บทที่ 64 จริงจัง

"กงเลี่ยง เพิ่งจะตักเตือนไปหยกๆ ทำไมทำงานถึงยังซุ่มซ่ามแบบนี้อีกล่ะ"

ซุนเฉิงอู่มองผลไม้ที่หล่นกระจายเต็มพื้นด้วยสีหน้าย่ำแย่

แม้เขาจะไม่มีอำนาจตัดสินใจใดๆ ในแผนกศัลยกรรมทั่วไป แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากงเลี่ยง เขาก็ยังคงเป็นหัวหน้าแผนกซุนแห่งแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารที่พูดคำไหนคำนั้นเสมอ

"ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ เมื่อกี้ผมเผลอมือลื่นไปหน่อย" กงเลี่ยงอธิบายพลางกล่าวขอโทษทุกคน

อย่าเห็นว่าซุนเฉิงอู่มักจะมีท่าทีสุภาพอ่อนโยนอยู่เสมอ กงเลี่ยงรู้ดีอยู่แก่ใจว่าปกติแล้วหัวหน้าแผนกของเขาเป็นคนที่ห่วงหน้าตาตัวเองมากที่สุด

แต่ตอนนี้ตัวเองกลับตกใจกับคำพูดแค่ประโยคเดียวของเซียวเฉินกวงจนทำผลไม้หล่นกระจายเต็มพื้น แถมยังทำต่อหน้าหัวหน้าแผนกต่างๆ อีกด้วย

สภาพจิตใจที่ย่ำแย่แบบนี้ หากบอกว่าเป็นลูกศิษย์ที่ซุนเฉิงอู่สอนมา เกรงว่าคงถูกคนอื่นหัวเราะเยาะเอาแน่

"งั้นยังไม่รีบเก็บผลไม้บนพื้นขึ้นมาอีก"

"ครับๆ จะเก็บเดี๋ยวนี้เลยครับ"

กงเลี่ยงพยักหน้ารัวๆ ท่าทางหวาดกลัวลนลานของเขาทำให้สีหน้าของซุนเฉิงอู่ดูดีขึ้นมาก

เมื่อเห็นเขากำลังเก็บผลไม้บนพื้น ซุนเฉิงอู่ก็แกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า "กงเลี่ยง นายถูกยืมตัวไปอยู่แผนกฉุกเฉินไม่ใช่หรือ แล้วตอนนี้มาทำอะไรที่แผนกศัลยกรรมทั่วไป"

เมื่อเจอคำถาม กงเลี่ยงก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ราวกับซักซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เขารีบพูดขึ้นทันที "ที่ผมมาแผนกศัลยกรรมทั่วไปวันนี้ หลักๆ คือตั้งใจจะมาขอโทษหมอเซียวกับหัวหน้าแผนกหวังครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบ ซุนเฉิงอู่ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เพราะถึงอย่างไร เรื่องที่ให้กงเลี่ยงซื้อของมาขอโทษถึงที่ ก็เป็นความคิดของเขาเอง

ดูจากตอนนี้แล้ว กงเลี่ยงก็ทำได้ไม่เลว อย่างน้อยมารยาทก็ครบถ้วน

ตอนนี้ขอแค่ส่งมอบของขวัญได้สำเร็จ เชื่อว่าเรื่องการโยนความรับผิดชอบเรื่องคนไข้เมื่อคืน ก็คงจะจบลงด้วยดี

ถึงตอนนั้นตัวเองค่อยออกแรงเพิ่มอีกนิด บางทีอาจจะสานสัมพันธ์กับหวังจินกังได้ และได้รับโอกาสในการเรียนรู้เรื่องการผ่าตัดผ่านกล้อง

ซุนเฉิงอู่ดีดลูกคิดรางแก้วในใจอย่างสวยหรู ส่วนกงเลี่ยงที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉย เขารีบเดินไปตรงหน้าเซียวเฉินกวงและกล่าวขอโทษไม่หยุด

"หมอเซียวครับ เรื่องเมื่อคืนเป็นความผิดของผมเอง"

"ตอนนั้นคนไข้อาการหนัก ผมควรจะตรวจให้ละเอียดก่อน แล้วค่อยเชิญแผนกที่เกี่ยวข้องมาประเมินอาการร่วมกัน ไม่ใช่เพื่อหนีความรับผิดชอบ แล้วผลักไสคนไข้มาให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปของพวกคุณโดยตรง"

"เรื่องนี้หัวหน้าแผนกได้ตักเตือนผมแล้ว ตัวผมเองก็กลับไปทบทวนดูแล้วเหมือนกัน ตอนนั้นผมตกใจกับอาการของคนไข้มากจริงๆ ถึงได้ทำเรื่องสิ้นคิดแบบนั้นลงไปครับ"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ในใจกงเลี่ยงกลับไม่ได้รู้สึกใส่ใจกับเรื่องการปัดสวะโยนคนไข้เลยสักนิด

เพราะถึงอย่างไรเวลาที่ทุกคนหมุนเวียนไปอยู่แผนกฉุกเฉิน ก็ต้องเคยทำแบบนี้กันทั้งนั้น ทุกคนต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ถึงขั้นรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องปกติที่สมควรทำด้วยซ้ำ

ใครจะรู้ว่าหลังจากเซียวเฉินกวงได้ฟังคำพูดเหล่านี้ จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า "หมอกง เรื่องอื่นผมไม่รู้นะ แต่ถ้าจำไม่ผิด การเคลื่อนย้ายผู้ป่วยวิกฤตของแผนกฉุกเฉิน หมอควรจะเดินทางไปด้วยไม่ใช่หรือครับ"

"ผมจำได้ว่าเมื่อคืนตอนที่คนไข้ถูกส่งมาช่วยชีวิตที่ห้องพักผู้ป่วย คุณไม่เคยปรากฏตัวเลยตั้งแต่ต้นจนจบ"

"หรือว่าเรื่องการส่งมอบอาการคนไข้ระหว่างแผนก จะลืมไปได้เพียงเพราะความกลัวงั้นหรือครับ"

สิ้นประโยคนี้ กงเลี่ยงก็ชะงักงัน

ไม่ใช่ว่ายื่นมือไม่ตีหน้าคนยิ้มหรอกหรือ ทำไมฝ่ามือของเซียวเฉินกวงถึงได้ฟาดเข้าที่หน้าเขาฉาดใหญ่แบบนี้ล่ะ

แม้แต่ซุนเฉิงอู่ที่กำลังวางแผนอย่างสวยหรูอยู่ในใจ ก็ยังยืนอึ้งไปด้วย

ส่วนหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ สายตาที่มองเซียวเฉินกวงในตอนนี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเซียวเฉินกวงที่ดูหน้าตาซื่อๆ ไร้พิษสง เวลาตอกกลับคนจะร้ายกาจขนาดนี้

แม้ในคำพูดของเขาจะไม่มีคำหยาบคายหรือคำด่าทอ แต่ทุกตัวอักษรล้วนมีเหตุผล ทุกประโยคล้วนแทงใจดำ ทำเอากงเลี่ยงหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

แต่เซียวเฉินกวงกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพูดเลยแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนก้าวร้าวบีบคั้นผู้คน แต่พฤติกรรมของกงเลี่ยงได้ล้ำเส้นความอดทนของเซียวเฉินกวงไปแล้ว

หมอแผนกฉุกเฉิน ต่อให้เป็นแค่คนที่ถูกส่งมาหมุนเวียนชั่วคราว ก็ควรจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี

แผนกฉุกเฉินคืออะไร สิ่งที่ทำก็คืองานกู้ชีพผู้ป่วยวิกฤตทางอายุรกรรม อุบัติเหตุบาดเจ็บ หรือผู้ป่วยได้รับสารพิษ

แต่ตอนนี้ล่ะ กลับกลายเป็นแหล่งรวมของการหนีความรับผิดชอบ และผลักไสไล่ส่งคนไข้ไปเสียแล้ว

ก่อนหน้านี้เซียวเฉินกวงก็เคยเห็นหมอแผนกฉุกเฉินบางคนทำแบบขอไปที ทั้งที่คนไข้จำเป็นต้องรักษาอาการให้คงที่ในแผนกฉุกเฉินก่อน แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าเพราะกลัวจะเกิดเรื่อง เลยให้น้ำเกลือลวกๆ แล้วส่งตัวเข้าห้องพักผู้ป่วยไปเลย

บางคนหนักกว่านั้น ขี้เกียจแม้กระทั่งจะให้น้ำเกลือ การตรวจอะไรก็ไม่มีเลยสักอย่าง การปฐมพยาบาลในแผนกฉุกเฉินในสายตาของพวกเขา เน้นอยู่อย่างเดียวคือคำว่า เร็ว

เร็วแบบไหนน่ะหรือ รีบร้อนส่งตัวไปที่ห้องพักผู้ป่วยราวกับไฟลนก้น เพราะกลัวว่าถ้าช้าไปแม้แต่นิดเดียว คนไข้ฉุกเฉินจะมามีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเอง

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่างานแผนกฉุกเฉินนั้นลำบาก ส่วนใหญ่ก็ทำด้วยใจรักและอุดมการณ์ล้วนๆ แต่พฤติกรรมของกงเลี่ยงเมื่อคืนนี้ มันทำเกินไปจริงๆ

ถ้าเซียวเฉินกวงไม่ได้มีประสบการณ์จากสองชาติภพ และไม่ได้เชี่ยวชาญเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้อง ถ้าอาการของคนไข้แย่ลงไปอีกนิด ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเสียชีวิตเพราะล่าช้าในการรักษา

ถึงตอนนั้น บันทึกการกู้ชีพ การปลอบโยนญาติ หรือแม้กระทั่งข้อพิพาทที่เกิดขึ้น เขาและแผนกศัลยกรรมทั่วไปก็ต้องร่วมกันรับผิดชอบ

เหตุผลเหล่านี้ กงเลี่ยงต้องเข้าใจดีอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังเลือกที่จะทำแบบนี้

ส่วนเหตุผลว่าทำไม ก็เพราะเขาเลือกปฏิบัติ เห็นว่าเซียวเฉินกวงเป็นเด็กใหม่ รังแกง่าย ไม่กล้าโวยวาย สุดท้ายก็ต้องยอมกลืนเลือดทนรับเคราะห์ไปเงียบๆ

หากคิดให้ลึกซึ้งไปกว่านั้น สถานะของแผนกศัลยกรรมทั่วไปในตอนนี้ เกรงว่าแม้แต่หมอตัวเล็กๆ ในแผนกอื่นก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตาแล้วกระมัง

ในเวลานี้ บรรยากาศในที่นั้นเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

เซี่ยเทาก้มหน้านั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องประชุม ราวกับนักบุญที่ไม่สนใจเรื่องราวภายนอก ตั้งหน้าตั้งตาเขียนบันทึกการผ่าตัดตรงหน้าเพียงอย่างเดียว

ส่วนซือชงก็ราวกับกำลังคัดลายมือ ค่อยๆ บรรจงเขียนชื่อที่มีจำนวนขีดไม่มากนักของตัวเองลงในช่องลายเซ็นบนประวัติการรักษาทีละขีดๆ อย่างตั้งใจ

ไม่รู้เพราะเหตุใด ในเวลานี้ทุกคนในห้องต่างรู้สึกเกรงกลัวอย่างบอกไม่ถูก ราวกับกำลังฟังนักวิชาการระดับชาติกำลังอบรมสั่งสอนอยู่ในที่เกิดเหตุ

ส่วนกงเลี่ยงที่รับเคราะห์ไปเต็มๆ ตอนนี้ก็เหมือนกับเด็กประถมที่ถูกดุด่าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

"หัวหน้าแผนกหวังครับ" ตอนนั้นเองก็มีคนเอ่ยเตือนหวังจินกังอย่างระมัดระวัง โดยหวังว่าเขาจะออกหน้าเพื่อให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไป

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ หวังจินกังเอาแต่เงียบ ไม่พูดไม่จา และไม่มีทีท่าว่าจะออกหน้ามาแก้ไขสถานการณ์เลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเอง ทุกคนถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้ง นี่ไม่ใช่การที่เซียวเฉินกวงแสดงความไม่พอใจของตัวเองหรอก แต่นี่มันเป็นการออกรับแทนหัวหน้าแผนกหวังชัดๆ

จะว่าไปก็ใช่ หัวหน้าแผนกศัลยกรรมผู้มีประสบการณ์และอายุงานมากมาย เพียงเพราะผลักดันเทคโนโลยีใหม่ กลับต้องถูกโรงพยาบาลกีดกันและกดดัน ถึงขั้นที่แผนกเกือบจะต้องถูกยุบ

ความอึดอัดที่สะสมมานานหลายวัน ทำให้หวังจินกังมีเรื่องขมขื่นที่พูดไม่ออก

แต่ทั้งหมดนี้ กลับถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้นด้วยการตำหนิของเซียวเฉินกวงในวันนี้

"กงเลี่ยง นายออกไปก่อนเถอะ" ซุนเฉิงอู่เห็นดังนั้นก็ลอบถอนหายใจ

การพัฒนาของเรื่องนี้ดูเหมือนจะเหนือความคาดหมายของเขาไปไกล

เดิมทีเขาคิดว่าหวังจินกังที่มักจะอารมณ์ร้อน จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะเรื่องนี้ ขอแค่ปลอบโยนเขาให้ดี ความร่วมมือระหว่างแผนกก็น่าจะคุยกันได้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เซียวเฉินกวงต่างหากที่เป็นกระดูกชิ้นที่เคี้ยวยากที่สุดของแผนกศัลยกรรมทั่วไป

ส่วนกงเลี่ยงที่ตอนนี้ถูกตำหนิจนหน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว อยากจะหาหลุมสักหลุมมุดหนีไปให้พ้นๆ

เห็นได้ชัดว่า ในเรื่องการโยนความรับผิดชอบเรื่องคนไข้นั้น เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเซียวเฉินกวงจะใส่ใจขนาดนี้ ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรขนาดนั้นแท้ๆ...

ในเวลานี้กงเลี่ยงคอตกหมดอาลัยตายอยาก เพิ่งจะเตรียมผลักประตูออกไป แต่กลับมีคนข้างนอกชิงเปิดประตูห้องประชุมออกมาก่อน

"หวังจินกัง การผ่าตัดเมื่อคืน นายควรจะมีคำอธิบายให้ฉันสักหน่อยไหม"

น้ำเสียงที่ไม่พอใจดังก้องไปทั่วห้องประชุม เมื่อทุกคนได้ยิน ก็พากันเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นชัดเจนว่าเป็นใคร หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงก็กลับมาเต้นระทึกอีกครั้ง