งมองไปที่บันทึกการกู้ชีพ

ถ้าไม่ดูก็แล้วไป แต่พอดูเข้าเท่านั้นแหละ ก็แทบจะทำเอาวิญญาณหลุดออกจากร่างไปเลย

ตั้งครรภ์ไตรมาสสุดท้าย อาการชักจากครรภ์เป็นพิษชนิดรุนแรง หัวใจหยุดเต้น ผ่าคลอดฉุกเฉินในที่เกิดเหตุ ใช้มือกดห้ามเลือด ช่วยผ่าตัดร่วมกัน เย็บแผลต่อเนื่อง...

คำวินิจฉัยแต่ละอย่าง มาตรการแต่ละข้อ ตัวหนังสือสีดำบนกระดาษสีขาว ปรากฏชัดอยู่บนสมุดบันทึกการกู้ชีพอย่างเงียบๆ

นี่พวกเขากำลังท้าทายรังของยมทูตอยู่หรือไงเนี่ย

ทำไมอาการป่วยที่อันตรายถึงชีวิตมากมายขนาดนี้ ถึงมาเกิดกับคนไข้คนเดียวกันได้นะ

ดวงซวยขนาดนี้ สงสัยเดินอยู่บนถนนดีๆ ก็คงตกลงไปในท่อระบายน้ำรัวๆ เป็นแน่

เมื่อต้องเผชิญกับคนไข้ที่มีความเสี่ยงสูงปรี๊ดขนาดนี้ ซุนเฉิงอู่ก็ราวกับมองเห็นจุดจบของเธอแล้ว

ดังนั้นเขากวาดสายตามองผ่านๆ แล้วข้ามไปดูตอนท้ายของบันทึกการกู้ชีพเลย

ผลปรากฏว่าคำอธิบายตอนท้าย ทำเอาเขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายทั้งแม่และเด็กจะปลอดภัย นี่มันคือภาวะหัวใจหยุดเต้นที่อันตรายที่สุดเลยนะ"

ในเวลานี้ซุนเฉิงอู่ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกของตัวเองดีแล้ว

เขาคิดว่าเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปเริ่มใช้นั้น ก็ทำให้คนตื่นตาตื่นใจมากพอแล้ว แต่การผ่าคลอดสดในที่เกิดเหตุครั้งนี้มันคืออะไรกันอีก

เมื่อกี้เห็นลายเซ็นของศัลยแพทย์ เป็นชื่อเซียวเฉินกวงเสียด้วย

เขาไม่ใช่คนที่หัวหน้าแผนกหวังเชิญมาทำหน้าที่ผ่าตัดผ่านกล้องโดยเฉพาะหรอกหรือ

ทำไมถึงผ่าตัดใหญ่ได้เก่งกาจขนาดนี้ด้วยล่ะ

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาอายุเท่าไหร่เอง การมีคนแบบนี้อยู่ในแผนกศัลยกรรมทั่วไป เกรงว่าการพัฒนาของแผนกหลังจากนี้ คงจะพุ่งทะยานจนหยุดไม่อยู่แล้วล่ะ

ซุนเฉิงอู่รู้สึกทึ่งจนพูดไม่ออก แถมยังรู้สึกโชคดีกับการตัดสินใจของตัวเองมากๆ ถ้าวันนี้เขาไม่มาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปด้วยตัวเอง เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าแผนกศัลยกรรมทั่วไปพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว

ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ จะต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีกับพวกเขาไว้เสียแล้ว

ตอนนี้ซุนเฉิงอู่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงจนยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก แต่สีหน้านี้กลับดูเป็นเรื่องปกติในสายตาของทุกคน

เพราะเมื่อกี้พวกเขาก็มีสีหน้าแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ

ในขณะที่บรรยากาศกำลังเงียบขรึม ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

เห็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งหิ้วของพะรุงพะรัง เดินโอนเอนเข้ามา

"หัวหน้าพยาบาลครับ ไม่เป็นไรครับ ผมขอเข้าไปนั่งรอก่อน เดี๋ยวรอหมอเซียวผ่าตัดเสร็จ ผมค่อยไปหาเขาก็ได้ครับ"

กงเลี่ยงอุ้มของเต็มอ้อมแขนอย่างเบิกบานใจ ในใจคิดว่าคราวนี้คงแสดงความจริงใจได้มากพอแล้วล่ะมั้ง

ตัวเองยอมทุ่มเงินเดือนเกือบสองเดือน ไปซื้อของขวัญมามากมาย ก็เพื่อจะมาขอโทษเซียวเฉินกวงให้ดีๆ

อย่างที่คนเขาว่ากันว่า ยื่นมือไม่ตีหน้าคนยิ้ม

ตัวเองหิ้วของมาเยอะขนาดนี้ เซียวเฉินกวงคงไม่ใจร้ายไล่เขาออกจากประตูหรอกมั้ง

ในขณะที่กงเลี่ยงกำลังจะหาที่นั่งลง เขาก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาตามอากาศ

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นสายตาหลายคู่กำลังจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างพร้อมเพรียง

ทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก ของในมือเกือบจะร่วงแตกเต็มพื้น

หัวหน้าแผนกเซี่ยเทาจากแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ รองหัวหน้าแผนกซือชงจากแผนกสูตินรีเวช หัวหน้าแผนกหวังจินกังจากแผนกศัลยกรรมทั่วไป หรือแม้กระทั่ง หัวหน้าแผนกซุนเฉิงอู่จากแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารของเขาเอง ก็ยังอยู่กันครบ

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย

ก็เมื่อกี้ตอนที่เขามา ห้องประชุมยังไม่มีใครเลยสักคน ทำไมแค่เขาออกไปซื้อของแป๊บเดียว กลับมาห้องประชุมก็มีพวกหัวหน้าแผนกมานั่งกันเต็มไปหมดแล้วล่ะ

ต้องรู้ไว้ว่า หัวหน้าแผนกพวกนี้ ปกติอยากจะเจอก็ยากแสนยาก แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มีเวลาว่างมารวมตัวกันอยู่ที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปได้ล่ะ

"หมอเซียว คุณก็อยู่ด้วยเหรอครับ เมื่อกี้ผมเห็นคุณกำลังขึ้นโต๊ะผ่าตัดอยู่ไม่ใช่เหรอครับ"

ในที่สุดกงเลี่ยงก็หาคนวัยเดียวกันเจอในกลุ่มคน พอมองดูดีๆ ก็คือเซียวเฉินกวงนั่นเอง

แต่เมื่อกี้ที่หน้าลิฟต์ เขาเพิ่งจะเห็นเซียวเฉินกวงคุกเข่าอยู่หน้าเตียงคนไข้ ใช้มือกดห้ามเลือด และถูกกลุ่มคนเข็นไปที่ห้องผ่าตัดอยู่นี่นา

ทำไมถึงลงจากโต๊ะผ่าตัดเร็วขนาดนี้ล่ะ

หรือว่า ผ่าตัดเสร็จแล้ว

ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้นะ

หรือว่า คนไข้ไม่รอดแล้ว ถึงได้ยอมแพ้แล้วลงจากโต๊ะผ่าตัดมา

ในขณะที่เขากำลังแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ เสียงของเซียวเฉินกวงก็ดังขึ้นมา

"อืม ผ่าตัดเสร็จแล้วล่ะ เป็นไปได้ด้วยดีเลย คนไข้ย้ายไปสังเกตอาการต่อที่ห้องไอซียูแล้วล่ะครับ"

ห๊ะ

การผ่าตัดเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

เสียงของหล่นดังโครมคราม ถุงในมือกงเลี่ยงหลุดร่วง ผลไม้กลิ้งเกลื่อนเต็มพื้น......